Alle inzendingen over water/tranen

een traan, geboren in je ogen levend op je wangen en stervend op je lippen…

Het naar huilbui neigende vrouwtje begon zachtjes tegen mij aan te tranen. Weet u zei ze, er is altijd wel iets dat stoelt op verdriet, dan krijg ik het te kwaad en komen vanzelf de Waterlanders. Al eens geprobeerd de zonnige kant van alles te bekijken, vroeg ik quasi pedagogisch.…

Veel Venetianen draaiden zich om en keken in een winkelruit: lange baard, hoed, jas, kostuum, das - alles in streng zwart. Hij zag eruit als een buitenlander, precies als een rijke, joods-Weense specialist op leeftijd! Gisteravond op het station was hem een groepje Italiaanse prostituées opgevallen, die klanten aanspraken. Niemand van hen had hem benaderd…

Deze vrouw, deze Lou Salomé heeft zich meester gemaakt van mijn gedachten en heeft daar haar intrek genomen. Ik kan haar nog altijd niet verdrijven. Er gaat geen dag voorbij, soms nog geen uur, waarin ik niet aan haar denk. De meeste tijd haat ik haar. Ik verbeeld me dat ik tegen haar tekeerga, haar in het openbaar verneder. Ik wil haar zien knielen…

Het meisje Traan het valt omlaag een mengsel van zout en water zij huilt de hemel omlaag zij denkt niet aan later Over de sloten en weilanden hangt de ochtendmist nog traag de wind aarzelt heel even Het meisje Traan het valt omlaag een mengsel van zout en water zij huilt de hemel omlaag zij denkt niet aan later Het water pruttelt…

Het water stroomt over onze gezichten heen, tranen zijn niet langer meer versteend.…

het water opent zich je ogen verbranden mijn tranen ik zwem door je lichaam verdrink in je schaduw verstrikt in zeewier onderga ik je en adem water…

In de stromende regen Zie ik jou in tranen Regen en tranen op je gezicht Over je wangen vormen ze banen Adem stokt bij elk woord Maar bij elke snik van jou Heb ik het verhaal al gehoord Je lippen trillen van de kou Nog even en je was gezonken Een kleine minuut later En je was in je verdriet verdronken In donker zout water Verdrietig…

het was in dit meer dit water waarin haar zoon van acht verdronken was het water lag stil windstil vogels eerbiedig zacht aan de grote water plas een bloem voor de derde keer ze boog voorover en spiegelde zichzelf een traan viel te water om haar zoon van elf die wegdreef in rimpels met een bloem naar het stille later…

regen op ramen explosie van veel water rollende tranen…

dat alles zegt De traan die blijft Het heilige water van elk kind Rijkelijk vloeiend Waar iedereen in drijft Na al het water dat er was…

Mag ik wat water hebben, wat water uit de kraan? "natúúrlijk" zeg ik, "een glaasje vol...?" Ineens zie ik die traan... Ik vul het glas nu vol met water en zet het voor haar neer "wat is er met je?" vraag ik haar... "t'Is zulk mooi zomerweer?…

waterig kijken je oogjes me aan waterig soms met een traan je hoofdje scheef in het kussen gezakt een knuffel nauwelijks beetgepakt te zwak om te lachen te praten te spelen je energie met anderen te delen maar ik beloof je mijn kleine man er komt een dag waarop jij alles kan…

men helaas dan toch de grip verloren zijn her en der voertuigen geslipt leiden zij u van deze locatie veilig en snel ruimen rommel doen herstel niet uw zorg dat doen de wegwerkers wel De kreet: sta eens vaker stil bij werken aan de weg, klinkt uw oren vast bekend en zoals u reeds vermoedt heeft Rijkswaterstaat van oudsher ook iets met water…

Tranen zo groot in aantal, Aan het water lijk ik wel een waterval Kon ik het maar accepteren. Het zou me dan niet kunnen deren. Maar dat is niet mijn sterkste kant, Dus veeg ik nog een traan van mijn wang. En krop ik het maar op. Ik weet het….. Daar los ik niets mee op.…

ik gooide mijn brieven in het water het verschil tussen nu en later in mijn hart draag ik haar nog mee pijn werp je niet zomaar in zee ik huilde tranen aan de vloedlijn wenste dat het anders zou zijn maar niets brengt haar tot leven ik heb de zee mijn liefde gegeven de inkt vervloeit nu in het water het papier zal eens vergaan maar ik…

