Alle inzendingen over verzwijgen

Wil je graag laten weten Dat ik niet doe Zoals ik doe Wil je graag vertellen Dat ik niet zeg Wat ik zeg Wil je graag duidelijk maken Dat ik niet verzwijg Wat ik verzwijg Wil je graag fluisteren Dat ik niet negeer Wat ik negeer Wil je graag toeschreeuwen Dat het niet is Wat het is Ik ben zenuwachtig Ik stotter Ik wacht af…

Om geloofd te worden, moet men iets van de waarheid verzwijgen.…

Vele vrienden verzwijgen ons onze zwakheden om ze aan anderen door te vertellen…

als zwarte stippen op witte landerijen verzwijgen kraaien een zomers verlangen nog een poosje gevangen in een winters vergezicht…

Springen Vloeien Woorden Begaan Verzwijgen Moorden Ontstaan Vergaan Studenten Zingen Dreigen Ambivalenten…

De waarheid verzwijgen, is soms een beetje liegen. Begrip tonen is de leugen wiegen. De waarheid vertellen en begrip tonen, is jezelf van alle blaam verschonen.…

donkere stippen verduisterende manen verjagen het licht vochtige lippen drogen mijn zoute tranen deppen mijn gezicht goudgele bloemen verzwijgen het geweten verwelken in rust wil het benoemen wat in mij heeft gezeten voor ik werd gekust…

America, veel luchtvaartmaatschappijen verzwijgen dat dit oord in Limburg ligt, men treft toeristen met verbaasd gezicht in het Zeeuws-Vlaamse dorpje Turkye. Want reisleiders beleven gouden tijden door reis- en tevens om de tuin te leiden.…

Verzwijgen Dat ik alleen reed Door het Brabantse land. Naar wie, de weifeling, Naar niemand. Rijden. Vond het landschap Treuriger dan ooit Veranderd. ------------------------------------------ Uit: Tirade nr 200, 1981.…

Het lichaam verzwijgen. Tot tien tellen (in stilte) en dan tot honderd schreeuwen. Je naam schrijven in gedachten en dan voor eeuwig ronddolen. IJsberen maken hun rondjes steeds klei- ner. Hoe dicht komen we bij ons zelf?…

de wereld draait door alsof je nooit vertrok wie weg gaat, wil zich soms verzwijgen toch wacht een duif op verse kruimels brood laat haar wiekslag horen en bij de deur lonkt nog je naam, zo gewoon zo vertrouwd maar het huis voelt leeg en koud, geur en warmte voorgoed verloren…

We verzwijgen de plicht, lief te hebben. Op te komen voor elkaar en verzaken, iedere snaar van gevoel te laten weerklinken met een schreeuw naar de wereld om lief te hebben.…

verzegelde lippen verzwijgen geheimen van duizenden tranen verloren in tijd verkies ik te praten verlies ik een vriendschap vergeet ik beloftes verkeer ik in strijd verlang zo naar vrede verzand slechts in woorden vergis mij in mensen verdrink in verdriet verdring de gevoelens voor vrienden en vijand verboden te praten … verwijt…

Farmaceutische bedrijven verzwijgen doelbewust allerlei bijwerkingen, manipuleren zelfhulpgroepen van patiënten en overladen politici, artsen en andere werkers in de gezondheidszorg met bonussen en andere voordeeltjes. Daarom wordt het tijd dat deze maffiapraktijken in EU-verband worden verboden.…

Wij spraken te zamen van De dingen, die men niet uiten, Maar slechts verzwijgen kan.…

De lezer hoefde geen gediplomeerde detective te zijn om al vroeg in dit verhaal te vermoeden dat Anton en zijn hospita het goed met elkaar konden vinden. Daar werd in de vertelling niet geheimzinnig over gedaan. Dus de Hercule Poirots onder de lezers kunnen hun vergrootglas weer opbergen. Een niet bestaand raadsel is zonet opgelost. Het verhaal…

Littekens verzwijgen een verhaal. In de tweede strofe komen de woorden op gang: hand, die over het vel gaat, hoofd en hart. Voorzichtig krijgt de man vorm. Langzaam ontstaat poëzie. Met de pen leest het gedicht wat er niet staat.…

