Donderdag 19 maart 2015

Donderdag 19 maart 2015. Het was die dag dat Bjarne dacht aan Emma om de gedachten aan zijn agressieve vader te vergeten. De agressie van zijn vader was inmiddels verleden tijd; de jaren hadden de scherpe randen van de oude man weggesleten. Hij was milder geworden en de stormen van vroeger waren gaan liggen. Toch zaten de echo's van die angst nog altijd in Bjarnes hoofd, waardoor hij vandaag rust zocht in zijn herinneringen.
Toen Emma in haar Emily-periode was, las zij het werk van de dichter Emily Dickinson, die zij gepassioneerd bewonderde om haar eigenzinnige stijl. Ze was gefascineerd door de cadans van de letters en de typische, abrupte gedachtestreepjes in de Dickinson poëzie.
"Het zijn geen gewone leestekens, Bjarne," had ze destijds uitgelegd over de bladzijden in haar boek. "Die streepjes zijn als barricades. Ze houden de buitenwereld tegen. Het zijn veilige ruimtes waarin de stilte mag bestaan."
Nu, op deze donderdag in maart, begreep Bjarne wat ze had bedoeld. Emma was op dat moment al jaren dood, maar haar woorden waren gebleven. Haar afwezigheid liet een heel ander soort stilte achter, een die leeg was, maar waarin haar herinnering hem nog steeds kon beschermen. De gedachte aan haar en haar favoriete gedichten werkte als zijn eigen veilige haven. Een plek waar de oude angsten voor zijn vader eindelijk mochten vervagen.

Bjarne had op dat moment al jaren geen contact meer met zijn vader. De breuk was destijds definitief geweest, een noodzakelijke grens om te kunnen overleven. Via via had hij onlangs wel gehoord dat de oude man was veranderd, dat de woede was uitgedoofd en plaats had gemaakt voor rust. Nu de angst was weggeëbd, merkte Bjarne dat er ruimte kwam voor iets anders. Terwijl hij naar buiten keek, betrapte hij zichzelf op de vraag hoe het nu eigenlijk met zijn vader zou gaan. Zou de man nog in hetzelfde huis wonen? Had de stilte de leegte in hem opgevuld, of zocht hij, net als Bjarne, ook naar zijn eigen barricades tegen het verleden?
Het bleef bij die stille overpeinzing. Bjarne wist dat sommige deuren beter dicht konden blijven, hoe mild de man aan de andere kant inmiddels ook mocht zijn geworden. Contact zoeken zou de breekbare rust die hij zojuist had gevonden alleen maar verstoren. Hij liet zijn blik nog één keer over de straat dwalen, haalde diep adem en besloot het verleden te laten waar het hoorde: achter de veilige barricades van zijn eigen gedachten.

In de volmaakte, besloten stilte die Emma hem had nagelaten. Om met haar favoriete dichter de dag af te sluiten las Bjarne een gedicht van Emily Dickinson:

Er is eenzaamheid van ruimte –
Een eenzaamheid van zee –
Een eenzaamheid van dood – maar zij
Bieden gezelschap –
Vergeleken met die diepste plek –
Die ijzige beslotenheid –
Die een ziel zichzelf toestaat —
Eindige eindeloosheid.

dickinson gedichten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.5 met 2 stemmen 42