Alle inzendingen

Contouren die zich langs de weg verscherpen, kil aftellen en schatten van de tijd. Wat is er mis met de mentaliteit van zondaren die deze stenen werpen? Politici hoor ik om hekken vragen. Zo spannen zij het paard achter de wagen. ------------------------------------------------------------...

Er is niets dan de wind. De tuinen zijn doorzichtig, men ziet hun achterkanten leven. Geen mist, geen regen, alleen de wind, een dunne strakke wind aanhoudend over door jong gras omhooggetilde, omvergegroeide dorre bladeren. De bomen zijn nog zonder glinstering, oud, zonder knop. Herinnerin...

Mijn hart is weer gebroken, ik lijm de stukken aan elkaar. Het doet zo'n pijn van binnen Wanneer is het nu eens klaar? Ik weet dat ook jij dit niet wilde maar het is toch weer gebeurd. Toch zal ik van je blijven houden maar ben ook nog niet uitgetreurd. Ik wil je ook niet blijven kwetse...

terwijl jij omstuwd door veelkoppige dierbaarheid plechtstatig in de oven wordt geschoven of kiest voor statische afscheid- positie doe ik neerslachtig de boodschappen bij AH gooi achteloos TumTum en Brie in obstinate kar denk aan verassing bij posters met verrassing eerbiedig je onbe...

Oorverdovend krast de pen haar lettertekens in de stille nacht. het bleke maanlicht werpt schaduw op wit papier van de schrijvers hand een vogel fluit nu de zon uit haar schuilplaats. Gedaan voor vannacht, het schrift gesloten en met een tevreden zucht de dop op de pen.

in de schraalheid van de wind vond ik het kind met lentebloemen in haar handen ze was de winter net voorbij, bekomen van de kou en blij haar ogen stralend in de vroege voorjaarszon ik zag haar blikken en zij won, ik kon me schikken in haar lach die kwam zo onverwacht ik dacht te w...

In een stroom vol woestheid Als een waterval op dreef Krijgen mijn emoties ruimte Weg te glijden in de diepte Vol kracht en met overgave Laat ik al mijn verdriet los In duizenden druppels gevat Vol weemoed, pijn en woedde Weg heel erg ver weg van mij Verdronken dromen opgeslokt In de k...

Gedichtje groot gedichtje klein gedichten zonder enige noot Gedichtje daar gedichtje hier gedichten in tien minuten klaar Gedichtje stout gedichtje lief gedichten zonder enige inhoud Gedichten maken doen we allen de een is meester de ander niet terwijl de dichter nu wordt onderwezen...

Getergde gedachten getoond in sporen vocht gaan in stille bedevaart gelaten naar omlaag als de zilt gestorven droefenis van mensen die eenzaam wachten op de Tijd die alle wonden heelt en nimmer vragen om vergeving voor het uit leed ontstaan van verloren hoop die een mens vaak moet beleve...

Lief ondeugend doerakje, Klein en nog zo teer, Jij was het die mij vreugde gaf En óch toch ook veel meer. Liggend in je kleine wiegje, Met oogjes ó zó blauw, Maakte jij mij duidelijk, Dat ‘k houden moest van jou. De onschuld in je oogjes, De liefde die ik zag. Het geluk dat jij...

Het rapier gestoken in ‘t blauwe bloed laat moedig van zich spreken een stalen kling dat menig mens vermoordt zonder echt te raken. Als een minnaar die in tederheid vaak zonder zijnsgelijke zo velen moet bewenen. en in schoonheid kan creëren zoekend, nimmer vindt ‘t ene woord.

Twee moordwijven zijn aan het doe-het-zelven Ze sluiten deur en ramen met veel spijkers Ze houden immers niet van pottenkijkers Waarna ze met cement het lijk bedelven De arme man, het heeft hem zeer verdroten Maar de bekisting zat echt als gegoten

In ’t schrijven vindt de dichter letters zonder zin of woordeloos gebrabbel dat eindeloos verhaalt Zijn zinnen zich verzettend voor een stijl die veel verklaart door beelden op te roepen In beeldspraak onnavolgbaar helder licht op woorden richtend die niemand wil begrijpen Verguisd ...

Wat is het heerlijk dromen van liefde en van romantiek Met op de achtergrond, keihard; 2pac’s rap muziek Wat is het heerlijk zuchten, over verdriet en over pijn. Als je leventje onschuldig is, ontdaan van al ’t venijn. Hoe heerlijk is het traantjes laten, als je vriendje je laat ...

