Dagcolumns

Hebben alleen vrouwen soms last van hun stoelgang? Als ik die grappenmakers van Activia, die yoghurt van Danone, moet geloven wel. Als ik mijn eigen stoelgang van de laatste dagen analyseer, niet! Het loopt me de laatste dagen bepaald niet dun de broek uit dus wat doe je dan? TV kijken! Dé remedie tegen een trage stoelgang. Ik heb daarom zelfs naar…

Gisteren gingen we naar een begrafenis. Er was een naaste overleden. Geen verdriet, wel tranen. Van dankbaarheid denk ik. Van ongerichte liefde om het wonderlijke menselijk bestaan. En omdat het definitieve ophouden van het vanzelfsprekende je schokt en je raakt op plaatsen die achter de sluier liggen van het dagelijkse. De afrondende afscheidsceremonie…

Het boek 1984 beschreef een wereld waar de staat volledige controle had over burgers. De staat keek via televisies de huiskamers in en sprak, indien noodzakelijk, de aanwezigen toe. Het was een zeer enge wereld die George Orwell beschreef en het is iets later bijna waarheid, op één detail na. Niet de overheid, Orwell dacht aan een soort communisme…

De komende tijd buigt de integriteitscommissie van zijn partij zich over de overname van uitvaartorganisatie De Facultatieve in 2012 (Intussen fluisterend "De fuckaltatieve"genoemd). Een overname die volgens de onderzoeksjournalisten van Follow the Money wel héél lucratief uitpakte voor Keizer en zijn drie partners. Zolang het onderzoek duurt, legt…

Ik heb buren. Aan één kant, ik woon op een hoek. Het is een gemiddeld Nederlands gezin. Twee kinderen een jongen en een meisje van begin twintig. Pa werkt als dakbedekker en wat ma doet weet ik eigenlijk niet. We hebben matig tot geen contact. Ook niet op burendag. Onze huizen zijn meer dan gemiddeld gehorig. Een minpunt aan mijn huis. Maar je kunt…

Hier is een tip die alle spindokters van de publieke wereld kennen. Als je wilt dat jouw versie van de gebeurtenissen, jouw eigen invalshoek, je zelfbedachte en geconstrueerde legende van de waarheid, je zelfgemunte narrative, vertelsel, verzinsel, van wat er is voorgevallen, wilt vastleggen in het collectieve geheugen van de kuddemens, dan moet je…

Die foto, ik kan er uren naar kijken. Henry de crematiekeizer doet afstand en verlaat de politieke arena. Doodgeknuffeld door Rutte wiens luidkeels uitgesproken trouw aan kansloze partijgenoten wel vaker het laatste zetje over de rand van het ravijn betekende. Die blik, dat handje. Het is de kleine Henry uit groep 3 die op het punt staat met de bus…

Elk jaar brandt de strijd weer om de betekenis van de twee minuten stilte. Gedenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en zo ja, zijn de Duitsers en NSB-ers dan ook slachtoffers? Gedenken we niet ook Nederlandse soldaten die in Nederlands Indië omkwamen tijdens de politionele acties, de soldaten die in Noord Korea, Libanon, Eritrea, Afghanistan…

Om wat gaten in ons collectieve geheugen te dichten: Wijlen Theo van Gogh noemde bepaalde minderheden een "vijfde colonne" (2001). Die straffe uitspraak werd in 2017 dunnetjes overgedaan door eendagsvlieg en kortebaanpoliticus Jan “Grofbek” Roos. Tijdens de afgelopen verkiezingsstrijd vond een geplande discussie tussen hem en Denk-guru Kuzu…

'We hebben een nieuwe klant!' Onze manager gooit een verkreukeld A4'tje op ons bureau. Hij heeft er wat in gestreept en gekrast. We lezen namen en telefoonnummers in doktershandschrift. De inkt is nog nat. 'Uit Parijs. Kunstmatige bloedvaten. We gaan mensenlevens redden'. De lange, de Italiaan en ik zien vraagtekens op elkaars voorhoofden…

