Zondag 30 november 2014: Een gevoel van opluchting had zich meester gemaakt van Bjarne, die eindelijk inzag dat het goed was dat hij niet meer met Thomas samen was. De latrelatie had vele hoogtepunten gekend, maar uiteindelijk was de passie niet bestand tegen de realiteit van te veel persoonlijke verschillen tussen de twee homomannen die van de herenliefde hadden genoten.

Bjarne liep naar het keukenblok en schonk een glas water in. Zijn blik viel op de kapstok in de gang, waar nog een donkerblauwe wollen sjaal hing. Thomas had hem daar vorige week laten hangen na hun laatste, vermoeiende gesprek. Een sjaal die rook naar de houtrook en de dure parfum waar Thomas zo van hield.

Vroeger zou Bjarne direct de neiging hebben gevoeld om te bellen, om te vragen wanneer Thomas zijn spullen kwam halen, puur als excuus om zijn stem weer te horen. Nu voelde hij alleen een kalme berusting. De sjaal mocht daar even blijven hangen. Het was een relikwie van een intense periode, een bewijs dat de herenliefde die ze hadden gedeeld echt was geweest, hoe onmogelijk hun karakters uiteindelijk ook bleken te botsen.

Bjarne liep naar het raam en keek uit over de grijze, winterse straat. De herfst van 2014 liep op zijn einde, en met het vallen van de laatste bladeren voelde hij dat er ruimte kwam voor iets nieuws. Niet direct een nieuwe liefde, maar de herontdekking van zichzelf.

Rond een uur of twee besloot Bjarne dat de sjaal lang genoeg aan de kapstok had gehangen. Hij pakte de zachte wol, vouwde hem zorgvuldig op en legde hem in de onderste la van de linnenkast. Uit het oog, maar nog even bewaard. Het voelde als een ritueel, een officiële afsluiting van de ochtend. De muren van het appartement begonnen echter op hem af te komen. Hij trok zijn jas aan en stapte de frisse, gure novemberlucht in.
De straten van de stad waren druk met winkelend publiek dat zich haastte tussen de vallende bladeren. Bjarne liep zonder vast doel, genietend van de anonimiteit van de menigte. Hij belandde uiteindelijk in zijn favoriete grand café aan de gracht. Het rook er naar gebrande koffie, appeltaart en natte jassen.
"Bjarne? Ben jij dat?"
Hij keek op en zag de glimlach van Jasper, een studievriend die hij al zeker een jaar niet had gesproken. Jasper hield twee mokken dampende koffie vast en knikte naar de lege stoel tegenover Bjarne. "Mag ik zitten? Je kijkt alsof je diep in gedachten bent." Bjarne glimlachte, en voor het eerst sinds tijden voelde die glimlach niet meer zwaar, maar oprecht. "Graag," zei hij, en hij merkte dat hij er klaar voor was om weer over de toekomst te praten.
Jasper zette de mokken neer en nam plaats. Hij keek Bjarne onderzoekend aan. "Vertel eens, hoe is het met je? En hoe is het met Thomas?"
Bjarne nam een slok van de warme koffie, liet de warmte even door zijn lichaam trekken en zuchtte diep. Het was geen zucht van verdriet, maar van loslaten. "Het is voorbij," zei hij rustig. "Sinds kort. En eerlijk gezegd... het is goed zo."
Jasper knikte langzaam, zonder de gespeelde shock die Bjarne van anderen had gekregen. Als goede vriend had Jasper de dynamiek tussen de twee mannen vanaf de zijlijn meegemaakt. "De latrelatie eiste te veel op, hè?" vroeg hij zacht.
"Ja," antwoordde Bjarne, terwijl hij door het beslagen raam naar de voorbijgangers keek. "We hielden van elkaar, absoluut. De passie was er. Maar we wilden compleet andere dingen van het leven. Het constante reizen, het schipperen tussen twee werelden... het werkte niet meer. De verschillen waren simpelweg te groot. Ik voel vooral opluchting dat de strijd voorbij is."

Jasper legde even een hand op Bjarnes arm. "Dat mag ook, Bjarne. Soms is kiezen voor jezelf het dapperste wat je kunt doen." Een golf van dankbaarheid stroomde door Bjarne heen. Dit was precies wat hij nodig had: begrip, zonder oordeel.

thomas relatie voorbij

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7