Goldfrapp - Stranger
Alison Elizabeth Margaret Goldfrapp is geboren op 13 mei 1966 in Enfield Town, waar John Keats naar de Clarke's School ging. Ze was de jongste van zes kinderen. Vader Nick was een leger-officier van Duitse afkomst en moeder Isabella was een verpleegster.
In Alton zong Alison zong een schoolkoor, geleid door nonnen. Ze zong ook in bands als Fashionable Living Death, samen met anarchistische vrienden, Demented Children, Waste Product en Creatures of Darkness. Ze ging op haar zestiende naar Londen, waar ze in een kraakpand woonde. Ze gebruikte marihuana, ecstasy en cocaïne.
Ze studeerde kunst aan de Middlesex University. In 1994 zong ze mee met het lied 'Sad But True' van Orbital en ze zong het lied 'Pumpkin' met haar vriend Tricky.
In 1999 vormde ze met de componist Will Gregory het duo Goldfrapp. In 2000 verscheen het debuutalbum 'Felt Mountain' bij Mute Records van Daniel Miller. Ze voelde zichzelf erg eenzaam tijdens de opnamen. In 2003 verscheen 'Black Cherry', opgenomen in Bath. In 2005 verscheen 'Supernature'. In 2008 verscheen 'Seventh Tree'.
Alison is klassiek geschoold in opera-zang, wat ze o.a. in het lied 'Utopia' weergaloos laat horen. In 2010 verscheen 'Head First'. Ze is biseksueel en ze had een liefdesrelatie met Lisa Gunning, een film-editor.
Het zesde album 'Tales of Us' verscheen in 2014 en het bevat werkelijk spectaculaire songs. Wat dat betreft volgt Goldfrapp een stijgende lijn. Wat vooral zo moedig is, is de ingetogen, rustieke, dromerige sfeer van de muziek. De bijgeleverde films zijn van haar ex-vrouw Lisa.
In het spannende lied 'Jo' en in de film zie je hoe een vrouw voor een andere vrouw met een bijl vlucht. Het supergevoelige 'Annabel' gaat over een jongen, die liever een meisje wil zijn. De eerste drie en een halve minuut hoor je enkel natuur- en fietsgeluiden en dan barst het ineens los, zeer indrukwekkend.
Toch kies ik voor het controversiële 'Stranger', dat de lesbische thematiek behelst. De opbouw van het lied is geniaal en met uiterste precisie in elkaar gezet. In de film zie je een eenzame vrouw op het strand zitten. Ze loopt langs het strand, waar ze een andere vrouw tegen komt. Ze is meteen verliefd. In haar droomgedachten bedrijft ze in de duinen de liefde met deze vreemdeling en daarna wurgt ze haar en bedekt ze haar met zand. Ze pakt nog wel haar trouwring en die doet ze bij alle andere trouwringen, die om haar nek hangen, wat eerdere slachtoffers suggereert. Ze had zo graag met die vreemde vrouw willen vrijen.
De slotzin is: 'Stranger, I will never know!'. Huiveringwekkend, maar gelukkig in droom verwerkt en zo mooi, zó mooi gezongen!...
Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=7Bmr1_19HfI
Schrijver: Joanan Rutgers, 29 oktober 2014
Geplaatst in de categorie: muziek
2.5 met 2 stemmen
510