De meimaand van 1991

Mei 1991. Bjarne had alle contacten verwaarloosd. Geen vrienden uit het verleden meer. Geen mensen uit het heden. Het was geen onwil. Zijn aandacht ging simpelweg volledig naar Jaap. Zijn stoere man.
Jaap had hem volledig voor zich gewonnen. Hij wist hoe hij de elegante Bjarne moest beminnen. Dankzij hem voelde Bjarne zich niet langer eenzaam. De onzekerheid was verdwenen.
Op een dag verraste Jaap zijn vriend. Hij had nieuwe kleren gekocht. Geen goedkope confectie. Er hing een aardig prijskaartje aan.
Jaap legde de grote, glanzende kledingdoos op het bed. Bjarne opende het deksel met lichte aarzeling. Onder het knisperende vloeipapier kwam een diepdonkerblauw colbert tevoorschijn. De stof was van zware, Italiaanse zijde. Het voelde koel en luxueus aan onder zijn vingertoppen. Erbij lag een hagelwit overhemd van Egyptisch katoen, met een strakke, hoge boord.

"Pas het eens aan," lachte Jaap. Zijn stem klonk dwingend, maar warm.

Bjarne kleedde zich snel uit. Hij gleed in het overhemd. De stof sloot perfect aan rond zijn smalle taille. Jaap stapte naar hem toe en knoopte de manchetten dicht. Daarna hielp hij Bjarne in het colbert. De schouders pasten precies. Het gaf Bjarne een koninklijke houding. Hij keek in de spiegel en herkende zichzelf nauwelijks. Het was prachtig. Toch bekroop hem een vreemd gevoel. Jaap bepaalde nu hoe hij leefde, en blijkbaar ook hoe hij eruitzag.

Bjarne staarde naar zijn spiegelbeeld. De verandering was compleet. Hij was niet meer die oude, eenvoudige Bjarne in sjofele kleren. Die vertrouwde, versleten spijkerbroek en de te grote truien waren weg. Nu stond er een deftig heertje. Hij droeg de sokken van de maatschappij. De kleding voelde prachtig, maar loodzwaar. De strakke snit van het colbert hield hem gevangen. De hoge boord van het overhemd sneed zacht in zijn hals. Het was een keurslijf. Jaap glimlachte trots achter hem in de spiegel en legde zijn zware handen op Bjarnes schouders. De greep voelde ineens heel verstikkend.
Jaaps blik in de spiegel was niet alleen trots. Het was de blik van een eigenaar. Bjarne begreep het nu pas echt. Jaap wilde hem niet alleen 's nachts in bed bezitten. Ook overdag moest Bjarne eruitzien als zijn eigendom.
De dure kleding was geen geschenk uit pure liefde. Het was een uniform. Een label dat liet zien bij wie hij hoorde. Bjarne mocht niet langer onzichtbaar zijn in zijn sjofele kleren. Hij moest stralen, maar wel strikt volgens de regels van Jaap.
"Je bent prachtig," fluisterde Jaap in zijn nek. Zijn adem voelde warm. "Mijn Bjarne." Het woord 'mijn' klonk ineens heel zwaar.

Twee weken later:
Het was eind mei. De warmte bleef hangen tussen de gevels. Bjarne zweette in zijn diepdonkerblauwe zijden colbert. Het strakke overhemd plakte aan zijn rug. Het keurslijf bood geen ruimte om te ademen. Naast hem zat Jaap op het terras. Hij nipte van zijn bier en keek tevreden om zich heen. Elke keer als er mensen langsliepen of keken, legde Jaap demonstratief een hand op Bjarnes knie. Een duidelijk gebaar naar de buitenwereld: deze elegante man is van mij.

Bjarne keek naar zijn glimmende, dure schoenen. Hij voelde zich een etalagepop. In de verte zag hij plotseling een bekend gezicht lopen. Het was een vriend van vroeger. Iemand uit de tijd vóór Jaap. De vriend keek zijn kant op, maar keek direct weer weg. Bjarne was zo onherkenbaar veranderd in zijn deftige kleren dat zijn eigen verleden hem niet eens meer zag.

Jaap merkte dat Bjarnes blik afdwaalde naar de menigte. Zijn ogen vernauwden zich direct. Hij duldde geen afleiding. Langzaam bracht hij zijn hand van Bjarnes knie naar zijn nek. Zijn vingers sloten zich stevig om Bjarnes hals, precies boven de strakke boord van het overhemd. Het was geen liefkozing. Het was een greep.
"Waar kijk je naar?" vroeg Jaap zacht. Zijn stem klonk kalm, maar dreigend.
Voordat Bjarne kon antwoorden, trok Jaap hem hardhandig naar zich toe. Hij kuste Bjarne vol op de mond, midden op het drukke terras. Het was baldadig en bezitterig. Niet bedoeld als een uiting van liefde, maar als een markering van territorium. Jaap wilde dat iedereen op het terras zag wie de baas was. Bjarne kon geen kant op. Hij zat gevangen in zijn dure kleding, met de hand van zijn eigenaar stevig in zijn nek.
Het keurslijf werd te strak. De vernedering op het terras was de druppel. Achter Bjarnes gesloten ogen prikten de tranen. Eerst was het er één, die langzaam over zijn strakke, deftige kraag sijpelde. Daarna kwamen de snikken.
Hij huilde zacht. Niet uit woede, maar uit pure machteloosheid. Zijn hele identiteit was weggewist onder deze dure laag zijde en katoen. De tranen lieten natte kringen achter op de stof van zijn exclusieve colbert. Het jasje waar hij zo dankbaar voor had moeten zijn.
Jaap liet zijn nek niet los. Hij keek niet geschokt of meelevend. Hij keek alleen maar geïrriteerd om zich heen. Een huilende man paste niet in het perfecte plaatje dat hij voor de buitenwereld had gekocht.

jaap keurslijf bezitterig

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 2 stemmen 40