Alle inzendingen

De avond drinkt volle wijn teveel knielt zijn ogen rood dempt de pijn verdraagt geen felle hangt gordijnen over vergeet haar beweging vergiftigd wordt denken badineert heldere taal de dronken man de wrede nanacht

Vanuit haar openluchtkasteel, ziet zij alles, zo niet veel,wat niet door de beugel kan. Een luchtballon wordt opgelaten, geen mens heeft in de gaten hoe makkelijk het is een ander om de tuin te leiden. Als een adder in het gras, spuit venijn door onbreekbaar glas, de telefoonlijn is geduldig...

Hier verspilt het geen woorden hij die op zich liet wachten bracht glazen wijn aan haar lippen verandert de maan in kauwgombal laat passie in de duisternis glippen simpel de lach gescheurd de vrije val twijfellijn trekt zich wurgend vast ongewild breken kristallen tranen de kamer valt uitee...

Verzengende hitte. Laaiend vuur Dansende vlammen Mensen verrast Weldra Krottenwijk van Sao Paulo Vervallen huizen Favela Gelegd op zijn rug. Voeten vast Geplaagd. Helse pijn In bedwang, maar Weldra Afgelegen dorp Chittagong. Bangladesh Kliniek Een kunda Grensschermutselingen In...

Gisteravond keek ik naar Star Trek Voor de bewoners van een vreemde planeet liep de tijd zo veel sneller dan normaal dat de bemanning van Voyager voor hen bevroren leek Ze zagen - een voet, voor eeuwig zwevend - een verstilde wenk - een straal koffie, hangend tussen kan en kop Dynamiek, in ...

Ik kluun door duinen doorsnijd los zand tuimel door helmgras in wankel evenwicht het rulle strand ploeter voort over schelpen blootvoets gesneden richting het lokkende water door pijn gedragen bijt het zout mijn schrammen door en door schoon als zilte brand

In het nachtelijk duister komen zij ongevraagd ijle bezoekers uit koud en schimmig duister opdoemend zich beeldend in onzen gedachten zij die bij ons willen zijn met klagend gefluister nachtelijk aanvaarden van hen die wij zijn comprimeren zij kil met wazig aanschijn zoekt de eenzame ziel...

Een eerlijke mening wordt liever vermenigvuldigd dan gedeeld.

onder een wit tapijt rust het winterse land sneeuwklokjesstil een enkele schaatser brengt monotone scherpe klanken weids galmt zijn lied hij draagt een blik verder dan zijn dwalen

Want wat is er zo dwaas als tevreden zijn over jezelf? Of jezelf bewonderen? Hoe kun je daarentegen iets aardigs, iets vriendelijks, iets wat gepast is doen als jezelf niet tevreden bent over jezelf. Laat die kruiderij uit het leven weg en onmiddellijk gaat de redenaar met presentatie en al vervelen...

de fiets van mijn moeder en mijn zusje achterop ik bij mijn vader met een hengel van carbon. de tabak van zeventien soorten ervoer ik als kind als vertrouwd al waagde ik mij er niet aan. op plaats van bestemming gleed ik van de wal neerwaarts mijn vader echter hielp mij weer opwaarts....

Woorden liggen op de loer. Mijn tong heb ik al ingeslikt. Maar ze weten van mijn ogen daar schreeuwen ze het uit. Ze wringen uit mijn handen. Ze krampen naar mijn buik. Daar meng ik ze met gal. Woorden schrijnen overal.

In de zwarte nacht is een mens aangetreden, de zwarte nachtwolken vlogen, de zwarte loofstammen bogen, de wind ging zwaar in zwarte rouwkleden. 't Gezicht was zo bleek in 't zwarte haar, de handen wrongen, de mond borg misbaar, de nek was zwart een hel was 't hart, van daar kwam het zwarte...

Met ogen gesloten buik krampt toch doelbewust lopend naar dat wat niet waar kon zijn om ons heen klinkt de gezelligheid dat wat doorgaat ook als mijn buik krampt in zwevende tred werp ik mij in armen armen die mij omsluiten alsof nooit weggeweest dansen in mijn hoofd en zingen in m...

