Zondag 15 maart 2015

Beste Bjarne,

Het is vandaag zondag 15 maart 2015.
Je mail staat hier nog steeds open op mijn scherm, en ik blijf maar denken aan je wandeling door het park. Terwijl de mist in jouw hoofd hopelijk heel langzaam een beetje optrekt, probeer ik hier in Wenen ook mijn gedachten te verzetten.

Toevallig kreeg ik gisteren een prachtig, zwaar boek over de kunst van Michelangelo van mijn vriendin. Ze vond dat ik wel wat afleiding kon gebruiken. Ik heb er gisteravond uren in zitten bladeren, en vreemd genoeg moest ik daarbij meteen aan jouw mail denken.

Er stond een hoofdstuk in over hoe Michelangelo naar een ruw blok marmer keek. Hij geloofde dat het beeld al helemaal kant-en-klaar in de steen zat. Het was alleen zijn taak om met zijn beitels het overtollige steen weg te hakken om het kunstwerk te bevrijden.

Toen ik dat las, zag ik ineens jouw handen voor me. Die 'losse handen' van jou. Misschien hoef je met die handen helemaal niets nieuws te bouwen of te forceren. Misschien hoef je de komende tijd alleen maar, heel voorzichtig, de overtollige ballast en de destructie van het verleden weg te beitelen. Zodat de persoon die daaronder zit – die er al die tijd al was – weer vrijkomt. De man die gewoon weer op een bankje in het Oosterpark kan zitten.

De mist heeft tijd nodig om te verdwijnen, Bjarne, en het marmer is hard. Maar de beitel ligt in jouw handen. Niet in de zijne.

Ik hoop dat je vannacht een paar uur rust hebt kunnen vinden. Schrijf me wanneer je kunt, ik ben hier.

Veel liefs uit Wenen,
Jasper

Bjarne staarde naar de zwart-witfoto van het onafgemaakte beeld van Michelangelo dat bij het mailbericht was meegestuurd. De figuur zat nog half vast in het marmer, alsof hij zich er met moeite uit probeerde los te worstelen.

Buiten was het stil. De zondag in de Oosterparkbuurt verliep rustiger dan de doordeweekse dagen. Er reden geen rinkelende trams langs het ziekenhuis; er was alleen het geluid van de wind tegen het glas en af en toe een fietser op de klinkers. De balkondeur stond op een kier, zodat de koude lucht de druk op zijn borst een beetje kon verlichten.

Hij keek naar zijn eigen handen en dacht na over Jaspers woorden. Eerst dacht hij dat hij alles wat destructief was moest weg beitelen. Maar gaandeweg de middag veranderde die gedachte. Je kon je eigen herkomst niet zomaar in tweeën hakken; het marmer was één geheel. Als hij alles wat met zijn vader te maken had zou weghakken, bleef er niets van hemzelf over.

Voor het eerst dacht hij concreet aan de andere kant van de man. Zijn vader was onvoorspelbaar en hard geweest, maar hij had ook eigenschappen die Bjarne altijd had bewonderd, hoe moeilijk hij dat ook vond om toe te geven. De man kon urenlang met een extreme focus aan een meubelstuk werken in de schuur. Zijn oog voor detail was feilloos; hij zag direct of een lijn een millimeter afweek. Bovendien gaf hij nooit op als iets niet meteen lukte.
Bjarne realiseerde zich dat die eigenschappen niet exclusief van zijn vader waren. Ze zaten ook in hemzelf. Dezelfde hardnekkige focus die hij de afgelopen maanden had gebruikt om zichzelf in deze kamer te isoleren, kon hij ook omdraaien. De discipline en de precisie waren simpelweg de instrumenten. Het hing er maar net vanaf wat hij ermee ging maken. Hij dacht er aan iets met schrijven te gaan doen. Verhalen schrijven, maar hij wist niet goed waar hij over moest gaan schrijven.

Hij hoefde zijn vader niet volledig uit te wissen om door te kunnen gaan. Hij moest alleen leren hoe hij die eigenschappen constructief kon gebruiken.
De paniek was er nog wel, ergens op de achtergrond, maar zijn ademhaling werd rustiger.

Hij had het vroeger zo vaak van zijn moeder gehoord: Bjarne leek op zijn vader.
Hij had waarschijnlijk een aantal eigenschappen die identiek waren, maar hij had zijn eigen karakter.

vader karakter

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 22