Welk onderwerp dan ook, www.nederlands.nl

Het enige wat onveranderlijk is in het leven
is de voortdurende, levende, verandering
die de essentie van leven is..
en misschien is zelfs die wel aan het veranderen...
(iemand)

Gabrielle, je slaat de spijker op zijn kop. Joanan heeft de hamer op de duim geparkeerd...ik heb HOOP, terecht heb ik HOOP want er is nog steeds....juist ja HOOP. Als we die NIET zouden hebben dan zou ik dus niks meer over dit onderwerp schrijven. Ook ik vind het vervelend dat anonieme mensen reacties geven, en DAT siert de rest, die reageren met gewoon hun naam eronder des te meer. Positief of negatief we kunnen het wel aan! Het is afwachten maar G, wat je zegt Johan VRAAGT HOE DAN en zegt niet STOP, want dat was ook een optie geweest. Ik blijf bij mijn standpunt en als mensen mijn hoopvolle geschrijf niks vinden, dan is dat zo...maar NIET voor ons...kop op Joanan, beetje vertrouwen in de mensheid en als ik het mis heb (wat ik niet denk/ hoop) dan ben ik bereid om excuus aan te bieden. Waarvoor dat weet ik niet maar het staat wel zo netjes. De site G is voor mij ademen, eten, drinken slapen met als klap op de vuurpijl dat manlief regelmatig bromt: jij houdt wel van kouwe koffie hè? Ik blijf bezig middels mail, middels www.nederlands.nl en blijf het hoofd hoog houden.....allemaal BEDANKT.

Ik begrijp jullie beiden. En dan heb ik het uiteraard over jou An en jou, Joanan, en niet over anonieme 'lezers' met ondermijnende reacties. Want met dat laatste heb ik het wel een beetje gehad hier.

Ik voel mee met de hoop van An. Ik wil zelf ook positief blijven denken, want ik geloof in de kracht van positief denken. Tegelijk begrijp ik heel goed hoe Joanan zich voelt, want dat gevoel bekruipt mij ook, dat het wel eens echt afgelopen zou kunnen zijn. En dat zou ik echt veel erger vinden dan ik tot nu toe hier heb willen schrijven. Want wat is het alternatief dan... ik heb eens even rondgekeken op internet, en van al die verhalensites word ik niet vrolijk. De meeste sites zijn zo rommelig, dan heb ik al geen zin meer.

Deze site is overzichtelijk, heeft klasse en stijl, je ziet meteen dat het een kwaliteitssite is. Geen enkele andere site op het gebied van schrijven die daaraan tippen kan. Dat de bezoekersaantallen teruglopen is een symptoom in een tijdsgewricht waarin zowat alles in crisis verkeert wat waardevol is. Vraag is of je daar dan aan toe moet geven en de boel moet opheffen. Of dat je de boel juist bij de lurven pakken moet, en wel doorgaan, maar anders, met nieuw elan, met gedurfde veranderingen, want dat is wel wat de site nodig heeft.

Ik denk, als Johan zijn beslissing al echt genomen had, definitief al genomen had, dan zou hij niet ons nog om ideeën vragen onder een column met titel: 'Gaan we verder? Zo ja, hoe dan?'
Uit die titel lees ik dat hij wel door wil, maar even niet meer weet hoe. Hij geeft daarmee aan dat hij bereid is nog flinke aanpassingen te doen, als die kunnen bijdragen aan een succesvolle doorstart van de site. En ik heb goede hoop dat die aanpassingen er komen. Want ik denk dat er al een heleboel ideeën hier op de site zelf genoemd zijn, maar dat de beste ideeën in Johans mail terecht zijn gekomen. En daar kunnen weleens gouden adviezen tussen zitten.

Dus ik houd hoop! Dat is een keuze. Een keuze in het heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop. En daarin snap ik ook de keuze van Joanan: je op het ergste voorbereiden, want dan valt het misschien mee. Dus ik snap jullie allebei. Ik voel mee met de hoop en de wanhoop. En ik begrijp de keuzes. Want beiden zijn manieren om te overleven in de onzekerheid.

Zelf word ik heen en weer geslingerd tussen beide gevoelens die ons allemaal, althans diegenen die de site in hun hart hebben, zullen bekruipen. En dan tracht ik de wanhoop te bezweren door te kiezen voor de hoop. Maar ik snap heel goed dat dit niet voor iedereen zo werkt. Het zijn onzekere tijden. En voor sommige mensen hier is het schrijven misschien maar een hobby, iets voor erbij, maar voor jullie en mij is schrijven de lucht die we ademen, en deze site het huis waarin onze creaties - die deel van ons zijn - wonen, waar we vaak ook onze inspiratie halen in het contact met anderen. En dan vreet die onzekerheid je op sommige momenten kapot, van je kruin tot je tenen.

Maar ik houd dus hoop. Ik kies voor hoop. Ik blijf schrijven. Ik blijf ademen.

En als we straks moeten verhuizen, met de moed der wanhoop, dan gaan we dat overleven, en dan worden we als die vuurvogel die uit zijn as herrijst op een andere plek. Maar ik hoop dat deze site dat vuurvogelproces mag doormaken hier op deze plek, met ons erin.

Samen door het vuur van de vernieuwing naar de toekomst.

Hoog van de toren blazen dat zie je echt verkeerd J,ik bedoelde er alleen maar mee dat we geen van allen zeker weten wat er gebeurt. Dus niet geschreven om mensen onderuit te halen. Bedankt voor jullie reactie.

Je kunt wel schrijven en menen, dat mijn idee over masterchief Johan niet onderbouwd is, maar daarmee ontkracht je Johan's beslissing niet. Intuïtie, berekening en helderziendheid bepalen mijn visie. Ik denk er niet naast te zitten. Zo wel, dan kan ik alleen maar vreugdekreten uiten, maar ik ben vooralsnog hoogstpessimistisch. Ook omdat het dan altijd nog mee kan vallen, wat het natuurlijk niet gaat doen, maar dat terzijde. Veel positieve verandering is er niet geopperd, dus blaas maar niet zo hard van de toren, verlosser zonder basale werktuigen.

Ergens je schouders onder zetten is een mooi uitgangspunt.
Continu op de trommel blijven slaan gaat irriteren,
en werkt juist averechts.