Een gouden lift

Vroeger liftte ik vaak. Door corona is dat er een beetje af gegaan; de mensen dorstten je niet meer mee te nemen. Jammer, want het was meestal leuk en liften werden altijd aangeboden door mensen die niet zelden iets extra's voor je deden, zoals de postduivenbezorger die vanuit Engeland op weg naar het vasteland met zijn duifjes mij zijn door zijn vrouw geprepareerde boterhammetjes aanbood, de hele trommel maar liefst, want hij had geen trek. En die me afzette op de uitvalsweg naar Londen vanwaar ik het rondje Engeland voltooide achterin een Londense cab.
Een paar weken eerder in Londen gestart, moest ik het liften nog een beetje leren en stond in het centrum onbeholpen met een bord voor Glasgow waarop de passerende automobilisten me glazig aankeken.
Ik leerde snel en via de big North belandde ik uiteindelijk via Edinburgh in Glasgow.
Het tentje waarmee ik trok ligt nog op zolder. Het meest simpele in zijn soort. Dat zette ik in Glasgow op op een wat ongebruikelijke camping. De mensen waren een beetje sjofel uit de volkswijken van Glasgow schatte ik in en op een of andere manier pasten de talrijke katten die daar rondzwierven in dat plaatje.
Ik ben niet anti-poes dus vond dat aanvankelijk wel leuk. Tot ik van een dagje Glasgow terugkwam bij mijn tent en ik denk zo'n beetje alle katers langs waren geweest om hun geurvlaggen uit te zetten. Mijn tent stonk een uur in de wind en ik kreeg wel spijt van de paar nachten die ik vooruit had betaald.
Gedoucht legde ik me in de namiddag te ruste met een boek. Het is geen effectbejag of poging op te leuken, maar het ging om `De zondvloed' van Jeroen Brouwers. Op een gegeven moment draaide een kattenkont mijn tent in met een paar parmantige balletjes eronder en een flinke straal werd weggeschoten. Blijkbaar gaat dat achterwaarts. Waarschijnlijk was dat de laatste kater van de dag om me te verwelkomen.
Dat was de spreekwoordelijke druppel. Ik heb mijn tent vliegensvlug ingepakt, mijn geld heb ik retour gekregen en een uurtje later stond ik langs de weg met een bordje voor het Lake District. Dat was nogal impulsief en met risico dat ik niet meer weg zou komen, maar dit was zo'n met goud omrande lift. Een wat ouder Engels echtpaar stopte en heeft me toch over een afstand van een kleine 300 kilometer meegenomen naar een camping in het Lake District, die over grote wasbakken beschikte waarin ik mijn tent en slaapzak kon uitwassen. De tent droogde opgezet weer snel, maar mijn slaapzak heb ik een nacht moeten missen en ik hield me warm door af en toe een douche te nemen. Vervelend toen, leuk achteraf, want wel een verhaal!

Zie ook: https://www.apartefact.nl

Geciteerde: Albert Goudberg, 5 oktober 2026

othello2casema.nl

Biografie van deze schrijver

liften

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6