Dinsdag 7 april 2015
Op dinsdag 7 april 2015 werd Bjarne opgeschrikt door een mailbericht van zijn zus. Geschrokken staarde Bjarne naar de tekst die op het beeldscherm van zijn computer verscheen. Zijn oude vader had niet lang meer te leven. Er was nog voldoende tijd om afscheid te nemen, maar Bjarne moest niet te lang wachten. Bjarne reageerde zijn woede af op zijn zus. Het voelde als een brevet van onvermogen; de rust die hij eindelijk had gevonden, werd bruut en meedogenloos verstoord.
Niet lang daarna kwam er een tweede bericht dat Bjarne deed wankelen. Zijn woning moest waarschijnlijk een ingrijpende renovatie ondergaan. Er waren mankementen aan het fundament en de muren waren dringend aan goede isolatie toe. Ook de vloer moest worden vernieuwd en de kozijnen moesten worden vervangen. Er werd een heel nieuw plan gemaakt voor het huis. Het was duidelijk dat Bjarne de woning voor onbepaalde tijd moest verlaten en naar een wisselwoning moest verhuizen, totdat alles was opgeknapt. Het gaf Bjarne een heleboel dubbele gevoelens. Aan de ene kant was het mooi dat het huis werd aangepakt, maar aan de andere kant zag hij enorm tegen het verhuizen op.
Het werd nu de hoogste tijd om een aantal van zijn vele schilderwerken naar de kringloopwinkel te brengen, zodat hij niet alles achter zich aan bleef slepen. Tijdens zijn werkzaamheden als kunstenaar had hij immers veel te veel verzameld.
Op een schrijverssite waar Bjarne weleens ging lezen, werd in diezelfde periode een nieuwe rubriek geopend: Autobiografische verhalen. Bjarne zag zijn kans schoon en begon te schrijven over zijn leven. Eerst schreef hij een aantal verhalen over zijn jeugd en daarna begon hij aan een reeks over zijn liefdesrelatie met Emma Petronella, zijn voormalige hospita aan wie hij zoveel intellectuele bagage te danken had. Zij was een vrouw met meerdere gezichten, allemaal van dezelfde schoonheid als het gezicht waarmee ze in de spiegel keek. Ze had Bjarne alle geheimen van de liefde leren kennen.
Het bericht dat zijn vader niet lang meer had te leven, had Bjarne echter bij de strot gegrepen. Het riep herinneringen op waarvan hij dacht dat hij ze allang was vergeten. Zijn schrijversbrein schreeuwde om woorden over vroeger. Niet uit heimwee, maar als voorbereiding op een afscheid dat spoedig zou komen. Het afscheid van zijn vader, met wie hij zijn hele leven een vertroebelde relatie had gehad.
Plotseling leken zijn stemmingswisselingen weer heviger dan in de weken en maanden daarvoor. Soms was Bjarne zo in de war dat hij vergat zijn medicijnen te slikken. De eerste tekenen van depressieve gevoelens tijdens een zwaarmoedige bui waren weinig hoopvol. Hij verkropte zijn woede in zijn woordenstroom, al waren er soms ook paniek, angst en gevoelens van wanhoop. Het bleef voor de buitenwereld grotendeels onopgemerkt. Alleen Astrid maakte zich soms zorgen over de hevigheid van Bjarnes stemmingswisselingen.
Het was op een grauwe middag dat Astrid voor zijn deur stond, met twee grote, stevige verhuisdozen onder haar arm. Zonder veel woorden te zeggen liep ze de woonkamer binnen, waar de geur van terpentijn en oude verf zich vermengde met de muffe lucht van gesloten gordijnen. Overal tegen de muren stonden doeken opgestapeld, als stille getuigen van een leven dat plotseling in dozen moest worden gepropt.
"Je hebt niet gereageerd op mijn berichtjes," zei Astrid zacht, terwijl ze de dozen op de grond zette en haar blik liet glijden over het bureau. Het scherm van zijn computer lichtte nog op; een half afgemaakt hoofdstuk over Emma Petronella staarde hen aan. "Heb je vandaag je pillen al genomen?"
Bjarne stond bij het raam en keek uit over de straat, waar een koude voorjaarswind de eerste bloesem van de bomen blies. Zijn schouders stonden strak. "Ik heb geen tijd voor dat soort vragen, Astrid. Ik moet schiften. Wat blijft, wat gaat weg. Het fundament deugt niet, zeggen ze. Alles moet eruit."
Astrid zuchtte en legde een hand op zijn arm, maar hij trok zich bijna onmerkbaar terug. Hij kon haar bezorgdheid op dit moment niet verdragen; het voelde als een spiegel die hij liever vermeed. In plaats daarvan wees hij naar een stapel landschappen in de hoek van de kamer. "Die mogen naar de kringloop. Ik hoef ze niet meer te zien."
Terwijl ze samen begonnen met het uitzoeken van zijn bezittingen, bleef het gesprek oppervlakkig, maar de spanning hing voelbaar in de ruimte. Elk schilderij dat hij oppakte, elke vergeelde notitie die uit een lade tevoorschijn kwam, leek een nieuwe laag van het verleden open te trekken. Het was niet alleen de verhuizing die aan hem knaagde, dat wist Astrid donders goed. De schaduw van zijn vader hing als een onuitgesproken dreiging boven de dozen.
"Wanneer ga je naar hem toe?" vroeg ze uiteindelijk, terwijl ze een doek voorzichtig in bubbeltjesplastic wikkelde.
Bjarne verstijfde. De woede die hij dagenlang in zijn verhalen had proberen te gieten, welde weer op. "Ik ben nog niet klaar," mompelde hij schor. "Ik moet eerst de juiste woorden vinden. Anders heeft het geen zin."
Geplaatst in de categorie: afscheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!