Alle inzendingen over vriend verlaten

Zijn vriend Joop had de verhouding met hem gisteravond uitgemaakt. De hele nacht moest hij met tranen in zijn ogen daaraan denken. Ze hadden elkaar ontmoet in een homobar. De volgende morgen besloot Gerrie een wandeling te maken in het nabij gelegen park. De zon liet haar heerlijke warme stralen al voelen. Hij zag er netjes uit.…

Rogers was een alcoholiste, die door haar familie en vrienden verlaten was. Je ging met haar samenwonen in je boerderij in Pelham, maar na een verstoring door hysterische hysterie in het Casino Theatre werd Rogers weer opgesloten en wel in het Bellevue Hospital. Op je achtendertigste trouwde je met Charles Nelson Bell, een wijnimporteur.…

Een vriend is als een ster, je ziet hem niet altijd, maar je weet, dat hij er altijd zal zijn. Een vriend is als een bloem, hij is er niet altijd, maar je weet, dat je hem altijd terug zal zien. Een vriend is als je hart, je hoort hem niet altijd, maar je weet, dat hij je nooit zal verlaten.…

vriend zal je nooit verlaten Een vriend om mee te stoeien Een vriend om bij uit te huilen Een vriend die je hart laat groeien Een vriend waar je je geheimen mee wilt ruilen Een vriend waarvan je zegt: van jou kan ik op aan, en één ding is zeker ik laat je nóóit meer gaan!…

In tranen van verdriet gevangen groeide de wil om weg te gaan menig hartoffer heeft zich verhangen kon het verlaten niet meer aan. 23-07-2001…

De eerste keer dat je kind uitgaat, Alsof die je voorgoed verlaat. Je voelt je leeg en alleen, Ook al weet je bijna zeker dat ie verzorgd wordt als geeneen. Hij wordt al zo groot zo denk je dan, Maar ach het loslaten moet.. Dat hoort erbij en is ook wel eens goed. Maar ik voel me nu zo verlaten...…

Je stem vervaagd langzaam Je woorden vallen zachtjes neer Op het zachte mos waar wij zaten Aan de oever van mijn meer Je schaduw vlucht voor me weg Mijn handen grijpen in het niets Starend naar de oever van mijn meer Zie ik alleen mijn eigen fiets…

Genoeg nu, het is over Ik ben leeg, ik wil niet meer Laat me gaan schat Laat me vrij, voor deze ene keer Gevangen in jouw armen Zo sterk om mijn lichaam heen Waarom luister je niet naar me Ik moet weg hier, meteen De liefde die ik voelde Is er niet meer, het is weg Het is niet meer dan logisch Dat ik vaarwel tegen jou zeg Al kan…

Ik kan je niet uit mijn hoofd krijgen PUNT Griekse zwart en rood figuurde kylixen, schalen, zijn niks bij de schaduw van jou kleine teen punt Zelfs pentagrammatische mediallonnen erin kunnen niet méér bekoren, en dat lijkt wel raar aangezien ik nu van dichten hou, dus ook van pentametrische verwikkelingetjes, maar momenteel laat ik zien dat…

Oude vrienden en glazen goede wijn. Mijlenver van onze “lieve schatten”. Die telkens briefden, ‘ik verdwijn!’…

Klein Bang en Onzeker Een meisje Ze lijkt zo sterk Maar zwak vanbinnen Voelend Als verlaten Alleen En in de steek Gelaten Weet niet wat Weet niet hoe Maar doet het er ook toe Ik zal verdwijnen In het niets Een zuchtje wind Verdwijnend in het niets Is alles wat ik ben…

De onzekerheid blijft maar aan mij knagen. Er zijn nog zoveel onbeantwoorde vragen. Ik schiet pijlen in een donkere duisternis. De naakte waarheid is wat ik van jou mis. Deze waarheid zweeft als een nevel om jou heen. Jouw verdediging rond jouw ziel lijkt wel van steen. Als ik het einde van jouw labyrint heb weten te vinden, dan blijkt dat…

de dagen zitten vol met lucht nachten bestrooid met duister de toekomst droomt, een zucht er is nog slechts gefluister als een afgevallen blad dwarrelt weemoed naar benéé wangen worden nat niets is meer oké en als zelfs de regen voor je schuilt je liefde wordt verzwegen, weet dán, dat mijn hartje huilt…

