Zaterdag 4 april 2015

Zaterdag 4 april 2015 was slechts een half uur oud toen de donkerblonde Bjarne struikelde over een van de rondslingerende dozen in zijn rommelige woning. Er zaten geen boeken in de doos, het waren brieven. Brieven die hij tegen de wil van de tijd had bewaard, terwijl hij wist dat hij ze toch nooit meer zou lezen. Brieven met dagboekfragmenten van vrienden die hij nooit meer zag. Intieme details over het leven van Alfons Bortano. Beschreven anekdotes uit het leven van Gerard Vroeg. Brieven vol verwijten van Emma Petronella.
De kartonnen doos scheurde aan de zijkant open en de vergeelde enveloppen waaierden uit over het versleten tapijt. Bjarne bleef even op zijn knieën zitten, zijn hand rustend op de scherpe kartonnen rand, terwijl de geur van oud papier en vergeten kamers langzaam opsteeg.
Zijn blik viel direct op het slordige, hoekige handschrift van Emma Petronella. De envelop was nooit netjes opengesneden, maar ooit met een gehaaste duim opengescheurd. Boven aan het papier stond geen aanhef, alleen een datum in rode inkt, gevolgd door zinnen die hij zich na al die jaren nog scherp herinnerde—woorden over beloftes die hij nooit was nagekomen en avonden waarop hij niet was komen opdagen.
Naast haar brief lag een gevouwen vel ruitjespapier, vol gekrabbeld met de kleine, gedisciplineerde letters van Gerard Vroeg. Dat was uit de tijd dat Gerard nog dacht dat elke triviale gebeurtenis het waard was om voor het nageslacht vastgelegd te worden: een mislukte treinreis naar het zuiden, een gesprek met een vreemde op een regenachtig perron, de exacte prijs van een kop koffie in een stationsrestauratie.
En daaronder, half verscholen onder een ansichtkaart zonder postzegel, lag het dikke, roomwitte briefpapier van Alfons Bortano. Alfons had nooit geschreven om op de hoogte te blijven; hij schreef om te biechten. Elk vel was een verslag van zijn rusteloze nachten, zijn geheime twijfels en de keuzes waar hij overdag tegenover iedereen over zweeg.
Bjarne pakte een van de enveloppen op en woog hem in zijn hand. Buiten was de straat stil, afgezien van het verre gezoem van een late auto. Het was half één 's nachts, een uur waarop het verleden zich makkelijker opdringt dan overdag. Hij kon alles nu bij elkaar vegen, terug in de doos duwen en de kleppen dichtvouwen—precies zoals hij dat jaren geleden ook had gedaan. Of hij kon er eentje openvouwen.
Bjarne schoof de brieven van Emma en Gerard opzij en trok het dikke, roomwitte vel van Alfons Bortano naar zich toe. Het papier voelde zwaar en licht korrelig aan tussen zijn vingers, alsof het vocht van al die verstreken jaren had opgezogen.
Hij ging met zijn rug tegen de voorkant van de bank op het versleten tapijt zitten en vouwde het vel open. De brief was gedateerd op 14 november 2003—twee weken voordat Alfons plotseling uit hun vriendengroep was verdwenen, zonder afscheid, zonder uitleg.
In tegenstelling tot Alfons' eerdere, lange ontboezemingen, besloeg deze tekst slechts een halve pagina. Zijn handschrift was gehaast, de letters schuin en onregelmatig, alsof hij schreef op een onstabiele ondergrond of terwijl hij steeds over zijn schouder keek.

Bjarne, stond er.
Als je dit leest, heb ik geen tijd meer gehad om het je persoonlijk uit te leggen. Ze weten dat ik het dossier heb meegenomen. Ik dacht dat ik het kon verstoppen op een plek waar niemand ooit zou zoeken, maar ik heb een fout gemaakt. Gerard denkt dat het slechts om een onschuldig voorval gaat, en Emma mag er absoluut niets van weten—zij zou het nooit begrijpen.
Ik heb de sleutel achtergelaten op de plek waar we onze laatste belofte braken. Haal het op voordat de lente begint, anders is het voorgoed te laat. Vertrouw niemand die zegt dat ik vrijwillig ben vertrokken.
A.
Bjarne staarde naar het papier. De verwarming tikte zachtjes in de stille kamer. Hij draaide het vel om, hopend op een postscriptum, een adres of een tekening, maar de achterkant was volledig blanco.
Toen hij de brief weer wilde opvouwen, viel zijn oog op de onderkant van de envelop waar het vel uit kwam. In de vouw zat iets hards geklemd. Geen sleutel, maar een klein, gevouwen kassabonnetje uit 2003, met op de achterkant in potlood een reeks van vier cijfers geschreven.

brieven verbazing code

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3