Zaterdag 17 januari 2015: Het weinige winterlicht dat door de kleine ramen van het atelier naar binnen sijpelde, maakte de leegte op de muur pijnlijk zichtbaar. Waar gisteren 'De kleine wandelaar' had gehangen, restte nu slechts een schone, stofvrije rechthoek op de wand. Bjarne stond er met een mok zwarte koffie naar te kijken. Zijn ogen warm van de korte, onrustige nacht waarin de zinnen van Emma Petronella door zijn hoofd waren blijven spoken.
Zijn computer stond nog aan op het grote bureau. Het verlichte scherm was de grootste lichtbron in de relatief donkere ruimte. Bjarne zette zijn koffie neer en nam plaats achter het toetsenbord. De gescande brief van Emma stond nog altijd geopend.
Met een diepe zucht begon hij een e-mail te typen aan Florian van Driesteveld. Zijn vingers aarzelden boven de toetsen. Welke passages stonden er nog meer in die nalatenschap? Hij typte dat hij akkoord ging met het inzien van de overige documenten op de computer, maar dat zijn definitieve toestemming voor het brievenboek zou afhangen van de exacte inhoud. De klik van de muis waarmee hij het bericht verzond, klonk ongewoon luid in de ochtend.
Nauwelijks een kwartier later flitste er een nieuwe melding op het computerscherm. Florian van Driesteveld had direct geantwoord. Als bijlage had hij een tweede PDF-bestand meegestuurd. Bjarne voelde zijn hartslag versnellen terwijl hij de bijlage downloadde en opende. Ditmaal was het niet het haastige handschrift van Emma, maar de strakke, zakelijke typemachineletters van Joost Knechtvader zelf. De brief was gedateerd op 3 maart 1998.
Beste Emma,
Je enthousiasme over deze Bjarne baart me eerlijk gezegd wat zorgen. Je beschrijft hem alsof hij een personage is in een van je Franse romans, een tragische held die de stilte schildert. Maar vergeet niet dat stilte ook kilte kan betekenen. Mannen die zich achter hun ezel verschuilen en de wereld slechts door een waas van mist bekijken, hebben vaak weinig ruimte voor een ander.
Ik heb zijn naam eens laten vallen bij een galeriehouder hier in Den Haag. Die kende zijn vroege werk. Hij noemde het 'technisch bekwaam, maar gevaarlijk introvert'. Pas op dat je zijn melancholie niet verwisselt voor diepgang, Emma. Je bent daar te scherp voor.
Wat betreft de expositie: ik heb de nodige contacten gelegd. Als hij dapper genoeg is om zijn schilden te laten zakken en zijn doeken te tonen, kan ik een introductie regelen. Maar dan moet hij wel zélf komen, en niet jij in zijn plaats.
Met vriendschappelijke groet,
Joost
Bjarne las de regels tot drie keer toe. De kille, analyserende toon van deze man, die hij destijds nooit bewust had ontmoet, raakte hem dieper dan hij wilde toegeven. Was hij destijds echt zo'n 'gevaarlijk introverte' schilder geweest?
Bjarne keek van het telefoonscherm naar de harde woorden van Joost Knechtvader op zijn computer. Twee werelden botsten in zijn donkere atelier met de kleine ramen. En daar zat Bjarne, gevangen tussen de herinnering van een overleden vriendin en de scherpe blik van een vreemde uit het verleden.
Geplaatst in de categorie: individu
schilderwerk
6
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!