Zondag 1 maart 2015

Zondag 1 maart 2015: Ondanks alle voorzorgsmaatregelen sloeg de waanzin toe in het brein van Bjarne, die was vergeten dat de drank en de medicijnen niet goed samen functioneerden wanneer zij tegelijkertijd werden genuttigd. Het leek voortdurend alsof er groot onheil op de loer lag, maar Bjarne wist nog niet wat dat zou kunnen zijn. Het was slechts een tijdelijke onderbreking van een maandenlange soberheid, maar die ene fles wijn die nog in de kast stond moest eindelijk een keer voor een uitvlucht zorgen in het benarde bestaan van Bjarne.

Het contact met zijn familie was slecht. Zijn moeder had hij in 2012 voor het laatste gezien en zijn vader nog veel langer geleden. Ze woonden nu allebei apart, zijn ouders, Bjarne wist niet eens of ze officieel waren gescheiden.

De stilte in het appartement werd voelbaar, heviger na elke slok die hij nam uit het glas dat hij eigenlijk nooit had mogen inschenken. De alcohol sneed door de chemische demping van zijn medicijnen heen, en met de opkomende waanzin braken ook de dammen in zijn geheugen. Het verleden was geen vage herinnering meer; het werd een dwingende aanwezigheid in de kamer.

Het begon allemaal in het grote, tochtige huis aan de rand van de stad, waar Bjarne opgroeide. Aan de buitenkant leek het een perfect gezin, maar binnen de muren heerste een ijzige, onvoorspelbare spanning. Zijn vader was een gerespecteerd gemeenteambtenaar, een man die zijn hele leven in dienst stelde van protocollen, registers en onwrikbare regels. Maar de kille, bureaucratische efficiëntie die hij op het gemeentehuis toepaste, nam hij mee naar huis. Voor zijn vader was het gezin geen veilige haven, maar een slecht geleid archief waarin alles perfect geordend moest zijn.

Nu, op deze gure zondag in maart 2015, staarde Bjarne naar de bodem van zijn glas. Het feit dat zijn vader een gemeenteambtenaar was geweest, maakte de onzekerheid over de scheiding des te wranger. Juist de man die destijds de registers van de burgerlijke stand beheerde, had zijn eigen gezin uit de boeken gewist. Bjarne wist niet eens of hun huwelijk ergens in een stoffig gemeentelijk archief officieel was ontbonden.

Bjarne keek naar de fles op tafel. De vloeistof was donker, bijna zwart in het schaarse licht van de zondagavond. Het onheil waar hij al uren bang voor was, kreeg eindelijk een vorm. Het zat niet achter de gordijnen of onder het bed. Het zat in de administratie van zijn eigen leven. Als zijn vader hem uit de boeken kon wissen, bestond hij dan eigenlijk wel?

Met een schok zette hij zijn glas neer. Een dwingende, paranoïde drang nam bezit van hem. Ergens in dit appartement moesten nog bewijzen liggen. Oude belastingpapieren, vergeelde brieven, misschien een verdwaald uittreksel uit het geboorteregister met die kille handtekening van zijn vader erop. Hij móést weten of hij nog ergens officieel geregistreerd stond of dat hij allang een spook in de systemen was geworden.

vader zoon verwarring

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 2 stemmen 41