Angst, gevoelens van groot onbehagen. De vrees voor het onbekende, hetgeen dat komen gaat. Het verlies van al mijn goede vrienden. De mens die ik ben en die ik worden zal. Het missen valt mij moeilijk, zo ook mijn moeten gaan. Vingers lieflijk strelend door mijn haren. Zilte tranen druppend...

U bent er niet, al leest u mijn gedichten.

Later praten we nog een keer over alles wat er scheelde Dan vinden we elkaar wel weer warmen ons aan wat we deelden Later zal lang verlangde troost een lach toveren uit de traan Al dansend brengen we een toast want oude tijden breken aan Later zal ik mogen weten waarom je zo vlug gevlog...

Toekomstmuziek wordt door hem reeds gedirigeerd in afgebakende strofes en refreinen huppel ik hem onderdanig achterna doch een vals akkoord tussen de lijnen door als ik op eigen vleugels wat verder vlieg wij kunnen niet eindigen in harmonie

Daar lig ik dan... Mijn bloedruk is te laag, mijn hart is weer vergroot. Mijn pols die loopt te traag, terughoudendheid wordt ontbloot Zo kwetsbaar als ik wil, de manier tot overleven. Zeg ja tegen elke pil. Tegen alles wat jullie geven.. Daar lig ik dan.. Met zusters als dienaress...

De zon overgiet het grootschalige gebied van de Blauwe Stad met klaterend goud. Glanzen doet het niet. De gekwetste bodem slaakt zacht een jammerklacht. Omfloerst, maar duidelijk hoorbaar voor hem of haar, met beide benen op de dierbare dalgrond, in bulten (te koop!) of lintvormig langgerekt ...

ik berij je, bevrij je, bevlei je jij vlijt je om me heen verroer me in het ontdaan van je adem, je boeit me stelt vragen aan ons die ik ontdek in jou en mij lente komt, zomer, herfst winter opnieuw ons lijntje in de tijd, aan anderen gaan we voorbij je boekt mij in je houding je ...

hij voelt zich groot omdat hij groter is en toch, nu pas weet ik wat ik mis nooit, nooit heeft hij iets verteld nooit wat hem knelt wat in zijn hart zit wat hem bezighoudt vond mij te klein om dat te weten hij was de grote broer maar alleen omdat ik zijn problemen niet kende ...

Ik gooi al mijn verdriet in een vergiet Maar zachtjes wegstromen, doet het niet De gaatjes verstopt met liefde en verlangen Zorgen dat mijn gevoelens blijven hangen Wat ik ook doe en wat ik ook onderneem Ik blijf je missen en voel me zo intens alleen Pijn laat het vergiet telkens weer overst...

Daar, in dat huis, woont haar eerste woordje hier in dit straatje van stap voor stap De slager op de hoek, naast het poortje, gaf haar een worssie, bij de runderlap Langs het spoor van haar wielerbandjes rijden we nu richting peuterschool, ...

Vannacht droomde ik van Jupiter Hij was niet ver Jupiter Jupiter Jupiter Wat ben je mooi en groot en rond Vannacht Waar sta ik in mijn droom Op jouw grond? Ik heb zolang op je gewacht Jupiter Jupiter Jupiter Met haar vele manen Ik weet bij lange na niet alle namen Sterker nog, ik we...

De golfslag achter de ribben Neigt naar een roes De verbeelding was dooreengeschud Toen Venus haar lijf verliet Met dat vlees dat vanzelf sprak In een luchtig vertoon van vezels Stof en gestalte vielen samen In de ronde, reine welving van de heup De korrel van het vel De weke weelde We...

Relaties tussen herinneringen schragen het huis van het geheugen en geven het stabiliteit. Want als de orde in dat huis verloren gaat, verliest de heer (c.q. de vrouw) des huizes zijn oriëntatie, zijn identiteit.

Hier sta ik dan: entre deux mers midden in de draaikolk van het leven. Entre deux mers: de dode bloedeloze en de rode van het leven. Tussen de moedeloze en de eindeloze. Ecce mater. Mater nostra. Zie haar. Hunkeren naar het vuur, smeken om het water. Vliegen in het luchtledige. Bijten in he...

Hoe kan een volwassene beweren dat hij of zij zichzelf beter kent dan een ander?

Het voelt zo dubbel allemaal, wat mag nu wel en wat niet. Ik kan niet echt mezelf zijn en dat doet me zo'n verdriet. De time-out die je aan mij vroeg in de relatie die opbloeide begrijp ik best heel goed omdat de twijfel bij je groeide. Is dit nu echt wat ik graag wil? Is dit mijn nie...