Woensdag 25 maart 2015

Het was woensdag 25 maart 2015. Zoals wel vaker bleek het gevoel van onmacht van Bjarne niet van erg lange duur. Zodra de eerste signalen van het ontluikende voorjaar zijn brein bereikten kreeg de hoop weer nieuwe voeding.
Er was nog zoveel te beleven in het leven.
Hij liet de klink van de balkondeur los en liep met hernieuwde beslistheid naar de gang. De dikke, winterse mantel bleef ongebruikt aan de kapstok hangen; vandaag was een jas niet nodig. Terwijl hij de krakende houten treden naar de zolder beklom, rook hij de vertrouwde geur van droog hout en opgeslagen herinneringen. Daar, onder het schuine dakraam waar het zonlicht in brede banen naar binnen viel, stond zijn oude racefiets. Bjarne streek met zijn vingers over het stoffige zadel. De banden waren zacht, maar het frame glom nog even belovend als jaren geleden. Hij tilde de fiets op en voelde de vertrouwde, lichte weerstand in zijn spieren. Het was tijd om de weg op te gaan.
De wind hield zich koest toen Bjarne de stad achter zich liet. Het monotone ritme van zijn trappers bracht een diepe rust in zijn hoofd, een schril contrast met de malende gedachten van de afgelopen weken. Hij koos het vertrouwde Jaagpad langs de Schinkel, totdat de horizon zich plotseling opende. Daar lag het Nieuwe Meer, glinsterend onder de waterige voorjaarszon. Terwijl de rest van de wereld doordraaide op deze doordeweekse middag, stond Bjarne stil. Hij keek naar de rimpelingen in het Nieuwe Meer. De kou zat nog in de grond van de Oeverlanden, maar de zon op zijn gezicht loog niet. De onmacht had voorlopig verloren, maar lag nog steeds op de loer.

De ketting van zijn racefiets ratelde zacht toen hij het Jaagpad achter zich liet en de Oeverlanden opreed. Het modderige pad dwong hem om uit het zadel te komen; zijn banden zochten grip op de koude, drassige grond van de vroege lente. Bij een houten hekwerk bracht hij de fiets tot stilstand.
Hij stapte af, leunde met zijn onderarmen op de bovenste balk en keek uit over het Nieuwe Meer. De wind die over het open water joeg was nog scherp en rook naar nat riet, maar op zijn wangen voelde hij de onmiskenbare warmte van de middagzon. In de verte, richting de horizon, trokken twee Schotse hooglanders trage sporen door het jonge groen. Bjarne ritste zijn wielrenjack een klein stukje open en haalde diep adem. Zijn vingers, die de afgelopen maanden zo vaak strak om zijn eigen knieën geklemd hadden gezeten, ontspanden zich op het ruwe hout van het hek. Hij keek naar de rimpelingen op het water en bleef gewoon even staan, terwijl de rest van de woensdag geruisloos aan hem voorbijging.
De middagzon zakte langzaam weg achter de bomenrij van het Amsterdamse Bos, waardoor de lange schaduwen van de rietkragen over het water van het Nieuwe Meer kropen. De scherpe voorjaarswind trok aan en herinnerde Bjarne eraan dat het pas maart was.
Hij duwde zich los van het houten hekwerk. Zijn spieren waren stijf van het stilstaan, maar het was een gezonde, fysieke vermoeidheid die hij in geen maanden had gevoeld. Bjarne knoopte zijn wielrenjack weer tot de kin toe dicht, hees zich in het zadel en keerde de neus van zijn fiets terug richting de stad. Terwijl hij over het Jaagpad langs de Schinkel fietste, gleden de eerste brandende straatlantaarns aan hem voorbij. De schemering viel over de woensdag, maar het donker in zijn eigen hoofd leek definitief geweken.

natuur bezinning fietstocht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 13