Verwonderd sta ik aan de kant, de rand, die aarde en water scheidt. Een spiegeling van wolken,wind en water, later nog een regenboog. Ik kijk, ik zoek de kracht die tranen droogt, verdriet verzacht. Waar ben je? Zie mij staan.…

De zilte smaak, van tranen, van water. Herinneren mij later, van wat eens was geweest.…

Een traan van water en een traan van licht Als je kijkt naar deze lucht en zee Het leven van ritme en dans stopt nu Dit uitzicht voert je mee De wereld staat even stil Geen geweld, geen ruzie, geen oorlog Maar licht, leven, hoop en perfectie Zoals het op aarde moet zijn, toch?…

een oceaan verder in een onbekende taal gillen jonge blauwvissen genade en het klagend besef dat uitsterven niets te maken heeft met sterven maar tranen ziet men niet onder water…

Mistroostig zat ik aan het water, Kijkend naar de kringen op het water uit niets ontstaan Beelden flitsen voorbij, Woorden die je uitsprak en ik maar niet begrijp, Tranen rolden langs mijn gezicht, Tot plots een boot mijn nare dagdroom verstoorde, Een man van op het dek riep: Hij is het niet waard, sta op en zing, Het leven is kort, geniet…

Het water onder de brug schildert een tafereel het tafereel van twee mensen van een opa en een kind Het kind ziet de eendjes kwakend rond het brood wijst zijn opa op het hert, de vos, op de wonderen der natuur Maar Opa ziet slechts het tafereel het schilderij van wijsheid en dromen een traan spat op het water uiteen "Kijk eens Opa!…

als ijs straks gaat smelten vormt water voedingsbodem voor nieuw leven als verdriet straks in tranen wordt geuit als louteringsproces leidt dit tot nieuwe levenskansen…

Ooit was ik een zwaan, die danste over het water, zo mooi, zo trots, zo gelukkig, zo ontzettend bang voor later Nu ben ik een vis, en behoorlijk diep gezonken, ik ben het dansen verleerd en in mijn tranen verdronken.…

maakt me enkel bang Maar door het huilen van mijn tranen Duurt in ieder geval de dag niet meer zo lang En liever tranen dan gedachten Door het zoute water weet ik dat ik leef Gedachten enkel over mijn verschijning Iets waar ik zelf niets om geef Maar leven wil ik, ondanks mijn gedachten En leven zal ik, ondanks warme tranen En als eens…

basalt keert oceanen water schuimt zijn woede weg hangt zwart zijn tranen aan in springtij dat in manenvloed het water jaagt op land het strand ontdaan van zand toont zijn verdriet aan woeste golven die hun weg nog ongestort vervolgen van de branding tot de horizon witte kammen deinen en verdwijnen als zij omslaan…

Mijn hart was toegevroren, Mijn tranen vloeiden niet meer. Toen trof mij haar gloeiende blikstraal, En de wateren ruisten weer. O ware ik toch verdronken In de bitterzilten vloed! In liefdetranen, hoe brak ook, Te smoren, is honingzoet.…

Dan weer onder de bijna hete kraan, met ellebogen en hoofd tegen de muur Ik merk niet dat een traan meerolt met het water uit de kraan Al mijn zorgen lopen mee in die zee van water en ik blijf staan zoals ik stond tot het bonzen van mijn hart langzaam is verstomd. Ik voel me als herboren...…

De uitspraak van de hartchirurg De Vries, dat het hart slechts een pomp is en dus niet de ziel of het symbool van de liefde, is van dezelfde onverbiddelijke logica als de bewering dat tranen slechts bestaan uit water en zout en dus geen teken van verdriet kunnen zijn.…

zelden stond de tijd zo pijnlijk stil verscholen vogels hun gezang dreven bloemen doelloos op het water zochten mijn ogen een verwaaide glimlach huilden mijn tranen een droef vaarwel…