scheve ogen
hoe ik mij ook draai of keer
de kompasnaald danst als magneet
naar noord
wil ik echt niet meer
tenzij een grot halfweg verscholen
het stenen bed spreiden kan
met drie kaarsen
flakkerend tegen de wand
angst om het nu en het dan
tot ik slaap
en gewekt wordt door het eerste licht
gefilterd door een meer beneden
met een open windroos…
ze komen weer jagen
in loodzwaar grauw
mijn lauwe dagen
in giftig blauw
dan voel ik genoegen
in wervelende huivering
en hoor ik lucht zwoegen
tot die laatste zindering
als een malse regenhoos
draalt en strepen maakt
zot gedraaid de windroos
mijn glazen daken kraakt
en het roestrode gruis
mijn uitzicht bevuilt
het kleffe bloemenpluis…
'Loreley' was nummer twintig in de reeks 'De Windroos' van uitgeverij Holland te Amsterdam.
In 1954 verscheen haar tweede succesbundel 'Oorbellen', weer vol liefdespoëzie, maar deze keer in kwatrijnvorm. Het geheel straalde een enorme warmte uit, een Sahara-gloed, een overdosis aan tederheden, waar je als lezer(es) van opveerde.…