Zaterdag 28 maart 2015

Het was in de middag van zaterdag 28 maart 2015, toen Anita Dalstraat in een romantische stemming een tentoonstelling over spontane inktvlekken bezocht in het nieuwe museum van Amsturia, waar het werk van onbekende kunstenaars tegen een dieper cultureel licht werd gehouden.
Bij ieder werk dat haar aandacht zocht slaakte zij een kreet van verbazing, alsof zij beminnelijke monsters ontdekte in de visuele lading van de inkt. Dit was geen primitieve kunst, dit was beeldend werk getekend door de verbazing. Terwijl Anita haar bewondering een plaats probeerde te geven, kwam er aan de andere kant van het wandelpad een excentrieke meneer aangelopen. Iedereen kon raden dat het een kunstenaar was. Het was dan ook niet vreemd dat Anita dacht dat het de kunstenaar van de inktvlekken was, die mysterieuze Bjarne Gosse, waar iedereen het over had.
Maar dat was niet zo, het was Joshua Eenoog, die inmiddels ook een duim miste, maar desondanks goed gemutst was. Joshua was naar aanleiding van de artikelen in de kranten van Amsturia naar het museum gekomen voor deze tentoonstelling van Bjarne, met wie hij ooit een vriendschap had.

Toen Anita haar vergissing inzag en haar romantische stemming plots was verdwenen, begon Joshua heer te vertellen over Bjarne.
“Het was vroeger al een rare snuiter, hij dacht dat hij tegen dieren kon praten, en dat ze iets terug zeiden in een taal die alleen hij kon verstaan. Hij zat uren in het kippenhok tussen de hennen om gedichten op te pennen.¨ De spraakverhaal van Joshua was losgebroken in de betrekkelijke rust van het museum. Er zat niets anders op voor Anita dan deze excentrieke meneer een kop koffie aan te bieden.

In de museumcafetaria-, boven twee dampende koppen zwarte koffie, vervolgde Joshua zijn verhaal alsof de herinneringen vers uit de inktvlekken aan de muur waren gesijpeld. Anita luisterde gefascineerd, haar aanvankelijke teleurstelling over de misgelopen romantiek langzaam plaatsmakend voor pure nieuwsgierigheid.

"Die inktvlekken waar iedereen nu zo diepzinnig over doet?" Joshua lachte, een kort en schor geluid. "Dat is hoe Bjarne de wereld ziet. Voor hem is een vlek nooit zomaar een vlek. Vroeger, toen we nog samen een atelier deelden in de oude havenbuurt, gooide hij met opzet potten inkt over zijn doeken. Vervolgens zat hij er uren naar te staren, wachtend tot de 'monsters' — zoals jij ze net zo treffend noemde — tegen hem begonnen te praten."

Anita nam een slok van haar koffie en keek naar de hand van Joshua, waar inderdaad een duim ontbrak. "En hoe bent u... als ik vragen mag, uw duim kwijtgeraakt? Heeft dat ook met Bjarne te maken?"

Joshua keek naar zijn gehavende hand en kreeg een weemoedige blik in zijn ogen. "Indirect wel. Bjarne was ervan overtuigd dat de natuur bezeten was door een ritmische creativiteit. Op een dag besloot hij dat we een 'symfonie van de achterbuurt' moesten vangen. We probeerden een wilde, ontsnapte pauw te vangen die op het dak van een verlaten zagerij zat. Bjarne wilde naar de vogel luisteren, maar ik gleed uit en kwam met mijn hand tussen een oude machinebekken terecht. Bjarne merkte het pas minuten later op; hij was zó in de ban van het gekrijs van die vogel. Hij dacht dat de pauw de geheimen van het heelal prijsgaf."

"Wat een vreselijk verhaal," fluisterde Anita, die onwillekeurig een rilling over haar rug voelde lopen. "Maar waarom bent u dan vandaag hier, als hij destijds zo onverschillig was?"

"Omdat Bjarne geen kwaadheid in zich heeft," zei Joshua zacht terwijl hij met zijn overgebleven vingers de rand van zijn koffiekopje beklom. "Hij is simpelweg niet van deze wereld. Hij leeft in de tussenruimtes. Kijk maar naar die tentoonstelling. Amsturia viert hem nu als een genie, maar voor hem is dit waarschijnlijk gewoon een dagboek van zijn gesprekken met de stilte. Ik wilde zien of de roem hem veranderd had."
Hij keek om zich heen, naar de strakke, minimalistische muren van het gloednieuwe museum. "Maar Bjarne is er zelf niet, hè?"
"Nee," antwoordde Anita, die weer dacht aan de mysterieuze sfeer die om de naam Bjarne Gosse heen hing. "De conservator zei dat hij de opening via een briefwisseling heeft geregeld. Niemand heeft hem de afgelopen maanden gezien."
Joshua knikte langzaam, alsof hij niets anders had verwacht. "Typisch Bjarne. Waarschijnlijk zit hij ergens op een vergeten eiland te praten met de meeuwen. Maar weet je, jonge dame..." Hij boog zich iets naar voren en zijn ene oog glinsterde. "...als je echt wilt begrijpen wat hij met die inktvlekken bedoelt, moet je niet alleen kijken. Je moet luisteren naar de chaos die erin verborgen zit."
Anita keek op van haar koffie en wierp door de glazen deuren van de cafetaria een blik terug op de expositieruimte. De inktvlekken leken vanuit de verte plotseling te trillen en te leven. De romantiek was misschien verdwenen, maar er was iets veel groters en mysterieuzer voor in de plaats gekomen.

inktvlekken duim koffie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 1