Windmolenambities van Noordzeetop, een reus op lemen voeten
En zo zette Sophie Hermans namens Nederland haar krabbel onder een verklaring die bedoeld is om het aantal windmolens in de Noordzee enorm uit te breiden.
Van het voor me zien van een Noordzee die volgebouwd is met windmolens krijg ik het intuïtief benauwd. Of liever: plaatsvervangend benauwd, want je zal maar een vogel zijn die dadelijk die zee wil oversteken of een insect dat ook nog wel eens het ruime sop wil kiezen: mijnen- en slagveld gegarandeerd. Om nog maar te zwijgen over het zeeleven onder water dat van de bouw van 30 (!) windmolens per week niet geringe overlast gaat krijgen; zeehonden die gedesoriënteerd raken door het lawaai om eens wat te noemen.
Eerste waar ik aan denk is dan toch, aard van het beestje, de natuur. Daar begon de deskundige, Maarten van Andel, in het programma `Vroeg' zijn betoog ook mee en dat deed me deugd. Hij sprak daarbij over het voorzorgsprincipe dat gangbaar is bij menselijke handelingen die de natuur betreffen: eerst dient goed onderzoek te worden gedaan naar aan natuur toe te brengen schade en daarvan moet afhangen of een proces in gang gezet wordt. Dat is in onderhavig geval niet gebeurd volgens de spreker.
Maar verder had ik eigenlijk niet gedacht nog. En dat had hij duidelijk wel gedaan om je na een uur t.a.v. windmolens in de Noordzee de conclusie te laten trekken van de titel; dat het een reus op lemen voeten betreft. Dat wat ze willen eenvoudig niet kan, men zich rijk rekent onder druk van de te realiseren energietransitie.
Alleen de gigantische schaalvergroting al lijkt niet te doen op grond van hoeveel windmolens men nu in staat is te plaatsen; het streefgetal van 30 per week is niet haalbaar.
En hoe meer je er neer zet hoe minder effectief, omdat het stroomnet (zie verder) het niet aankan en omdat ze elkaar wind afvangen.
Belangrijke beperking voor energieopwekking en volgend argument schuilt in de netcongestie. U heeft ongetwijfeld gehoord van de vele gegadigden om stroom af te nemen die nul op het rekest krijgen, omdat het net de benodigde stroom eenvoudig niet beschikbaar heeft. En de opslagmogelijkheden voor stroom (waterstof) zijn beperkt en kosten op zich weer zoveel energie dat de opslag minder rendabel is, niet vooruit helpt. Zonnepanelen dienen afgeschakeld te worden als het net vol dreigt te raken en hetzelfde geldt voor windenergie. Je kunt je wel optimistisch voornemen om -tig windmolens te plaatsen, maar als het net het niet aankan, houdt het op. Dat betekent dat windmolens stilgezet moeten worden om oververhitting van het net te voorkomen: minder effectiviteit.
Men wil van alles, maar de realiteit verzet zich daartegen en had er beter aan gedaan de volgorde om te draaien: eerst zorgdragen voor een capabel stroomnet en dán stroom uit niet fossiele bronnen (zon en wind) aanleveren.
Een derde argument is de herkomst van de metalen die nodig zijn voor de productie. Die moeten uit China komen of van plekken in de wereld waar China ook een flinke vinger in de pap heeft en over de risico's van afhankelijkheid van andere landen worden we tegenwoordig zo'n beetje dagelijks onderhouden.
Aan de kwetsbaarheid voor sabotage is op die top dan wel weer de nodige aandacht besteed en onderlinge samenwerking op dat terrein is het doel.
Is er dan geen tegenspraak bij al deze overwegingen die een zo groot windmolenpark irreëel en schadelijk (natuur) maken? Ja, maar die wordt in de wind geslagen, omdat de politieke voorkeuren anders liggen. Tenzij je de mening van Trump erbij wil betrekken die `ons' voor waanzinnig verklaart met onze windmolenpassie. Een beetje een punt heeft hij op grond van wat hier betoogd wordt, maar vraag is of goed inlezen hem tot die mening brengt of het zijn voorkeur voor fossiele brandstoffen is en aversie van groene energie en alles wat met klimaatverandering te maken heeft.
Andere reden voor het ontbreken van weerstand is, dat er producenten zijn die aan tafel gezeten hebben, zoals Vattenfall, die politici de kant van de windenergie uit dwingen op grond van contracten.
Tenslotte werd de geïnterviewde nog gevraagd of hij bij alle argumenten contra een gigantische uitbreiding van het windmolenpark in de Noordzee een alternatief wilde aandragen om de energietransitie te realiseren waarop hij het antwoord schuldig moest blijven en stelde dat hij als hij de oplossing voor het energievraagstuk had, hij de Nobelprijs zou verdienen.
Hij hamerde daarbij vooral op het beperken van de consumptie, woningisolatie e.d. eerder dan het vergroten van het energieaanbod en pleitte voor het gebruik van kernenergie.
Mocht ik nog iets gemist hebben, verwijs ik nogmaals naar de podcast van het radioprogramma `Vroeg'.
Zie ook: http://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 28 januari 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: actualiteit
noordzeetop windmolens
10
Geef je reactie op deze inzending: