Alle inzendingen van mohair

Ik keek naar de voetbalwedstrijd Egypte-Argentinië alsof het een spannende aflevering van 'Vera' was, vol plotwendingen. Haissem Hassan gaf de assist bij een aanval die even een doelpunt leek op te leveren, maar de treffer werd afgekeurd. Kort daarna liet Ziko Egypte alsnog juichen. "Weet je wat het is?" zei ik de volgende dag tegen mijn…

We hadden een rondje door de Betuwe gelopen en streken neer op een terras in Eck en Wiel. Het gesprek kwam op de vogelapp en sprong van vogels naar duiven. “Duiven, getver,” zei een vriendin. “Duiven poepen op mijn terras, het zijn een soort ratten. Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.…

Volgens mij is Jaimy afgevallen. Ik kijk hem na. Voorheen zat zijn shirt strakker om zijn heupen. Grappig, Lucas heeft zijn haar geknipt. Hij lijkt zo wel een beetje op die acteur… kom, hoe heet hij ook alweer? Zoon loopt naar de bank. Die rotgriep, hij hoest nog steeds. Balen. Ik zwaai naar hem, niet te lang, anders krijg ik straks commentaar.…

Wat je ook doet, de wereld waarin je opgroeide ligt voorgoed in het verleden. De tragiek van de nostalgicus. Herinneringen kleuren gebeurtenissen vaak mooier dan ze waren. Ik moest denken aan de woorden van Lidewij de Vos, van de politieke partij Forum voor Democratie. Zij sprak over teruggaan naar hoe Nederland ooit was. Politici van Forum voor…

Ineens is de helft van mijn wenkbrauwen verdwenen. De haartjes zijn weg. Ze zwerven naar plekken waarvan je je wenkbrauwen op zou trekken. Ik teken ze soms minimaal bij met een oogpotlood. Met de nadruk op minimaal. Schrikbeeld: wenkbrauwen die overduidelijk getekend zijn. Mijn zicht wordt slechter en ik snap, terugkijkend, waarom oudere vrouwen…

“Het zou me niks verbazen als Lebbis net als jij een Schorpioen is,” zei ik. Er was een hilarisch stuk in de voorstelling waarin hij de zaal op het verkeerde been zette over zijn geloof in de tekens van de dierenriem. “Horoscopen zijn totale onzin. Daar hoef je geen Schorpioen voor te zijn.” Ik scrolde naar de geboortedatum van Hans Sibbel (…

“Wat?” zeg ik. Hij grijnst. Ik kijk naar het kuiltje in zijn wang. “Volgens mij zit jij net mijn thee op te drinken.” Even daarvoor had ik hem uit bed getrommeld. “Kom eruit, je thee staat klaar.” Aan tafel moet ik, midden in mijn betoog, gedachteloos het glas naar mijn lippen hebben gebracht. In de supermarkt wil ik mijn boodschappen scannen…

Op de Oranjebrug in Vreeswijk geef ik een auto een stopteken. Moeder eend met haar kinderen steekt over. Het zijn er negen, piepklein. Aan de overkant springt ze vanaf de brug, ruim drie meter, het water in. Samen met twee wandelaars houd ik mijn pas in. We kijken toe hoe de kleintjes gejaagd door elkaar lopen. Moeder zwemt onverstoorbaar door. Het…

“Verzin een ander woord,” zeg ik tegen mijn elfjarige zoon. Hij laat het zich ontvallen tijdens het gamen. We proberen andere woorden uit. “Zeg chips of potvolkoffie. Broccoli, voor mijn part.” “Kontjes,” roept hij plotseling. Onlangs keken we samen een programma over Gilles de la Tourette. “Kontjes,” riep de meest ontwapenende van het stel, een…

In de plaatselijke parfumerie kreeg ik een miniflesje parfum van Victor en Rolf mee. Ik spoot een beetje van het parfum in de wc-ruimte, die daarna de hele dag heerlijk rook. “Wat vind je van de geur?” vroeg ik aan zoon. Hij snoof. “Lekker, maar ik ruik alleen Victor.” “Dat vindt Rolf niet zo leuk, dat jij dat zegt,” reageerde man in het voorbijgaan…

