Kharg
Wie de moeite neemt mij bij mijn huidige naam te noemen, krijgt er een gratis pot honing bij.
Voorheen heette ik `Kareek' hetgeen goed te doen was, maar later moesten ze mij zo nodig omdopen in het de strot afbijtende 'Kharg'.
Toen ik nog naamloos was, koesterde ik me als een voorwereldlijke zandbank in de zon onder het blauw met nergens een dissonante wolk. De lucht en ik waren een twee-eenheid. Ik kijk op dat bestaan terug als van een door wonderschoon koraal omzoomd eilandvlekje in de Perzische Golf; de ongerepte woestijnversie van Antarctica, maar dan wel een stukje kleiner.
Mensen leefden lang met mij in harmonie. In mijn rotsen hebben de eerste bewoners hun ingevingen gekerfd. Later bouwden ze er een kerk en handelaren van de VOC hadden er een post genaamd `Fort Mosselstein'. De militie (bezetting) bestond, lach niet, uit 1 sergeant, 2 korporaals en 50 gemenen (soldaten), 1 constabelsmaat en 8 bosschieters (artilleristen). Van Batavia werd nog aangevoerd 5.000 pond buskruit en 6 kanonnen van 18 pond, bij gebrek aan affuiten gemonteerd op rolpaarden. Bijna goedmoedig. Er werd Javaanse suiker en textiel verkocht, maar dat bleek een blamage voor de Hollandse pretenties, want verre van winstgevend en misschien waren ze er wel blij mee dat de Perzen het fort veroverden waarop mijn positie veranderde. De eerste tijd mocht ik delinquenten huisvesten. Die hebben vanuit hun gevangenschap hopelijk kunnen genieten van de gazelles die nog altijd op mijn bodem rondzwerven.
De grote ommekeer kwam toen ze leidingen aan begonnen te leggen om hun smurrie door te pompen. Aanvankelijk dacht ik dat het met een enkel orgelpijpje wel klaar zou zijn, maar het dijde almaar uit, zodat ik me een soort Gulliver ben gaan voelen die door de dwergen met steeds meer touwen in bedwang wordt gehouden. Voor het eerst in mijn bestaan had ik geen zicht meer op de hemel. Silo's verankerden zich als teken in mijn huid en in de buizen die over me heen krioelen suist een doof makende tinnitus. Grote schepen werpen schaduwen op mijn oevers, terwijl ze de olie opslorpen. Zij vinden dat goedje een zegen, maar ik beschouw het als een vloek.
Maar wellicht komen er betere tijden, want ze hebben hier de lont flink in het kruitvat gestoken en dat bleek linke soep met al die ontvlambaarheid. De hemel wordt verduisterd door stof en een regen van olie en de branden planten zich voort als de hartelijke groeten uit Mordor.
Het schijnt dat de antichrist is opgestaan, zoals hij door sommigen wordt genoemd ondanks zijn stand-up comedian-voorkomen, maar eentje lijkt me wat weinig. Het zal eerder om een plukje verlossers gaan? Want dat zijn het vanuit mijn gezichtspunt. Als na de totale vernietiging de lucht helemaal is opgeklaard zal ik die weer kunnen omarmen en terugkeren naar vroeger, terwijl aan mijn voeten een Perzische langhaar gemoedelijk de pootjes likt in het gezelschap van de gazelles waarvan het aantal weer op het vertrouwde niveau is aangeland: Het Paradijs.
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 24 maart 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: actualiteit
olie iran
18
Geef je reactie op deze inzending: