Zondag 9 februari 2025
Hallo Mukhammad
bedankt voor jouw brief uit Kazachstan. Ja, ik kan me voorstellen dat het voetbal gewoon een leuke sport was om in teamverband te doen. Het enige wat ik doe is wandelen en af en toe touwtje springen. En wat rek en strek oefeningen om mijn oude lichaam lenig te houden.
Ja, het avontuur van zaterdagavond kwam voor mij ook onverwacht. Ik was er eigenlijk wel naar op zoek, maar ik had geen idee dat het echt ging gebeuren. Het blijft toch een beetje vreemd dergelijke ontmoetingen, tegelijkertijd voelde het erg vertrouwd en voelde ik zeker bijzondere emoties.
Vroeger durfde ik het niet zo goed, maar de laatste jaren heb ik besloten het er toch op te wagen.
Het was voor mij of er een droom uit kwam, er gebeurde iets waar ik erg naar had verlangd.
Nu ben ik weer bezig met wat administratie op de computer. Er is beter weer op komst met lentetemperaturen, dus ik ga van de week waarschijnlijk een keer naar de Hortus waar ik een keer per maand gratis naar toe kan met mijn stadspas.
Bjarne
Bjarne keek nog eenmaal naar de foto’s van een in een rood tenue voetballende Mukhammad op een Russisch voetbalveld. Het was moedig van Mukhammad geweest om tegen de wil van zijn ouders te emigreren naar Kazachstan. Bjarne keek met belangstelling uit naar nieuwe berichten uit het verre land.
In de avond dwaalden zijn gedachten af naar Emma Petronella. Het was jammer dat ze door haar dominante karakter dikwijls niet inzag dat de wereld rond was in plaats van zo plat als een pannenkoek, want ze had ongetwijfeld veel verstand over het gevoelsleven van de mens. “Wanneer je maar ver genoeg doorliep zou je er vanzelf van afvallen.” had ze gezegd en Bjarne was er van overtuigd dat er een kern van waarheid in haar betoog zat.
Ze was vast niet voor niets zo snel beroemd geworden. Ze had niet voor niets omgang gehad met de rijken mensen van de wereld. In allerlei werelddelen was ze geweest om lezingen te geven over het gevoelsleven van de mens. Emma Petronella, haar roem liet zich ook in de decennia na haar dood nog gelden.
Op de meeste ongelukkige momenten kwam Emma terug in de gedachten van Bjarne. De enige vrouw die hem tot totale opwinding had gedwongen. De enige vrouw bij wie hij een kind had willen verwekken.
De toevalligheden in het leven van Bjarne begonnen een rode lijn te vormen. Er viel enige samenhang te bespeuren. De liefde kwam weer spontaan, in geuren en kleuren.
Poffertjes met echte boter. Vooral die nadruk op echte boter was Bjarne bijgebleven. Het was in een bos in een groot pannenkoekenhuis. En Emma bestelde poffertjes met echte boter. Haar benen raakte de benen van Bjarne onder de ronde houten tafel die in het restaurant stond.
De wereld was kleiner dan hij voorheen had gedacht, zo leek het die middag in het bos, toen Emma bemerkte dat haar betweterigheid niet langer deugdzaam bleef. Ze was er van gaan houden om de verlegen Bjarne te plagen. Haar betweterigheid kreeg steeds meer perverse lagen. De film die over een gelukkige relatie had moeten gaan werd steeds vaker een slechte reflectie van de werkelijkheid.
Het was prettig dat Bjarne er tegenwoordig op een rustige manier aan terug kon denken. De meeste mensen uit zijn troebele verleden waren niet meer in leven en het leggen van nieuwe contacten ging hem steeds beter af. Die liefdesaffaire van gisterenavond had voor Bjarne veel duidelijk gemaakt.
Hij had er veel eerder voor moeten kiezen om zijn eigen gevoelens een kans te geven.
Geplaatst in de categorie: individu
bjarne
17
Geef je reactie op deze inzending: