Monique Samuel heeft innerlijke rust gevonden

Mounira (zij die licht geeft) Cornelia (de strijdbare) Theodora (godsgeschenk) Samuel (zij die naar God luistert) is geboren op 30 september 1989 in Amersfoort.
Haar vader is een Egyptische Koptisch-orthodox en haar moeder is een Nederlandse Hervormde bonder. Ze is protestants opgevoed en ze ontdekte haar koptisch-orthodoxe roots. Ze heeft leuke en sociale ouders. Thuis heerste er geluk en nieuwsgierigheid.
Op school werd zij veel gepest, omdat ze anders was, een buitenbeentje.
Ze ging schrijven, omdat ze geen vriendinnen had. Ze denkt heel snel en intelligent.

Op haar twaalfde werd ze voor het eerst verliefd op een jonge vrouw. Op diezelfde leeftijd kreeg ze een ernstige oogziekte, waarbij ze dagelijks migraine had en dit als een stil verdriet met zich mee torste. Nu heeft ze minder dan tien procent zicht. Op haar vijftiende is ze bijna uit de kast gekomen als lesbienne, maar door de vele negatieve reacties was ze gedwongen om de kastdeur weer dicht te smijten.

Dominees, pastoraal werkers, counselors en psychologen zeiden tegen haar dat homoseksualiteit een ziekte is. We praten over het jaar 2004, geachte lezers! Ik sta daar van te kijken! Haar zogenaamde hulpverleners noemden haar aangeboren, lesbische aard een zonde, een psychische afwijking, een reactie op haar oogziekte en een hormonale fase. 'Ik ween om bloemen in de knop gebroken', schreef de homoseksuele dichter Willem Kloos en hij kon het weten, want zijn homoseksuele vriend verdronk zich op jeugdige leeftijd in het Spaarne.

Op haar zestiende ging Mounira in haar eentje naar Egypte. Door haar oogziekte had ze haast gekregen, wat logisch was, omdat men haar voorspelde, dat ze op haar achttiende blind zou zijn.
Alles ging ineens in een stroomversnelling en in 2007 en 2008 won ze de El Hizjra-Literatuurprijs. In 2008 voor haar korte verhaal 'De Laatste Slangendans'.
In 2008 trouwde ze met een man, maar ze had al jarenlang lesbische gevoelens. Haar pseudoniem werd Monique Samuel. Monique studeerde politicologie aan de Universiteit van Leiden en aan de Universiteit van Californië - San Diego.

Haar bijvakken waren islamologie en de geschiedenis van het Midden-Oosten. In 2009 verscheen haar debuutroman bij uitgeverij Timotheüs in Harderwijk en bij een uitgeverij in Zoetermeer verscheen 'Bruiswater'.
In 2010 deed ze een master International Relations and Diplomacy aan de Universiteit van Leiden. In 2010 verscheen 'Allah weet het beter. Wie ben je als je moslims ontmoet?'. In 2011 verscheen 'Zonder verhalen kan ik niet leven', een bundel prikkelende columns over het alledaagse leven.

Monique was vaak te gast bij Pauw & Witteman, waar ze op 11 februari 2011 op de tafel buikdanste, uit vreugde om het aftreden van president Hosni Mubarak. Ze was ook veel bij Knevel & Van den Brink. Ze werd dan gevraagd als Midden-Oosten deskundige. Ze is tevens actief voor de ChristenUnie. Gezien haar intelligentie en sociale eigenschappen kan ze volgens mij wel de nieuwe lijsttrekster worden.
In 2011 is ze gescheiden van haar man en is ze openlijk uit de kast gekomen. Ze kon haar ware aard niet langer verloochenen. Lange tijd dacht ze dat ze biseksueel was, maar nee, ze is echt lesbisch.

De scheiding was erg zwaar voor haar, want ze is daardoor veel mensen kwijtgeraakt, die zich hulden in een veroordelende stilte. Ze hoorde er ineens bij velen niet meer bij. Ze houdt echter bevrijd en trots voet bij stuk. Hoe kan ze ook anders.
In de Trouw van 10-03-2012 zei ze: 'Ik was constant in opstand tegen mijn eigen creatuur, maar ook in opstand tegen de Schepper, die mij lesbisch had gemaakt. En waarom had Hij mij eigenlijk zoveel verstand meegegeven? Ik was liever dommer en populairder geweest!'. Haar intelligentie en haar lesbische aard waren vaak een handicap voor haar, want het maakte haar eenzaam en gebroken. Haar verlies van gezichtsvermogen en dierbare mensen is haar grootste angst.

Maar Monique laat zich niet gijzelen door haar oogziekte, haar intelligentie en haar lesbische aard. In 2012 verscheen 'Mozaïek van de Revolutie: een kijkje achter de voordeur van mijn nieuwe Midden-Oosten' bij uitgeverij De Geus. Met een voorwoord van de arabiste Petra Stienen. In datzelfde jaar verscheen 'Dagboek van een zoekend christen'. Verder publiceerde zij in diverse kranten als de NRC, NRC-next, De Volkskrant, Trouw en De Groene Amsterdammer. Ze publiceerde in diverse bladen en in essaybundels. Ze heeft er midden twintig al een heel schrijversleven op zitten. Die opgejaagde drive in haar heeft ze ruimschoots en perfect benut.

Monique schrijft ook uitstekende blogs/columns op internet en ik was helemaal ondersteboven van haar blog (gezien op de blogsite Nieuwwij) 'De wortels van Ground Zero'. Wat een unieke scherpzinnigheid en diepzinnige beladenheid van A tot Z. Mocht ze ooit haar zicht volledig kwijtraken, wat ik niet voor haar hoop, dan kan ze zich nog altijd optrekken aan mensen als Vincent Bijlo.
Op 29 juli 2013 deed ze bij Pauw & Witteman een emotionele oproep aan de Nederlandse moslims om haar met rust te laten en niet te bedreigen. Ze is geen islamofoob, maar wel tegen de Moslimbroederschap. Ze verscheen in het EO-programma 'De kist' en onlangs, op 25 oktober 2014 in de KRO-serie 'De Wandeling' als een verbindende buitenstaander. Of zoals Louis Couperus het zei: 'De nutteloze toeschouwer', wat hij natuurlijk tegengesteld bedoelde.

Onlangs verscheen haar dichtbundel 'Uitgesproken', waaruit dit citaat: 'Maar waag het niet anders te zijn, want anders ben ik het ook!'.
Haar huidige geliefde is een boksinstructrice en daarom is het niet verwonderlijk, dat haar favoriete film 'Ali' is. Monique zoekt een oplossing voor haar non-stop denkvermogen. Verdovingsmiddelen? Maar ze kan beter in rap tempo en innerlijk relaxed blijven schrijven, want haar niveau is ongekend hoog. Ze wil graag een gevestigde schrijfster worden en de held van haar eigen beperkingen.
Zou ze nu echt niet beseffen, dat ze dit allang is?...

Monique Samuel fatal fatale oogziekte lesbisch-zijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 4 stemmen 1.345