Even een momentje voor mijzelf. Weg van mijn volle bureau. Gewoon even ergens een kop koffie drinken. Je zou dat luxe kunnen noemen. Dat is ten dele waar. Echte luxe bestaat uit het nuttigen van een kop Italiaanse koffie en tegelijkertijd een stuk in de krant lezen dat niet over Donald Trump gaat. De mevrouw achter de bar heeft het druk. Veel klanten…

Toen ik de afgelopen week voor de trezillionische keer aanliep tegen het fenomeen dat wellicht het belangrijkste en meest fundamentele verschil karakteriseert tussen mens en dier, de LEUGEN, besloot ik vanaf de top van mijn hoofd te inventariseren wat de kenmerken ervan zijn, en welke manieren en tactieken ik in de loop der jaren ben tegengekomen die…

Ik druk de verrekijker stevig tegen mijn voorhoofd en tuur intens naar een geel streepje. Zoon zit zonder zwemvest in de gele kano van zijn vader en is naar het eilandje in de verte gepeddeld. Het eilandje ligt in het Veluwemeer. Onze vakantieplek is een huisje aan het strand van het meer. Op de terugweg heeft hij de wind tegen, schuin, ik zie het…

Niets geestiger dan op YouTube kijken naar Mart Smeets in de ‘avondetappe’. Dat programma dat Mart altijd presenteerde tijdens de Tour de France. Prachtige beelden krijg je dan. Beter nog dan een uurtje Youp. Dan zit Smeets in zo’n overhemd van “gordijnen & tapijten van Teun”, achter een tafeltje van alles over fietsen te vertellen. Dat doet hij…

Ik zat gisteren de Volkskrant te lezen. Er was veel aandacht voor verkiezingsstrijd in Frankrijk. Vier kandidaten die president van het land willen worden. Elke maand ligt er iemand anders op kop. De kranten van de wielergekke natie drukte een grafiek af met racefietsen. Erachter de procenten die elke kandidaat kregen in de peilingen. Ik ken Frankrijk…

Boven m'n hoofd, over het zachtboard van het plafond, in de kamer waar ik nu zit te schrijven, rent een muis heen en weer. Nog een. En nog een paar. Er woont een hele familie knaagdieren bij ons in. 's Nachts spelen ze een soort zaalvoetbal op het gladde speelveld boven onze slaapkamer. Dat is dan weer hardboard, vandaar. Met een eikeltje dat…

Terroristen zijn niet laf. Ze wagen hun leven of erger, ze geven hun leven en dat vele malen bereidwilliger dan de meeste militairen die het liefst niet voorop lopen in een aanval en het liefst niet willen sterven in een oorlog. Die militairen zijn daarmee overigens niet direct laf, maar wel verstandig. Het staat namelijk vast dat terroristen bar…

Binnenkort begint het songfestival weer, lees ik in mijn krant. Ik kan het bijna niet afwachten. Voor ons land doet OG3Ne mee. Ze maken wel een kans denk ik. Maar dan moeten ze wel hun baard laten staan. Verder lees ik dat het teruglopende terrorisme de branche zorgen baart. Met name het toenemende toerisme is daar debet aan, vervolgt het artikel.…

Het was 29 november 1899 toen Emma Morano in Italië werd geboren. En gisteren overleed zij. Ze was de laatste 19e eeuwse levende persoon op aarde. Ze werd 117 jaar oud. Dat zou in mijn geval betekenen dat ik tot 2094 zou leven. Aan de ene kant lijkt dat makkelijk haalbaar, aan de andere lijkt het ver weg. Het is ook maar een getal. Het was de…

Vanaf tien uur 's avonds gaat bij ons de wifi uit. Nieuwe regels. Nieuw regiem. Nieuwe afspraken. Zodat we de afgelopen dag kunnen evalueren; de spartelende visjes van inzicht eruit kunnen filteren en morgen met een blinkende dauwdruppel van alertheid tegemoet kunnen zien. Onbevangen. Verschoond. Herrezen. Dus als ik de column nu, voor zaterdag…