Elk mooi moment dat wij hebben beleefd, Is nu verworden tot een bron van smart, Die voelbaar wordt als mijn gedachte antwoord geeft, Op het gesmeek van mijn verlaten hart. Maar deze pijn zal langzaam over gaan. En dus kan ik dit voorzeker stellen: Ooit als je spijt hebt van je vieze spellen, Zal ik, al wachtend, voor het altaar staan.…

het ademt tussen jou en mij al zijn het slechts poëmen mijn zicht bracht het rijke land waar jij de sfeer draagt van de beemden mijn liefste ik wacht nu op de regen die in eeuwenkeur ontsnapt is uit 't gevang maar niets is éénder in ons paradijs - met jóu ben ik niet bang - mijn bloed hervult jouw graal wanneer we spreken in gelei…

als ik een straat was zouden ze zeggen hij ligt verlaten…

Overleven Ik zit hier nog hoewel je blik had kunnen doden maar dodelijk gekwetst heb je mij toch door kwaad te zijn mij niet te kussen toen je driftig brak uit mijn omarming…

Ik heb gelachen, wijl ik niet wou schreien Toen mij de vriend mijns harten had verraden Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien Vaarwel den weg dien wij te zaam betraden Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien En 'k eenzaam…

in de kamer zit een vrouw starend de muren om haar heen zijn vuil het behang gescheurd haar ogen dof en gesloten ze begrijpt het niet alles heeft ze hem altijd gegeven haar handen haar ogen haar geest haar lichaam en nu na jaren van dankbaar gebruik heeft hij haar verlaten ze voelt zich vuil haar gevoel verscheurd ingeruild…

Daar kom je aangevaren klievend door het water Groot en wit als een grote parel Je legt je geluiden stil je komt tot rust je staat nog in vuur en vlam tonnen water zal je als stoom verlaten Een knal een stalen ros rent naar beneden Iedereen opzij ik moet naar beneden Je boort je in de boden met je plomp gewicht Vast klampend en vol vertrouwen…

terug bij vroeger bij de evengrote verlatenheid onder twee ogen en duizenden gedachten dat mistroostige gevoel met de wrange vrijheid je erbij neer te leggen als het zakdoekje van niemand zeggen…

Mijn lichaam was jouw tempel waar alleen jij toegang had onze liefde werd gekoesterd als een waardevolle schat Maar op zekere dag verscheen de slang in ons paradijs ze wilde je verleiden en onze liefde was de prijs verslagen bleef ik achter als tempel, ingestort Ik mocht de liefde kennen maar mijn geluk duurde te kort...…

ik een engel heb die voor me zal zorgen Een vriend die mij door en door kent Buiten jezelf heb je niemand verlaten Je bent zelfs dichter bij mij komen leven Ik kan enkel nieuwsgierig zijn Naar de mooie dingen die je me nog zal geven…

het begon al met verlaten en werd dan later eerst traag en dan steeds vlugger vluchten…

Als het water stijgt zie het meisje dat op schoot kruipt dat straks zelf een schoot krijgt die begeert. Nu het tij keert luister naar haar kindje dat oefent met haar stem. Ssj! zegt de moeder die straks een oude vrouw is die prevelt zonder Hem. En ook ik zal haar keurig ruimen ver voor zij eeuwig zwijgt.…

Niets van dat Al En zo meer... Onbruikbaar Oeverloos Moeras. Veters Zitten los. Naast me Boven me Onder me Breit Men voort Aan de trui Die niemand Draagt.…

Als de glazen deur dichtslaat, knijpt ze gekweld haar ogen stijf dicht. Haar mond trekt samen tot een dunne streep. Verward strijkt ze door haar dunne, grijze haar. Ongemakkelijk steunend op haar wandelstok. Als ze haar ogen weer opent, ziet ze aan de andere kant van de dikke glazen wand haar echtgenoot staan. Hij zwaait nog even naar haar en beent…

De woorden zijn stenen die vallen in de cirkel van beloftes die nooit breken in de verlaten schaduwen van vrienden die niet in vijanden geloven en minaars die alleen hun eigen eenzaamheid beminnen.…

denk dan aan mij en weet dat ik jou nooit verlaat. al wil je even helemaal niks alleen maar stilte om je heen. Weet dan je bent niet alleen. Sta weer op en ga weer door. denk niet meer na maar ga ervoor. maar als het dan even niet mee zit en het even niet meer gaat. weet dan dat je op me kan rekenen en ik jou nooit alleen laat.…

Ik kwam terug thuis. Alles was nog zoals ik het wist. De stoelen op hun plaats, de boeken met hun lieflijk laagje stof. Ze gaan niet weg. Herinneringen blijven steeds, als woorden. De geuren, kleuren van regenbogen. Ze bestaan in de muren en het bed dat naar ons ruikt. Naar wilde nachten. Dromerijen. Lezen in bed. Gesprekken. Wat ons van…