Zaterdag 8 november 2014: De hele week had Thomas gelezen in het boek met de gedichten van de dichter Kaváfis. Het had zijn liefde voor de tedere Bjarne intenser en diepzinniger gemaakt. Alsof hij nu in staat was om de elegante Bjarne nog meer liefde te geven op een aardse maar toch geestdriftige manier. Ook Bjarne verheugde zich erop om zijn stoere…

Het was de eerste zaterdagavond van november 2014. Thomas en Bjarne lagen samen slechts gekleed in ondergoed in bed om over literatuur te praten. Bjarne genoot van de eigenzinnige meningen van zijn stoere Thomas. Deze keer wilde hij weten wat Thomas van het werk van de bekende schrijver Gerard Reve vond. Thomas keek naar het plafond en trok het laken…

Het herfstweer was die avond milder. Een zachte, melancholieke regen tikte tegen de ramen, en de felle wind van twee weken geleden had plaatsgemaakt voor een rustige bries. Binnen had Bjarne de jazzplaat Kind of Blue van Miles Davis opgezet. De lome trompettonen vulden de kamer en kleurden perfect bij de sfeer. Op de salontafel lag ditmaal geen dikke…

De herfst had nu definitief doorgezet. Dikke regendruppels sloegen tegen de hoge ramen van het appartement en de wind gierde om de hoeken van de straat. Binnen had Bjarne de verwarming een standje hoger gezet. Op de salontafel brandden twee kaarsen, die een flakkerend, warm licht over de kamer wierpen. Thomas zat gekleed in donkerblauwe jeansbroek…

Thomas bekeek zijn weerspiegeling in het dubbele glas van het kantoorpand in aanbouw. Hij spande zijn armen kort aan onder zijn strakke T-shirt; het bouwstof maakte de contouren van zijn triceps alleen maar scherper. Op de steiger was hij de man die alles kon tillen. Maar toen hij 's avonds in zijn stille appartement de vulpen tussen zijn eeltige vingers…

Drie dagen later: De jeugdige Bjarne was alleen met Frits de kater in het klassieke herenhuis van zijn hospita. Hij besloot weer verder te gaan lezen in het boek van haar favoriete schrijver Karel Krampool. Het boek met de titel “De mecenas en de kunstverslaafde”. Op een gruwelijke wijze werd in de laatste hoofdstukken van het verhaal duidelijk…

Bjarne begon harder te lopen, maar het geklik dat hij achter zich hoorde leek steeds dichterbij te komen. Alsof het gelijktijdig versnelde met Bjarne, die een biertje had gedronken. Het geluid herhaalde zich nogmaals. Bjarne keek om en zag iemand op krukken die haast had. Bjarne stak de weg over maar even later liep de man op krukken weer achter hem…

Hoe het mogelijk was dat Bjarne Gosse, daags na het vertrek van de heilige baardman en diens nationale verjaardagsfeestje, letterlijk over een gedicht struikelde, kon niemand in de maatschappij verklaren. Maar omdat er een gedichtenboek op de grond lag, zat een ongelukje in een klein hoekje. Waarschijnlijk was het van de leestafel gevallen en onbedoeld…

Op zijn uitgebreide brief over zijn geboortestad Amsterdam had Bjarne geen antwoord gekregen. Pavel ging rustig door met over zijn eigen leven vertellen in een volgend bericht. Geen enkel woord over de brief van Bjarne, waar Bjarne zo zijn best op had gedaan. Bjarne besloot te wachten met terugschrijven. Prompt kreeg hij daarop een bericht uit Oekraïne…

Het keukenraam open, de doordringende geur van geroosterde vis omdat de benedenbuurman zijn familie had uitgenodigd voor een zomerfeest met fado muziek. Bjarne hield van de zomer. Het was een fijne tijd om in de avond op het balkon te lezen. Het boek van Violette had hij terzijde gelegd. Hij had nu het verzameld werk van Louis Couperus en dat was…

Het mooie zonnige weer maakte plaats voor een wat koeler zomers weertype. In het bewolkte zomerweekend kwam Bjarne in de kroeg Gerard Vroeg tegen. Daags na de realistische droom waarin hij een pikante hoofdrol had vervuld. Hij kwam meteen naar Bjarne toe met zijn intelligente ogen en dunne James Dean trui. Bjarne wist niet of hij medelijden met hem…

“Ze schreef zoals een muziekinstrument zou schrijven. Een oude cello met diepe sombere tonen. Boze snaren, droevig, en plots weer vrolijk, maar dan met mate. Boven alles intens en melancholiek. Een oude cello met een ganzenveer, het pure leven dat voor de schrijfinkt zorgde, zorgvuldig uitgekozen in het verval. Om een heel boek te schrijven waren er…

Ik dacht maar aan een enkele dag, soms twee dagen, maar over meer dan drie dagen vooruit dacht ik meestal niet. Niet alle nare jeugdherinneringen waren uit mijn gedachten verdreven. Toen ik met de kater van Emma zat te spelen ondervond ik een diepzinnige reflectie over dingen die ik had meegemaakt en maar moeilijk had kunnen verwerken. Het contact…

De schilder uit het boek dat ik aan het lezen was genoot van lokale bekendheid. Zijn boeiende schilderwerk was te vinden in kroegen, kleine winkels, meubelzaken en kantoorgebouwen. Maar zijn belangrijkste werk, de echte topstukken en een deel van zijn inkomsten moest hij afstaan aan een afperser. Het verhaal maakte nog steeds niet duidelijk waarom Ancel…

De Belgische dichter Jotie T'Hooft schreef in zijn prozawerk, dat kinderlijke snoepverslaving later tot drugsverslaving kan leiden. Als kind snoepte ik behoorlijk veel, wat ik meestal bij de Jamin kocht, winegums en Engelse drop, trekdrop en van die wielvormdrop, zuurtjes en salmiak, spekjes en van die ruitvormige, oranje-geel-achtige, hondebrokachtige…

Ik denk dat Drs. P de eerste was. Hem zag ik in de schouwburg annex bioscoop in Heerenveen. Achter de piano en wilde liedjes zingend. Sigaar rokend en whisky drinkend. Op de Havo-afdeling van de Pabo daar zag ik medeschoolkrantdichters, wat natuurlijk ook meetelt. Rond mijn negentiende zag ik Ida Gerhardt op een afstand bij het Lioba-klooster in…

Een jaar of vijftien geleden toen ik mijn eerste brouwsels plaatste op de site, kon het zomaar voorkomen dat honderden mensen je stukje lazen, dat tientallen lezers je werk beoordeelden en enkelen de toen nog aanwezige "vier" aanklikten. Bij dat eerste gloeide je, bij het tweede groeide je maar bij dat laatste, had je danig de smoor in. Ook TOEN…

Het was vrijdagavond, Emma was al een paar dagen van huis, Frits en ik misten haar enorm, we zaten samen op de bank met op de achtergrond de bluesmuziek van John Lee Hooker. Ik had een glas rode wijn ingeschonken en had op aanraden van Frits een boek met de gedichten van de in 1935 op zevenenveertigjarige leeftijd overleden Portugese dichter Fernando…