Laatst sprak iemand mij aan over een vorige column, waar in ik nogal losjes de term neoliberalisme gebruikte. Wat is dat en wat bedoel je daarmee? Prima vraag, want ik ben altijd aanspreekbaar en bevraagbaar op mijn stukjes. Deze vraag is tegelijkertijd een bedrieglijk eenvoudige en tevens een moeilijke, complexe vraag die te vergelijken valt met een…

Op de stoep, vlak voor de tunnel richting de rivier, stonden twee jongens van hooguit tien. De een had een hengel in zijn handen. De andere sprak een vrouw op een fiets aan. De vrouw stopte even en stapte weer op. Onze blikken kruisten elkaar. Ze riep: “Er ligt een spartelende vis op de stoep, maar dat durf ik niet aan hoor.” Aarzelend kwam…

De kranten lezen is meer dan van de laatste nieuwsfeitjes op de hoogte willen blijven. Het wordt interessanter als je artikelen door de tijd naast elkaar legt. Zo las ik verleden week in het Dagblad de column van MiniMan onder het kopje ‘Laat ze maar failliet gaan’ over de absurd hoge kosten in de jeugdzorg. Er waren verschillende reacties zoals: Hoe…

Mijn brein is een luie puber. Als het even kan, kiest het de weg van de minste weerstand. Wetenschappers hebben immers uitgerekend dat we het grootste deel van onze dag op de automatische piloot doorbrengen. We poetsen onze tanden, smeren onze boterhammen en rijden naar ons werk zonder er ook maar één seconde bij na te denken. Comfortabel? Absoluut…

Het leven als kunstwerk is niet iets wat de mens van meet af aan geschonken wordt, maar een kunde die al doende verworven wordt. Hoewel Søren Kierkegaard bepaald niet het zonnetje in huis was, kunnen we toch veel van hem leren over de veranderingen in je leven. Zijn denken gaat niet over het vinden van antwoorden op de grote levensvragen, maar is veel…

Er hing geen wc-blok met roze en blauwe kleuren die als ecoline op het witte porselein spoten. Toch zag ik een felle kleur in de pot. Interessant hoe de schrik in je lichaam springt en je hersenen het met alle kracht ontkennen. Ik ging meteen wandelen. Ja, waarom ik niet, dacht ik en zag mijn vader voor me. De volgende ochtend zat ik bij de huisarts…

Socioloog Hartmut Rosa weet wel waarom onze democratie niet werkt zonder religie, hij schreef er zelfs een boek over: ‘Democratie vraagt om religie’. Hij stelt hierin dat “het onderliggende probleem is dat onze verhouding tot de wereld is verstoord. Veel mensen hebben het gevoel dat ze allerlei aspecten van hun omgeving en hun toekomst niet meer in…

In het voorjaar van 2027 zijn er in Italië weer politieke verkiezingen en krijgt de huidige, rechtse premier Giorgia Meloni van Fratelli d'Italia de hete adem van de rechts-extremistische Roberto Vannacci van Futuro Nazionale in haar nek te voelen. Roberto, die lid van het Europees Parlement is, brak met de partij Lega en in februari 2026 heeft hij…

We zijn er zo aan gewend: het stukje vlees als het onbetwiste middelpunt van de warme maaltijd. De rest – de aardappelen, de groente – schuiven we er als bijzaak omheen. Maar wie vandaag de dag naar zijn bord kijkt, kan niet langer om de realiteit heen. De keuze voor die dagelijkse gehaktbal of kipfilet raakt namelijk veel meer dan alleen onze maag.…

Ik drink geen alcohol. Vroeger wel, maar al een tijd, niet meer. Voor mij geen issue. Tot je ergens komt met veel mensen en de onvermijdelijke alcoholinname. Dan weet je als niet drinker wat er gebeurt: Op een verjaardag bijvoorbeeld. "Wat wil je drinken?” "Een frisdrankje graag.” Stilte. Dan, het verschrikt om zich heen kijken van…

Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer. Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht. Ineens sprong Simba op, hapte…

Op YouTube bekijk ik de filmpjes van Hanneke Groenteman in gesprek met Connie Palmen uit De Plantage, het culturele tv-programma uit de jaren negentig. Allebei 70-plussers inmiddels. Ik klik op een ander filmpje en zie La Palmen in gesprek met Paul Witteman. Ruim dertig jaar terug. Haar stem klinkt hoger, rustig formulerend: een mengeling van vastberadenheid…

Het was nog vroeg toen ik mijn moeder in het warme bad hielp. Terwijl ze zachtjes wegzakte in het water, gaf ik haar een kusje en glipte ik met een kop koffie naar haar balkon. Nou ja, balkon. Het is eerder een botanische kraamkliniek. Tussen de 1001 potjes en stekjes kon ik net op één voet staan. Ik ging maar op het randje van de deur zitten en…

Er zijn weinig plekken waar je zo snel van klant in verdachte verandert als bij de zelfscankassa in een supermarkt. Je staat bij de zelfscankassa en er liggen maar een paar dingetjes in je mandje: twee gevulde koeken en een tros bananen, die je keurig volgens alle bekende spelregels scant. Tot zover, niets aan de hand. Niemand heeft last van…

Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken. Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis. Denk ik. De rest staat in mijn…

Dit was nou typisch een film voor ons drieën. Ik was nieuwsgierig. Zijn vorige, Oppenheimer, vond ik goed. Het was de laatste film die we met elkaar zagen. Onze smaken raakten elkaar minder vaak. Ik keek ze vragend aan. Man schudde zijn hoofd. Zoon leek het wel wat. "Daar wil ik met mijn vrienden heen." Beetje beduusd las ik wat recensies. Ja…

Ik wilde per se de okergele laarzen. Het was het laatste paar, een maat te groot. „Weet je het zeker?” vroeg mijn moeder. „Ik doe er gewoon dikke sokken in.” Okergele beenwarmers vouwde ik over de rand van de laarzen. Mijn witte bandplooibroek stopte ik erin. Daarboven een wit bloesje met een okergele spencer. Je zag de kleur overal. Mijn…

Adriaan van Dis heeft eens gezegd in een interview: “Ik heb geleerd dat ik volkomen belachelijk ben.” Ik ook, Adriaan, dacht ik. Sinds ik moeder ben, zeker. Adriaan van Dis heeft niet eens kinderen. Kinderen prikken de ballon door; het restje ego dat er nog in zit, loopt vanzelf leeg. „Ik ben mijn eigen bananenschil”, zei Kees van Kooten ooit…

De angst die zij niet lijken te voelen, geven ze aan mij. Vooral op de fiets. Ik zie steeds vaker jonge mensen al fietsend op hun telefoon kijken. Niet rustig onderweg, met één hand aan het stuur en af en toe een blik op het scherm. Nee, ze fietsen alsof ze onderweg zijn naar een afspraak met de zwaartekracht. Laatst kwamen er twee jongens…

Ik stap uit Bus 300 en loop richting het centrum. Deze keer ga ik niet doorheen de gehele stations traverse maar loop met de uitstappende medereizigers om het gehele complex heen. Op alle fronten afgezet met hekken en flatgebouwde stellingingen gevuld met duizenden fietsen. Ik loop door de stallingstraten heen en warempel, ik kom gelijk een toezichthouder…