Zondag 29 maart 2015
Zondag 29 maart 2015: Het was voor de mensen in de schaduwstad niet geheel duidelijk hoe het nu eigenlijk met Bjarne Gosse ging. Aan de ene kant was er die succesvolle tentoonstelling waar Joop, Anita en Joshua van hadden genoten als liefhebbers van expressieve kunst. Aan de andere kant was er Bjarne zelf, die helemaal niet op de hoogte was van het gebeuren omdat hij de kranten van Amsturia al maandenlang niet las na de ruzie met de museumdirecteur.
“Ik hoef die werken niet meer terug!” had hij geroepen met hoorbare angst in zijn stem en daarna werd het stil in zijn wereld in de stad bij de rivier.
Die zondag in maart kon Bjarne niet weten dat op dat moment zijn voormalige minnaar Arthur naar de stad was gekomen om de werken die Bjarne had gemaakt te zien.
Arthur liep met trage, afgemeten stappen door de lichte zaal van het museum in Amsturia. De ruimte stond in schril contrast met de duistere, bedompte kamers waarin Bjarne zich het liefst opsloot om te werken. Om hem heen hoorde hij het zachte geroezemoes van het publiek—mensen zoals een Joop, Anita of Joshua, die met een glas wijn in de hand wezen naar de doeken en praatten over 'de fabelachtige dynamiek' en 'de rauwe emotionaliteit' van de schilder.
Arthur hoorde het amper. Hij keek niet naar de techniek; hij keek recht in de ziel van de man die hij ooit zo intens had liefgehad. Rauw was vooral de liefde geweest, waar hij nog altijd naar terug verlangde met de intensiteit van een droom.
Elke spetter inkt op het gigantische doek voor hem was een echo uit hun gezamenlijke verleden. Het was een explosie van diepblauw en gitzwart, doorsneden met nerveuze, felrode lijnen. Het publiek zag er een abstract landschap in, maar Arthur wist beter. Dit was de visuele vertaling van die fatale stormachtige nacht in de stad bij de rivier, de nacht waarin Bjarne voor het eerst de controle volledig verloor en de muren van hun appartement had besmeurd met zijn pure, ongefilterde angst.
Een bittere glimlach speelde om Arthurs lippen. De museumdirecteur had destijds met veel bombarie Bjarnes 'genie' geclaimd, maar Arthur wist dat diezelfde directeur Bjarne tot het uiterste had gedreven, puur voor commercieel gewin. Geen wonder dat Bjarne de Amsturiaanse kranten had afgezworen. Geen wonder dat hij alles achter had gelaten.
Arthur stapte dichter naar het schilderij toe en merkte dat zijn hand trilde. Op de hoek van het doek, half verscholen onder een dikke laag donkere olieverf, zag hij het met een paletmes ingekraste symbooltje dat Bjarne alleen gebruikte voor werken die hij exclusief voor Arthur maakte: een kleine, omgekeerde vogel.
Bjarne mocht dan wel roepen dat hij zijn werken nooit meer terug hoefde, en hij mocht dan wel denken dat hij onvindbaar was in de schaduwen van de stad bij de rivier. Maar dit schilderij was een rechtstreekse roep om hulp. Een spoor dat speciaal voor Arthur was achtergelaten, bewust of onbewust.
Arthur draaide zich resoluut om en liep naar de uitgang van het museum, de bewonderende blikken van de kunstliefhebbers achter zich latend. De zon van die late maartse zondag scheen fel op zijn gezicht toen hij de drempel overstapte. Hij wist wat hem te doen stond. Hij moest naar de rivier. Hij moest Bjarne gaan halen, voor de schaduwen hem definitief zouden opslokken.
De stilte in de kamer van Bjarne was gevoelig. Buiten stroomde de rivier traag voorbij, een grijze massa die de schaduwen van de stad met zich meedroeg. Bjarne zat aan de houten tafel, zijn vingers krampachtig om een koude mok geklemd. Hij las geen kranten meer, hij sprak bijna niemand, maar zijn zintuigen stonden scherper dan ooit.
Die middag hing er een vreemde elektriciteit in de lucht. Een subtiele verschuiving in de atmosfeer van zijn isolement, alsof de muren van zijn veilige schuilplaats plotseling dunner waren geworden.
Bjarne keek naar zijn handen. Ze zaten niet meer onder de verfvlekken; de nagelriemen waren schoon, de penselen al maanden droog en hard. Hij dacht aan de museumdirecteur, aan de ruzie, en de rilling die door zijn ruggengraat trok was er een van pure, overlevingsgerichte angst. "Ik hoef die werken niet meer terug," fluisterde hij nogmaals in de lege ruimte, alsof het een bezwering was die de buitenwereld op afstand kon houden.
Maar de bezwering werkte niet meer.
Ergens diep in zijn borstkas begon een oud, bekend ritme te hameren. Bjarne wist het niet, kon het onmogelijk weten, maar zijn lichaam reageerde al op de beweging die kilometers verderop in gang was gezet. De schaduwen in de hoek van de kamer leken langer te worden, zich uit te strekken in de richting van de deur. De stad bij de rivier hield haar adem in. De man die zijn ziel op het canvas had achtergelaten, begon te voelen dat de enige persoon die dat canvas echt kon lezen, onderweg was naar hem.
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid
bjarne
5
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!