Zondag 22 maart 2015
Zondag 22 maart 2015: Het internet had steeds vaker de bittere nasmaak van een kunstmatige realiteit. Een wereld die er wel was, maar eigenlijk voor een deel niet echt bestond. Naarmate de kloof naar het klootjesvolk groter werd, steeg ook de ergernis van het individu Bjarne, die er nog niet over piekerde om hulp te zoeken voor zijn mentale problemen. Het dagelijkse nieuws kwam snoeihard binnen, het filteren nam veel energie uit zijn gedachten weg.
Het blauwachtige licht van het scherm sneed door de duisternis van de woonkamer en legde een kille, ziekelijke glans over zijn gezicht. Het was twee uur ’s nachts. De rest van de stad sliep, of deed tenminste alsof, maar Bjarne zat rechtop achter de computer. Zijn muis bewoog mechanisch. Scrollen, verversen, scrollen.
Hij was allang gestopt met het lezen van de hoofdlijnen van het nieuws. In plaats daarvan was hij afgedaald in de toxiciteit van de reactievelden daaronder. Hij zocht bewust de platforms op waar het 'klootjesvolk' zijn ongefilterde gal spuide over de actualiteit. Het was een masochistische vorm van ramptoerisme geworden. Elke opmerking vol taalfouten, elk kortzichtig argument en elke blinde uiting van haat voelde als een bevestiging van zijn ergste vermoedens: de wereld was intellectueel failliet.
Plotseling hield hij zijn muis stil. Tussen de anonieme profielen en schreeuwende koppen verscheen een bekende naam. Het was een profiel van iemand uit zijn eigen netwerk—een oud-collega die destijds als een van de weinigen zijn talent had geprezen. Diegene had een bericht gedeeld, een triviaal, glanzend succesverhaal, compleet met een geforceerde glimlach en een reeks oppervlakkige hashtags.
De hypocrisie raakte hem harder dan de anonieme haat. Een koude rilling trok over zijn rug toen hij besefte hoe dicht de kunstmatige realiteit genaderd was. Het filter in zijn hoofd, dat de hele avond al op overbelasting draaide, hield er definitief mee op. De kamer voelde ineens angstaanjagend klein.
Tussen de anonieme profielen en schreeuwende koppen verscheen de naam van Gerard Vroeg., de intellectuele travestiet met de scherpe tong.
Gerard had een ronkende update geplaatst, een glanzend succesverhaal over zijn nieuwste publicatie, compleet met een geforceerde glimlach op de profielfoto en een reeks oppervlakkige hashtags over 'creativiteit' en 'leiderschap'. Bjarne hoefde de tekst maar vluchtig te scannen om te zien wat er werkelijk aan de hand was. Het was puur plagiaat. De zinsbouw, de metaforen, de unieke cadans—het waren overduidelijk gestolen teksten. Teksten die met bloed, zweet en intellectuele oprechtheid door een ander waren geschreven, nu schaamteloos misbruikt door een charlatan om online applaus te oogsten.
Het klootjesvolk in de reacties slikte het als zoete koek. “Prachtig verwoord, Gerard!” en “Wat een inspiratie!” stroomden binnen.
De misselijkheid in Bjarnes maag sloeg direct om in een razende, ijskoude woede. Dit was precies waarom het internet een bittere nasmaak had; het was een podium waar dieven werden gekroond tot genieën, terwijl het publiek blind applaudisseerde voor een gestolen realiteit. De drang om de leugen door te prikken was bijna fysiek voelbaar.
Bjarne was zichzelf niet meer. De emoties braken door de tijdsgeest heen. Hij had hulp nodig, deze frustraties waren te heftig. Deze idioterie ging door de muren van zijn armoedige ziel.
Geplaatst in de categorie: internet
scrollen
4
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!