Deze keer de eer aan mijzelf

Een lange tijd geleden waagde ik mij ook op een andere schrijfsite, waar ik binnen de kortste keren iedere oudgediende op mijn dak kreeg, met als eindresultaat dat de redactie het noodzakelijk vond om mij te verwijderen. Ik ben de naam van die site inmiddels allang vergeten.

Deze keer waagde ik het om door de tempeldeuren van Lettertempel naar binnen te glippen. Dat ging in het begin best goed, totdat ik ging reageren op het werk van de anderen, omdat dat daar een vereiste is. Gezien mijn scherpe tong had ik het al gauw aan de stok met de haantje-de-voorsten daar, die meteen in de tegenaanval gingen en mijn werk met pure grofheid de grond in boorden. Door mijn recht-door-zee directheid schudde ik heel wat opgekropt gif wakker, waarna ze mij massaal wilden wegpesten en dat is ze inderdaad gelukt, want hun werkelijk walgelijke reacties op mijn duidelijk onbegrepen, veelal komisch bedoelde, onvervalst moedige en baanbrekende beeltenissen maakten ze als een dolle meute aasgieren en jakhalzen zo zwart als maar kan. De rancuneusheid van middelmatige schrijvers is werkelijk niet voor te stellen, zo bloeddorstig en gefrustreerd.

De redactie stelde mij eerst al even als een opzetje voor of ik niet liever ergens anders wilde spelen. Door een aantal positieve reacties dacht ik dat de rust wel zou weerkeren, maar ik vergistte me, want men aasde gewoon op een zogenaamd grote misstap van mij. Op zich zit die site best knap in elkaar, maar de huidige bewoners van die Letterafvalbak maken er een pornografische site van en bekken iedereen weg, die hun stijlloze niemandalletjes durven te ontmaskeren. De mensonwaardige reacties op mijn verhaal over Griekenland, dat daar in ongekuiste versie is geplaatst, heeft me meteen doen besluiten om zelf de tempel uit te rennen. Ik moest denken aan Jezus die de marktkramen in een tempel omver wierp. Ik schreef nog een waardig afscheidswoord, maar ze hadden voor mij de stekker er al uitgedaan. Blijkbaar geniet die redactie wel van de ontstane ophef, want ze laten mijn werk gewoon staan, ondanks dat ik hen verzocht om al mijn geplaatste bijdragen en reacties te wissen.

Nu weet ik weer hoe het voelt om als een heks vervolgd te worden, maar Rambo is terug. De diepere waarheden achter mijn schijnbaar moedwillig neergeschreven, bravourachtige anekdote over het koningspaar en hun Griekse vakantiebuurman werd massaal afgewezen als zijnde beledigend en strafbaar. Aan de ene kant krijg je daar alle vrijheid om te schrijven wat je wilt en aan de andere kant staan de betweterige, streng oordelende, zwaar kritische, hoogst benepen, LuckyTV-hatende royalisten klaar om je werk totaal af te branden. Als republikeinse vrijbuiter en overtuigd democratisch vrijschrijver word je daar niet geduld. Hoe scherper mijn pen detaillistisch te werk gaat, hoe huiverachtiger deze burgerlijke braven en aangepasten worden. 'Dit durf je zo niet op Nederlands.nl te plaatsen' stelt iemand en daagt mij daarmee uit. Ik durf dat best en sterker nog, deze redactie heeft mijn koninklijke anekdote zelf weggelaten, waar ik dan geen enkele moeite mee heb, maar als schrijver probeer ik altijd wel graag mijn grenzen te verleggen en te spelen met de ware vrijheidszin van de collectieve mens.

Ik geloof in geen enkel taboe, omdat je daarmee de waarheid altijd geweld aan doet. Bovendien heb ik zoveel gelezen, dat ik weet, dat werkelijk niets te gek is. Maar dat niet iedereen daar rijp voor is, snap ik weer eens. Iemand zegt mij een bloemetje te brengen, zodra ik opgenomen ben. Die kent mijn verleden dus absoluut niet en snapt niet, dat ik bij zo'n opmerking mijn schouders ophaal.

Enfin, ik deel dit voorval graag even met de lezers en schrijvers op deze site, die eventueel in mijn perikelen bij de collega-schrijfsite Lettertempel geïnteresseerd is of die mijn voorbeeld durven te volgen, maar schrijf dan niet te kritisch eerlijk over de bijdragen van de huidige tempeltuinkabouters, want dan springen ze als een roede wolven op jou persoonlijk. Ik heb ze daar gewezen op deze site, dus wie weet kunnen we binnenkort wat meer muiters van dat Letterdrijfhout verwachten, dat zou mooi zijn, levert mijn gepiel daar toch nog wat op, al moet het Letterkleuterschooltje dan wel betere eindresultaten opleveren.

Ken je die film met Mel Gibson als een Schotse vrijheidsstrijder, waarin hij aan het einde vreselijk gemarteld en vermoord wordt en tenslotte nog hartverscheurend 'Freedom!' schreeuwt?...

Lettertempel uitgelo uitgelogd het vrije woord

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 6 stemmen 812