Valt hier iets te verzwijgen? Dit leest Zich als een boek, wist letters in Een oogwenk uit. Smelt wat zich aandient, ontbloot zich De aarde, bevriest wat zich heeft Besloten: Een woordloos ik, opgesloten in Het ritme van de winter.…

Daarom verzwijg ik de sterren in de ruiten van ons samenzijn en doe jij alsof jij het trillen van mijn stem niet hebt gehoord..…

Ik houd me doof en blind, vergeet het zingen en vrees mijn stem , gedwongen in een kind Ik open mijn vuist, laat woorden ontsnappen, open en dicht, de betekenis ontwricht Mijn mond breekt af wat mijn lippen verzwijgen, zo veel, zo weinig, mijn tong blijft drijven Een zin klimt tot in mijn keel, doof en blind, zoals weleer,…

groot is belooft ie gul held op batmansokken, pyjamabroek kinderlijf pardoes in spanningsboog later wordt hij sterk én ninjaoloog en om zijn status te doen gelden kortstaart hij draken, met plastic zwaard in lichtvoetigheid redt hij mijn dag terwijl ik verzoet droombange nachten vegen we kranig porselein van zijn verzwijgen…

elke dag opnieuw hoor, zie en verzwijg ik vervolgens onwetendheid verborgen onder lagen knalrode hulpvaardigheid Neen, het was niet per ongeluk!…

lippen strelen probeer je pijn met mij te delen je façade van bordpapier is zo overduidelijk voor mij dus leg je masker eindelijk neer anders barst het nog een keer ik neem je angst er wel bij De waarheid maakt mij niet bang want ik ken je goed genoeg van sterrennacht tot schemervroeg en wordt het naargelang steeds zwaarder om te verzwijgen…

Wat kan ik nu nog verzwijgen over de diepte die me stilde die onder zins-en-delen rilde om rusten aan elkaar te rijgen `t Heerst om jou zo ongekend als een collier uit één geheel puur mineraal minstreel gespeel waarin jij bindend schakel bent Krekel, kikker, brulkonijn mistlichten die kring vervoeren zelfs in wortels onder de grond…

innig gehecht aan grenzeloos vertrouwen eerlijke mening open gezicht ogen die nooit en te nimmer verzwijgen dat laten en doen tot denken verplicht innig gehecht aan zichtbaar verlangen strelende handen luisterend oor vinger die nooit en te nimmer zal wijzen naar waar ik naar toe moet of waar ik niet hoor innig gehecht aan veilige…

Dat doe ik ook, spaarzaam, in verzwijgen en hoe dit wennen is aan dood. Kom niet dichterbij, zegt zij, ik speel en maak wat niet naar mijn zin is stuk.…

Ik die geleerd heb dat de toekomst een motor is die nog nooit heeft gelopen dat alle talen hetzelfde verzwijgen en dat veel unieke dromen op film te zien zijn. Ik en ook dat niet lang meer. ---------------------------- Uit: 'Gedicht', jrg. 3, 1976.…

De droogte die eindeloos verzand Het halstarrig verdorren van vechtend jong groen De eeuwige woede die verwoestend brand De vraag verzwijgend, wat te doen De leegte gevuld met de warmte van een zoen Het water sijpelt schaars over de rand Het leven schiet voorbij terwijl het water land De verlichting, de uitstraling van het regen seizoen…

Of moet ik het verzwijgen en je misschien een foute indruk geven. Als ik het je niet vertel, zul je me nooit echt kennen. En dan zul je misschien ook wel nooit aan de emotionele ik wennen. Als ik het je wel vertel, ken je mijn grootste tegenslag. Ik weet niet of ik het moet zeggen, omdat het niet opnieuw een relatie vernielen mag.…

ongekende zwaarte ik kus je houten lippen en laat je koude handen nog een keer rusten in mijn ogen vol vragen in bronnen van woorden vind ik marmeren zinnen die ik beitel in de aders van je aardse graf ik leg me neer naast glazen vogels en de geur van wierook op het witte grint waar bomen prevelen tegen zerken hun bloesems verzwijgen…