Alle inzendingen over zijde

Er hangt iets in de lucht....een zijden draadje.…

Je liet een leegte achter aan deze zijde, nimmer klinkt meer je lieflijke stem. Je zonnige lach verwarmt ons niet meer, nu jij verblijft op die andere weiden. Spreek toch tot mij, mijn Engel. Laat mij voelen je aanwezigheid. Laat eenmaal je lach nog horen, vanwaar je nu verblijft…

Sierlijke vrouwen in knalroze sari’s Lopen langs kamelen en bonte riksja’s Hebben bereid zoet geurige lamsgerechten In manden met gelige bloemige vlechten In een chaos van kleurrijke mensen Wordt een reiniging aanschouwt met eer Horen kapot geslagen glazen ringen Zien afgenomen gouden halskettingen Een figuurtje gehuld in robijnrode zijde…

blikkend terug in verleden kijkend van hoog naar laag zoekend naar de plek waar ik afscheid nam zachtjes voeten losliet, met haren waaiend langs rietpluimen vanuit het licht ooit geboren de wegvormend naar gene zijde…

Ons stadje snuift bos en duin door elementen verstoven soms van plaats verschoven en de boer die plant z’n Juin Op akkers de andere kant waar verschillende geuren het landschap beeldend inkleuren tot mestval gevulde rand Slaat lucht zuur ogen dicht tot mensen met hun lippen aan het koele gerstenat nippen en promillage hen zichtbaar verlicht…

Stap voor stap op gesponnen zijde Verminkte schimmen krijsen en dansen Ik loop voorzichtig, alleen en angstig Zie dreiging met spitse giftige lansen Doorklievend snijdend gejammer Schedels spoken langs mijn hoofd Wanstaltige stinkende gedrochten Graaiend al mijn kleding geroofd Hatelijk spuwen ze met vuur Scherpe nagels veroorzaken…

kleef woorden in een web zuig ze uit klinker huid en plet de zinnen het losse vel verwaait de zijden onbeschreven het web herstelt de honger is gebleven…

de wereld thuis tolt en de avond horizontaal wordt weggekeken men zich voor het circus van morgen weer slaafs te laat te ruste strekt éénzaam door de nacht woelt broedend op nieuwe duivelstreken dan wikkelen wij het schemerlicht in ongekende glinsteringen de carrousel van gisteren in duizenden herinneringen en bruist het feest in zijde…

zij kent de stilte van de cocons verweeft draden van zijde tot draagbaar kleed ‘t eenzaam verworden tot iets en al mijn slechte eigenschappen lijkt ze te mogen tekens in taal te begrijpen zinnen in regels dwars door gesneden smeult warmer binnen het gezaaide weet ze kant en klos te vatten toen er was duister verlicht oogst en tijd…

Er bestaat geen leven zonder bestaan van geloof in jezelf Als pracht geboren ben je getogen gevormd tot heden Gevallen vaak je trots steeds weer opgestaan met de kracht horend bij jou Bewandel blijvend je weg zoekend je ware ik trots met aan je zijde mij…

ja, wat moet ik van haar zeggen: een vrouw moet ik naast mij neerleggen…

Je reist over de wereld Maar blijft zitten in je stoel De regelmatige gebruikers Weten vast wat ik bedoel Je kan surfen op het internet Van zijde naar zijde naar zijde Met alle letters van het alfabet In elk jaargetijde Op deze grote wereldplek Ben je als een vogeltje zo vrij En je gaat van land naar land En komt steeds dichterbij…

aan gene zijde staat een doos op mij te wachten vol onvoltooide zaken te veel verspilde krachten afgebroken gesprekken en steeds gemiste kansen nog nooit bezochte plekken en ongebroken lansen aan gene zijde staat een doos op mij te wachten vol onbestemd verlangen en zoekgeraakte nachten nog onvervulde wensen steeds niet gestelde vragen…

Koninklijk zette hij zich aan mijn zijde, Zijn wieken terneer, als een mantel van zijde, Hij scheen zich te verblijden in zijn pracht, En ook over de boodschap die hij bracht.…

Glanzende parels aan dauwketting tussen de rozen De kruisspin weeft haar zijden boog nog vroeg de dag spiedt zij de lichte vleugelslag van elk insect zij lokt haar prooi in het zijden web trekt met haar poot `t insect in nood zij slaat haar slag Ochtendlicht breekt in het dauwkristal in kleurenprisma spiegelt zich het al…

Verzadigd zijgt de zwijger in haar zijden zijde. Haar lijf zucht zacht, rust nu terwijl het net nog hijgde. Hij kijkt, knijpt zich en grijnst dan; ziet haar donzen hals, haar adem ruikt licht zwavelig omdat ze slaapt. Nu aait hij haar. Ze kreunt nog eens als net, maar zachter en dan streelt hij weer haar zachte dij.…

dag sprak de nacht terwijl zij haar schaduw toedekte en verdween in diep duister onder het vier seizoenen dekbed even was glanzende zijde haar zijde niet meer het arme schaap, ooit wollig en gewillig gaf hem kaal geschoren van katoen nog dieper kroop zij vergat even dat na elke verdwenen nacht een nieuwe dageraad ontwaakt…

wij tweeën staan aan beide zijden beide zijden veruiteen wij tweeën moeten tevens beiden naar de andere zijde heen naar de één roept d'ander schrander, Hoe komen wij hierover heen?…

Gekleed in het zijden ensemble staat zij trots, gelukkig, enthousiast en voortvarend aan de zijde van haar man, mijn vader, op weg naar haar nieuwe toekomst aan zijn zijde.…

In 1956, drie jaar na mijn geboorte, kwam die vreemde zuster en toen ben jij, mijn levenslange kameraad en metgezellin voor het leven, aan mijn zijde komen wandelen.…

Met jou hier aan m`n zijde.…

Zo leerden we hem kennen en zo hield hij stand aan onze zijde als een kameraad en vriend: mijn stoere, trouwe zwager die in zo lang vervlogen tijd voor het eerst de kamer van mijn zus betrad.…

Zij dragen van vurige zijde een keurske dat spant en splijt. We ontwaken aan hare zijde met de houten mond van de spijt. De ronde zee waar wij zwalken, die eindeloos wenkt en geeuwt, en ons doet van begeren balken, en ons verre vrouwe verweeûwt: wij ankren in de taveernen waar geniepig een rust ons smijt.…

als een zijde draad wentel ik mij om jou om te strelen in verlangen en te wurgen bij verraad…

En allen die voorgingen, deze ondergingen mijn ondergang zoals gedaan gij zijd. herboren en herschreven, verledentijd.…

Het is mij opgevallen dat mensen, die denken het gelijk aan hun zijde te hebben, steeds harder gaan praten.…

verlichtende dromen weerspiegelen het zelfbeeld aan de gene zijde dienend als draagvlak om vergetelheid te bereiken wat rest is hemelse adem...…

Omdat zich de zon op de weide Gebouwd heeft tot tijloze woon Zijn tenten uit blauwgroene zijde.…

Ontelbare keren wakker geworden, onder andere van gesnurk aan gene zijde en van pijn in de knieën aan deze zijde (ik heb dat de laatste tijd vaker, misschien zijn het krimppijnen). Uiteindelijk het Grote Ontwaken, terwijl het nog pikdonker was. Zo pikdonker als slaand op het betreffende lichaamsdeel van een Afrikaan van tegen de evenaar.…

Zacht spreidt de nacht zijn zijden sluier over ‘t zilte water. Ik ruik in ‘t donker de zoute adem van de zee. robE…