Een held ligt onder de groene zoden. Elk jaar komt een groep sombere gezichten langs om de held te eren en twee van hen dragen een krans die ze voorzichtig op de zoden leggen. Twee stappen terug. Een buiging. En na een kort gedachtenvol moment keren ze zich af, dankbaar voor de held die zijn leven heeft gegeven. Maar de held wilde zijn leven niet…

Hoe ziet de mens er uit in de verre toekomst? Zou zijn mond dan zo goed als verdwenen zijn? In elk geval zo klein dat er nog net een rietje in past om vloeibaar voedsel in te nemen? Zouden zijn ogen echt een extra ooglid hebben en zijn voorhoofd echt veel hoger zijn geworden? Zouden zijn benen verschrompeld zijn en hij zich in een soort rolstoel voortbewegen…

Begrijpelijk dat jongeren van nu bijna geen tv meer kijken. Ik schat in dat over tien jaar alle zenders zijn opgedoekt. Huiver even gezellig mee met een greep uit een weekje tv: Zappend door tv land stuit ik op een zender waarbij Linda de Mol ons verblijdt met een kijkje in een poging tot afslanken. Ze vertelt in haar programma dat ze weer een kilo…

De kunst van het zeggen zonder woorden heeft me altijd geïntrigeerd. Daarom ben ik van schrijver meer columnist en van columnist meer dichter geworden. Alhoewel ik als columnist misschien het verhaal van de schrijver probeer te vertellen. En als dichter dat van de columnist. Ik kan het dus wel beide zijn. Ik durf van deze gedachte ook wel een…

Ja, dat heb ik af en toe, migraine. Dat symptoom van een turbulent en gepassioneerd geestelijk leven, dat vaak net op tijd waarschuwt voor een naderende kortsluiting van het brein. Een elektrische storm, een wervelwind van vrije, radicale ionen rond het hoofd, die aangeeft dat het tijd is je over te geven aan de automatische zelfregulering van het…

Psoriasis is een tamelijk vervelende aandoening. Je huid wordt rood en gaat schilferen. Je krijgt jeuk. En nare plekken die voor een vreemdeling lijken op zweren, maar die niets anders zijn dan versnelde verwisseling van huid. Je bent aan het vervellen. Niet stukje bij beetje, maar steeds op dezelfde plek en die plekken worden steeds groter. Dat…

Zappend zie ik beelden van de aankomst van een voetbalelftal bij een hotel. Prachtig beeld. Dan stappen ze uit de bus met enorme koptelefoons op hun meestal kaalgeschoren koppen. En je zou dan willen weten naar welke muziek ze luisteren. Als ik een gok zou moeten doen, schat ik hun muziek in op hard en agressief. Maar dat kan een vooroordeel zijn natuurlijk…

Ik luister naar strijkkwintetten KV 516 & 614 die uit de ether zijn geplukt door Wolfgang Amadeus Mozart. Het eerstgenoemde staat in de toonsoort van g-mineur, het andere in es majeur. Buiten is het net begonnen met zachtjes regenen na een ongewoon warme laatste maartse middag. De tijd is half twaalf 'savonds. De dagelijkse verkeersstroom is…

In de Haagse wandelgangen gonst het gerucht dat Geerd Wilders over een aantal maanden benoemd zal worden tot Commissaris van de Koning in Limburg. Deze oplossing, mogelijk uit de koker van de gewiekste Rutte, wordt thans in de achterkamertjes van Den Haag druk besproken. Haast heeft men niet, maar het is duidelijk dat een nieuw kabinet Rutte (met…

‘Nee, dat doen we niet, Layla,’ had mijn vriendin gezegd tegen de achtjarige die op woensdagmiddag met haar kleindochter was meegekomen uit school en die watervlug was. Ze had haar amper bij kunnen houden. Het kind deed aan kopje duikelen op de bank, had in no time de afstandsbediening van de nieuwe keuken en het licht daarin in handen en zette de…