In de hoofdstad van een noordelijke provincie was een bijeenkomst van een Tibetaanse monnik. De moeder van een vriend nodigde ons hiervoor uit. Zelf zouden we enkele maanden later door Noord-India en Nepal reizen. De moeder was onder de indruk van Tibetaanse monniken, las over de Dalai Lama en het boeddhisme. Ik, midden twintig, ontmoette haar en…

Ze wandelden naar het pontje bij de rivier. Het witte wolkendek trok meteen de aandacht. Door de donkere lucht erboven kreeg het iets van perspectief, alsof zich daarachter een andere wereld verschool. Als je langer keek, leek je erin te kunnen verdwijnen. Er kwam een containerboot aanvaren. “Die komt uit Harderwijk.” Jip herkende hem van verre.…

Een glimmende sticker op de binnenkant van de locker schreeuwt me toe: “Wat zit je haar goed!” In de kleedkamer dacht ik, net voor de spiegel, precies het tegenovergestelde. Ik check verbaasd een andere: “Hee, ben je daar nu alweer? Goed bezig!” En nog een: “Chop chop, de gewichten wachten op je!” Rustig aan, mensen. Straks maak ik rechtsomkeert.…

Zoon moest zijn ID laten zien. “Hij is zeventien,” zei ik verbaasd tegen het meisje achter de kassa. Is het zo’n film? “Zullen we morgenochtend naar de film gaan?” had ik hem gevraagd. “Oké,” zei zoon. “Welke, en hoe laat?” Hij had om drie uur ’s nachts nog lopen spoken — een echte nachtbraker, alleen te porren voor zijn bijbaantje als pizzabezorger…

In Vreeswijk wandel ik over de Lekdijk en blijf staan bij de Oude Sluis, hoog boven de rivier. Een magnifiek uitzicht over de Lek. Vlak onder me, metersdiep, het water. Ik denk aan Spinvis: “Ik ben niet bang dat ik val, maar bang dat ik spring.” Recht voor me ligt Vianen, precies tegenover het Merwedekanaal. In de verte de Hagesteinsebrug, rechts…

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, breekbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen. Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof,…

Voordat tennisster Serena Williams een set begon, gaf ze een showtje weg. Na afloop ook. Haar zelfvertrouwen spatte ervan af. En ze maakte het waar. Inmiddels is ze gestopt, maar haar lef op de baan blijft inspireren. Neem Usain Bolt (‘Thunderbolt’). “Hoe komt het dat je zo snel kunt rennen, Usain?” werd hem gevraagd. Hij had een stuk of vijf broers…

“Wie is zij?” vraag ik mijn zoon van zeventien. Met gesloten ogen danst hij door de kamer. “Mari Froes,” fluistert hij met zwoele stem. Zwijgend danst hij verder. Omdat hij zijn ogen dicht heeft, kan ik hem even ongestoord bekijken. Hij heeft geen dansles nodig. Net als zijn opa en zijn oom heeft hij swag van nature. Jammer dat mijn vader al gestorven…

De boot Beryl had wind mee, maar voer traag als een slak. Aan de overkant sneed Schotsman snel en messcherp door het water, ondanks de volle tegenwind. Met een ruk waaide mijn capuchon af. Het water in de Lek bij Nieuwegein stond hoog; kolkende, grijze golven. De uiterwaarden waren overstroomd en verbreedden de rivier met wel een halve kilometer. Met…

“Goeie voornemens zijn nog altijd beter dan dat gezeik achteraf,” kopt Loesje op 1 januari. Mijn hoofd bonkte van te veel champagne: een knaller van een cliché. Te veel, dat is het hem juist; alleen nuchter kun je zulke constateringen doen. Maar nuchter was ik niet, dus ik schonk vrolijk bij. Goede voornemens, ik zit er vol mee. Het gaat natuurlijk…

