Zaterdag 21 februari 2015
Het was in de ochtend van zaterdag 21 februari 2015 dat Bjarne terug dacht aan de ontmoeting die een week eerder plaatsvond.
Die grijns op zijn gezicht en de vileine woorden die hij uitsprak, maar vooral het hartje dat hij tekende om zijn gedichtenboek te signeren. De succesvolle dichter Gerard Vroeg had indruk op Bjarne Gosse gemaakt. “Voor mijn allerliefste fan” had hij bij het hartje geschreven, zonder uitroepteken, maar dat gaf niet want het hartje functioneerde al voldoende als uitroepteken!
Bjarne liet zijn vingers over de handgeschepte pagina’s van de dichtbundel glijden. De geur van verse inkt en oud papier vulde zijn kleine appartement. Buiten tikte de motregen tegen het vensterglas, passend bij de melancholie die hem al dagen in haar greep hield. Gerard Vroeg was niet zomaar een dichter; hij was een fenomeen dat met woorden kon gillen en zalven.
"Je denkt dat je bijzonder bent omdat je mijn metaforen begrijpt," had Gerard gefluisterd tijdens de signeersessie, net luid genoeg voor Bjarne alleen. "Maar je bent gewoon de zoveelste spiegel waarin ik mijn eigen genialiteit bewonder." De woorden waren als ijspegels in Bjarnes borst gedrongen. Ze waren wreed, neerbuigend en toch... er zat een uitdaging in.
Bjarne dacht weer terug aan de tijd dat Gerard Vroeg als uitdagende travestiet zijn manlijkheid had uitgedaagd. De tijd dat de pogingen van Gerard Vroeg om Bjarne te versieren steeds uitliepen op oeverloze filosofische discussies, waarbij Gerard ongetwijfeld de meest interessante leerstof had om over na te denken. Destijds, gehuld in satijn, pruiken en zware make-up, had Gerard een heel andere personage aangenomen. Maar de intellectuele verleiding was destijds exact hetzelfde geweest als nu, vermomd in literair prestige. Elk gesprek was een schaakspel waarin Bjarne werd gedwongen zijn eigen identiteit en verlangens te bevragen.
Bjarne sloeg het boek open op pagina 44. Hij kende de regels uit zijn hoofd, maar zocht naar iets anders: de verborgen code tussen de regels. Waarom had Gerard hem uitgekozen voor die verbale zweepslag, om hem vervolgens te bestempelen als zijn 'allerliefste fan'? Was het pure arrogantie, of was het een test?
Zijn blik viel op het gedicht 'Spiegelbeeld van Satijn'. De metaforen die hij eerst als puur poëtisch had beschouwd, kregen nu een heel andere lading. Gerard verwees subtiel naar hun nachten vol discussie, naar de grens tussen mannelijkheid en maskerade. Het was geen willekeurige tekst; het was een brief aan hem.
Met een bonzend hart pakte Bjarne zijn jas. Hij wist dat Gerard die middag een lezing gaf in een lokaal theater. Het was tijd om de filosofische discussie van vroeger te hervatten, maar dit keer op Bjarnes voorwaarden. Hij zou zich niet langer laten reduceren tot een passieve bewonderaar in Gerards spiegel.
Bjarne wilde niet langer een personage in het literaire leven van Gerard zijn. Hij weigerde de passieve muze te blijven die willoos toekeek hoe zijn eigen emoties werden gerecycled voor applaus. Met een resolute beweging pakte hij een pen. Hij sloeg de bundel dicht en schreef met ferme, dikke letters zijn eigen antwoord op de smetteloze witte kaft. Geen filosofische beschouwing, geen poëtische metafoor, maar een heldere grens. Hij zou vanmiddag naar de lezing gaan, niet om te luisteren, maar om het boek terug te geven. Het was tijd om de regie over te nemen en Gerards spiegel voorgoed te breken.
Geplaatst in de categorie: literatuur
muze
9
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!