Vrijdag 13 maart 2015

Datum: Vrijdag 13 maart 2015 17:42
Onderwerp: Re: Uit de mist

Beste Jasper,

Je mail staat open op mijn computerscherm, naast een halflege mok koude koffie. Ik heb hem nu al vier keer gelezen. Elke keer als de mist in mijn hoofd te dik wordt, klik ik het tabblad weer open. Jouw woorden dwingen me om te blijven kijken. Je hebt gelijk: ik ben er nog. Maar het voelt alsof ik door glas naar de wereld kijk. Ik zie de mensen op straat wel lopen, maar ik hoor ze niet.

Ik typ je dit vanuit mijn kamer in de Oosterparkbuurt. Buiten trekt de namiddagzon over de bakstenen gevels. Door het open raam hoor ik het gedempte geluid van het verkeer en aan de andere kant bij het Oosterpark een tram die rinkelend door de ’s-Gravesandestraat langs het ziekenhuis gaat. De wereld is inderdaad pijnlijk logisch, precies zoals je schreef. Ze draait gewoon door, alsof er de afgelopen maanden in mij geen hele constellatie is ingestort.

Wat je schreef over zijn "losse handen" raakte me diep. Ik heb uren naar mijn eigen vingers gekeken nadat ik je bericht las, hier achter mijn bureau. Het idee dat deze handen – die dezelfde botten en genen delen als de zijne – gebruikt kunnen worden om te helen in plaats van te vernietigen, is de eerste vlaag van zuurstof die ik in tijden heb gevoeld. Misschien zijn ze inderdaad niet los omdat ze onthecht zijn, maar omdat ze eindelijk zijn losgemaakt uit zijn archiefkast.

Je vroeg me naar kleine stappen. Vandaag heb ik er één gezet. Ik ben vanochtend naar buiten gegaan. Niet ver, gewoon een rondje door het Oosterpark. Ik heb twintig minuten op een bankje bij de vijver gezeten, met mijn jas dicht geritst tegen de wind. Het was niet veel, en de paniek zat constant in mijn keel, maar de grond hield me. Ik zakte er niet doorheen.

Je hoeft vanuit Oostenrijk nu niets concreets te regelen of digitaal uit te zoeken, Jasper. Dat er een ongelezen mail van jou in mijn inbox kan verschijnen, dat je de seizoenen in Wenen voor me beschrijft terwijl ik hier achter dit scherm in het Amsterdamse slop zit, is meer dan genoeg. Dat is de grond onder mijn voeten.

Ik sluit af en ga proberen te slapen voor de avond valt. Dank je dat je blijft luisteren.

Liefs en groeten van Bjarne.
Uit de Amsterdamse Oosterparkbuurt.

sterkte mailbericht jasper

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 22