“Vanaf level 7 kun je pas echt beter worden, mama.” Vanachter zijn pc kijkt mijn zoon me, half over zijn schouder, grijnzend aan. Koptelefoon op zijn warrige haar, in hemd en onderbroek, knieën opgetrokken onder zijn kin. Hij lijkt op een piloot die zijn passagiers even geruststelt. “Zou je je niet eens aankleden?”, zeg ik. Hij geeuwt. “Dat is…

Zoon (15) kauwde moeizaam op een groot stuk Toblerone uit zijn kerstpakket van de Action. “Ik wil heel graag dit spul. Wacht, ik stuur je een appje.” Vliegensvlugge duimen, geconcentreerde blik. Even later vertrok hij in zijn Action-shirt. Bam. De deur sloeg achter hem dicht. Hij was in een jaar twee koppen gegroeid, kende zijn krachten nog niet.…

Tussen de oorverdovende herrie door keek ik op mijn laptop naar ‘Heel Holland Bakt’. Onze badkamer werd verbouwd vanwege lekkage. “Kijk mevrouw, hier, ziet u? Hier is de leiding geraakt. Er is een plug tussen geschoven, maar uiteindelijk is het beton van deze muur verzadigd geraakt. En daar”, wees de loodgieter, “bij de wastafel hebben ze per…

De verkoopster ging akkoord met retourneren. Geconcentreerd zette ze alles in gang. Ik keek naar haar bedrijvige handen. Plotseling stopte ze. “Waarom eigenlijk?” “Nou,” begon ik, en legde uit wat de reden was. Ze knikte en ging verder. Bij het volgende kledingstuk keek ze me weer doordringend aan. “De pasvorm klopte niet,” zei ik. Het voelde als…

"Ik vond de les saai, dus ik liet een okselscheetje." Zoon zegt het terloops, terwijl hij zijn patatjes één voor één door de fritessaus haalt. "Juf Jolanda stuurde me de klas uit." Een grote klodder belandt op zijn shirt. Zwijgend geef ik hem een servet, wijzend op de vlek. Overmorgen moet zijn surprise klaar zijn. Op tafel staat de schoenendoos…

Weet je wat magisch is? Je zestienjarige die thuiskomt met: “Dit vind ik een cool intro,” en even later klinkt “Wonderwall” van Oasis door de kamer. Wij draaien dat nummer thuis nooit. Toch heb ik er een zwak voor: mijn broer speelde het vroeger op zijn gitaar. Het was even zijn lievelingsnummer. En nu, jaren later, hoor ik het opnieuw, dit keer…

In de verte bij de uiterwaarden klonk het geluid van kwakende eenden. Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: een klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. ‘Domenica’ stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag. De Kade heet het laantje op de hoek van de dijk, met uitzicht…

Tijdens het omkleden in het badhokje kletst mijn zesjarige zoon wat af. "Weet je wat leuk is?" zegt hij, terwijl hij zijn spijkerbroek uittrekt. "We staan op de bowlingbaan. We staan op een rijtje, iedereen laat zijn blote billen zien. Dan gaan we op een rijtje allemaal poepen. We pakken de drol op en gaan ermee bowlen." Zijn heldere stem galmt…

Het gebeurde op een onbewaakt moment. Want wat voor leven leid je als je altijd maar op je hoede bent? Ik liep met grote stappen omhoog op de roltrap, op Amsterdam CS. Ik vind het eigenaardig als mensen massaal stilstaan op een roltrap. Vooral op een station waar iedereen haast heeft. Tenzij je slecht ter been bent, ga dan op z’n minst rechts staan…

"Vergeet verdriet en woede, schaamte is de krachtigste emotie van allemaal," las ik. De zin bleef hangen. In de tram naar Utrecht, oortjes in, luisterde ik naar muziek. Niet van Spinvis, maar van een vriend, vermomd als zanger. Al doe ik hem daarmee tekort: hij maakte alles zelf, van muziek tot tekst. Ik dacht aan schaamte, en aan de muziek…