Als donk're watertorren
liggen de duwbakken
stil te dreigen
in geslagen zilver
voor het eiland
bij de witte brug.
Uit de waas van hoogbouw
vloeit een schitt'rende kronkel;
sleepbootje schuift eindeloos
traag door het perspectief.
Ze wacht, de stille oude rivier,
tot appartemenbouw ook hier
de oevers naar God heeft gebracht.…
Met een paar draaien van het schepnet wemelde het van de watervlooien, bootsmannetjes, libellelarven, geel gerande watertorren, de al genoemde stekelbaarzen die wriemelden in het in het gras rustende net. Het kon niet anders doen dan de fantasie prikkelen van het jongetje dat ik was.
Maar kijk nu eens in een willekeurige (boeren)sloot?…