Ooit hebben wij samen een kamer gedeeld jij al een puber ik nog maar kind, Hoe zout moeten tranen zijn om onbegrip te stillen als galachtig noodlot jouw verbanning inluidt Kinderoren vangen een draaiend antwoord stilvallend gefluister dat schaamte ontbloot Leugens afgepeld i...

ik maak het liever laat dan nu; woorden worden - alles op zijn tijd - in dubbeltje op zijn kanten minuten gebord'uurd wat zullen we ... om diezelfde tijd nieuw leven in te blazen. moet hij dan eerst dood we vieren, w'eenentwintigen we zeveren, negeren de klok w'achten i...

het perspectief had ik lief in het leven orde regelmaat en planning gaven mijn leven zo dacht ik een goede bestemming het bestaan zo was niet verkeerd echter het heeft mij maar weinig geleerd vandaag is de dag dat alles weer mag uur minuut en seconde genieten is echt g...

die donkere klank ik hoor het nog het zuigt zich vast en herhaalt zich herhaalt zich je riep nogmaals een paar passen liep ik richting jou een paar passen verwijderd van voorbij golven overspoelen heldere gedachten je zoog levendig leven brak reeds gebroken weerstand verdreef waa...

die hem beschermde heeft hij op leven en dood verslagen vooralsnog nu de lange de eenzame strijd tegen die hij werd beschermd

in mijn stilte vind ik geen woorden die je kan lezen noch kan spreken zelfs fluister is niet te horen beeldt enkel uit tweevoudig jou in mijn ogen gebaar jij de warmte die je doet zinnen en ook doet weten zelfs mijn lach is niet te breken licht steeds op eenvoudig jou

Een nieuwe dag en een nieuw plan. Wat zal ik vandaag gaan doen. Ik kreeg een goed idee. Ik belde mijn vriendin op om haar uit te nodigen voor een bingomiddag. Die werd eens per jaar gehouden tegenover mijn woning in het sportcomplex. Eigenlijk ben ik daar niet zo een voorstander van, maar als w...

niets spiegelt zo sterk als mijn eigen onvermogen

Ik lach om niet te huilen.

zondagmorgen kwart voor zes alles en de kinderen slapen behoedzaam neemt hij zijn gerei en de fiets op de zon komt op en lawaai in de verte , hier is ’t stil rond de vijver met twee hengels en wat aas de hele dag zit hij daar soms gestoord door een wandelende vraag of een snoek o...

hij kijkt me wezenloos aan over de rand van zijn afgezakte oude bril met mistige glazen de wijsvinger recht voor de neus alsof hij naar de hemel wees en wilde zeggen, mij nemen ze nog niet te grazen de plek door rook gewolkt omvat zijn denkend bestaan zoveel gezwegen ...

kapsel jouw onzichtbaar zijn in ranke sluiersteen als het verlies naar eigenheid die niemand raken kan verberg in lachende angst jouw schaamtegelaat vol droefenis cocoon er hoop vergevingsvol buigzaam naar fatsoenlijkheid

vreemd hoe men herinnering wordt eerst komen de gaten waar je eerst nog kwaad om wordt dan de berusting het verleden roert zich schept zijn eigen heden zo lijkt het alsof je mooier wordt de dieperik verdiept jij klopt in mijn bloed beitelt plaatsen in mij een lichaam dat je zo goed ken...

Achterover dit hoofd, vrij de keel, de kin hoog in de lucht, ik hang nog niet, ik speel maar wat. Waarom zo bang en zo gespannen, doodsbang voor de boom die wurgt en voor de struik die wondt? Weg van toezicht, uit het gebied van achterdocht kreun ik het uit: er is voor mij geen therapeut...

De mens mag van geluk spreken, en we zijn de schepper van de natuur veel dank verschuldigd dat hij onbehagen en nietsdoen aan elkaar heeft gekoppeld om ons zo te dwingen nuttig te zijn voor onszelf en onze medemens.

alles wat natuur is in dit land wordt kastanje bruin behalve bij de buren zo mooi hoe baby bruin kan zijn uit de kunst in pampers heeft de toekomst