De meimaand van het jaar 2021
“We moeten die gevaarlijke beesten allemaal afknallen, het zijn wrede roofdieren, kille moordenaars!” sprak Anita argeloos in het druk bezochte buurthuis, waar Bjarne die ochtend koffie dronk omdat zijn koffiezetapparaat het had begeven. Het was een luide stem. Anita fluisterde nooit. En Bjarne schrok van de toon van haar woorden. Nog voordat hij er over na kon denken, hoorde Bjarne plotseling de stem van Joop van Teil, de dierenkenner die het opnam voor de wolf. Joop kwam met redelijke argumenten en hij deed zijn verhaal zonder zijn stem te verheffen. Joop vertelde alles op een fluisterende toon. Bjarne luisterde aandachtig. Het was al met al een verwarrende ochtend. Een ochtend met een discussie over de wolf die zo veelvuldig in het nieuws was.
In zijn huis teruggekeerd nam de achtenvijftig jaar oude Bjarne plaats achter de computer. Een herontdekt op internet aanwezig schrijversdorp was een vitale bron voor nieuwe zinnen, die Bjarne Gosse naar een nieuwe dichtersepisode brachten. Eindelijk kon hij zijn aandacht geven aan iets anders dan de verhuizing of het huishouden en de geestelijke gezondheidszorg. De zolder stond nu vol met schilderwerken, wellicht geschikt om in de toekomst te exposeren. De woning was redelijk op orde, er was weer tijd voor andere dingen. De drang om zich met taal en schrijven bezig te houden was niet verdwenen.
Er was geld overgebleven van de verhuiskostenvergoeding. Niet veel, maar voldoende om nieuwe balkonbakken aan te schaffen om het voorjaar te vieren met nieuw gekochte flora uit het tuincentrum. Primula, blauw siergras, hang geraniums en afrikaantjes hielden elkaar gezelschap op het gezellige balkon op het zuiden aan de straatkant.
Bjarne moest er mee leven dat het leven niet alleen maar rozengeur en maneschijn was. De discussie over de wolf had hem nieuwe inzichten gegeven. Nuttige tips waar hij de geestelijke gezondheidszorg niet meer bij nodig had. Hij was blij dat hij niet meer zo intensief met de chaotische mensen van Mentrum te maken had. Het was al met al toch een vorm van misleiding geweest, die jaren van onduidelijkheid en betutteling. Het had zijn sociale positie niet verbeterd.
Ze hadden hem gebruikt als bron van inkomsten.
De bemoeizucht van Truus van het Leger des Heils begon grenzeloze vormen aan te nemen. Ze bedoelde het goed, daar was Bjarne wel van overtuigd. Maar het voelde ongemakkelijk, alsof hij zich schaapachtig moest voegen naar de grillige kuren van de werkelijkheid. Bjarne vroeg zich af of hij Truus eigenlijk nog nodig had. Het leidde hem af van waar hij mee bezig was. Het koste veel energie om haar zoveel aandacht te geven. Ze zorgde voor onrust en verwarring. Ze was bazig en ze werd steeds brutaler. Het frustreerde Bjarne.
Er waren nog een aantal dozen met papieren die het uitzoeken waard waren. Brieven, ansichtkaarten, foto’s, papieren met aantekeningen. Het was een klus die hij beter alleen kon doen.
Het was opvallend hoeveel ansichtkaarten dierenkenner Joop van Teil hem had gestuurd.
Ook was Bjarne verbaasd dat hij een korte brief van Alex Huppelrat tegenkwam. Een confronterende tekst over de onhandigheden van Bjarne. Hij kon zich niet meer herinneren of hij de woorden destijds goed had gelezen. En nu jaren later was Bjarne niet meer de Bjarne van toen hij omgang had met Alex.
Een ansichtkaart van Emma Petronella! Hoe was het mogelijk, die had hij toch allemaal weggegooid. Er stond een gedicht op de achterkant, geschreven in het typische handschrift van Emma. Een gedicht van Hans Faverey:
Net als ik zeg
Net als ik zeg: er is niets meer,
ik ben niets meer, hoor ik wat.
En het begint weer helemaal
opnieuw:
daar heb je mij weer.
Als ik het zelf niet was,
help jij mij dan zeggen
wie ik ben.
Hans Faverey
Hans Antonius Faverey (Paramaribo, 14 september 1933 - Amsterdam, 8 juli 1990) was een Nederlands dichter van Surinaamse afkomst.
Geplaatst in de categorie: bedankt
voorjaar
19
Geef je reactie op deze inzending: