Woensdag 8 april 2015
Het was woensdag 8 april 2015. Bjarne dacht aan zijn vader, die volgens de familie niet lang meer te leven had. Eigenlijk was hij grotendeels een vreemde voor hem gebleven. Tijd om de band echt te herstellen zou er waarschijnlijk niet meer zijn, maar een moment van afscheid moest er wel komen.
En dan was er ook nog het bericht dat de dubbele verhuizing definitief doorging. Het maakte Bjarne zwaarmoedig. Waarom kwamen alle moeilijkheden toch tegelijkertijd? En wat moest hij zijn vader in hemelsnaam vertellen?
Berend was telkens ziek en had geen tijd om mee te gaan. Astrid had op haar beurt haar eigen zorgen.
Hij moest er dus alleen op af. Bjarne keek naar buiten, waar de voorjaarszon waterig door de bewolking heen probeerde te breken. Een vreemd contrast met het grauwe gevoel in zijn hoofd.
In de kamer stonden de eerste verhuisdozen al opgestapeld, nog leeg tegen de muur. Ze leken hem zwijgend aan te staren, als een stille herinnering aan alles wat nog geregeld moest worden. Twee keer inpakken, twee keer afscheid nemen van een vertrouwde plek, en tussendoor de gang naar een sterfbed waar hij eigenlijk geen raad mee wist.
Bjarne zuchtte, pakte zijn telefoon van tafel en staarde naar de naam van zijn vader in zijn contactenlijst. Hij had het nummer al jaren niet meer gebeld. De stilte tussen hen was zo langzaam en geruisloos gegroeid dat hij niet eens meer wist wanneer het laatste echte gesprek had plaatsgevonden.
Wat zeg je tegen een man die je nauwelijks kent, maar aan wie je wel je bestaan te danken hebt? Geen grote verhalen over de verhuizing, besloot hij. Geen geklaag over Berend of over hoe zwaar alles op zijn schouders drukte. Misschien was er helemaal niets te vertellen. Misschien was simpelweg aanwezig zijn voor één keer genoeg.
18 november 2026
Geplaatst in de categorie: afscheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!