De zomer van 2011

Bjarne Gosse zat in zijn befaamde Italiaanse stoel en dronk een kop verfrissende Marokkaanse muntthee gezoet met honing. In de ochtend stapte hij op de trein naar Utrecht om het schilderij van Buurtveen te verkopen.
De aanstaande koper Hubert was geen vreemde in de stad; hij woonde in een statig, monumentaal pand aan de Utrechtse Oudegracht. Het feit dat de welgestelde kunstverzamelaar een lokale intellectueel was, maakte de transactie voor Bjarne zowel intiemer als ongemakkelijker. Hubert was simpelweg op de fiets gekomen, met een lege fietstaxikar achter zich aan om het zware doek veilig te kunnen vervoeren door de Utrechtse motregen.
Hubert stond met zijn handen op zijn rug in de kamer van Berend waar Bjarne ook aanwezig was.
Zijn blik was strak gericht op het levensgrote schilderij dat Bjarne zojuist had omgedraaid. De sombere, geheimzinnige kleurvlekken leken in het weinige daglicht nog donkerder dan voorheen.

"Het is adembenemend", fluisterde Hubert, terwijl hij een stap dichterbij deed. "Buurtveen heeft de vertwijfeling in je ogen destijds magistraal gevangen. Die spanning tussen de fysieke schoonheid en de existentiële twijfel... dat maakt het een absoluut topstuk."
Bjarne voelde een vreemde mix van opluchting en lichte schaamte onder de indringende blik van Hubert. Het was ongemakkelijk om zijn eigen, jeugdige naaktheid zo minutieus geanalyseerd te horen worden door een intellectueel uit Utrecht. Terwijl Berend er zwijgend bij stond en de sfeer in de kamer tastbaar maakte, wist Bjarne dat dit het definitieve afscheid betekende van een tijdperk dat hem te lang had vastgehouden.
De deal was snel beklonken. Hubert bood zonder aarzelen een fiks bedrag in contanten, dat hij direct op de tafel neerlegde. Terwijl de Utrechtse kunstverzamelaar het zware doek met uiterste voorzichtigheid in beschermende folie wikkelde en het buiten op de fietstaxikar bond, keek Bjarne naar de lege plek op de muur. Berends kamer oogde ineens groter, lichter en leger.
Met het contant geld en een lichter gemoed stapte Bjarne Gosse aan het eind van de middag op de trein terug naar Amsterdam. De Utrechtse motregen gleed in lange sporen over het treinraam, maar binnen in de coupé voelde Bjarne voor het eerst in maanden een voorzichtige rust. Het levensgrote, naakte verleden was achtergelaten aan de Oudegracht.

Eenmaal aangekomen op Amsterdam Centraal liep hij niet naar de tram, maar wandelde hij door naar een kleine, rommelige fietsenmaker in de Haarlemmerdijk. Van een deel van de Utrechtse flappen kocht hij een degelijke, zwarte tweedehands herenfiets —geen glimmend nieuw model, maar een fiets met karakter en een stevige bagagedrager.
Toen hij de winkel uit liep, sprong hij meteen op het zadel. Hij fietste door de Amsterdamse straten, de koele wind van de late zomer in zijn gezicht. De stad voelde weidser aan vanaf de fiets. Thuis wachtte zijn favoriete Italiaanse stoel en de stapel jeugdfoto's uit Emma's erfenis, maar voor nu genoot hij simpelweg van de beweging en de herwonnen vrijheid.

Bjarne fietste met lange, rustige trappen over de Amsterdamse grachten, terwijl de late middagzon eindelijk door het grijze wolkendek brak. Het ritmische tikken van de ketting van zijn nieuwe tweedehands fiets werkte rustgevend. Aan het stuur hing de tas met het resterende contante geld uit Utrecht, een tastbaar bewijs dat de verkoop definitief achter de rug was.
Hij reed over de Prinsengracht, waar de terrasjes ondanks de kille zomer toch vol zaten met stadsgenoten die van de opklaring genoten. Bjarne voelde zich geen toeschouwer meer van zijn eigen leven; de fysieke inspanning trok hem terug in het heden. De wind droeg de geur van versgebakken brood, grachtenwater en uitlaatgassen met zich mee. Amsterdam opende zich voor hem, alsof de stad hem feliciteerde met zijn herwonnen vrijheid.

Bij de Brouwersgracht hield hij even in om een voorbijvarend bootje na te kijken. Zonder het zware naaktportret aan zijn muur en met dit nieuwe vervoermiddel onder zich, voelde de toekomst ineens niet meer als een onoverkomelijke opgave. Hij zette weer aan, richting zijn eigen buurt, klaar om thuis in zijn Italiaanse stoel te gaan zitten en de stapel jeugdfoto's met een schone lei te bekijken.

geld fiets amsterdam

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.5 met 2 stemmen 20