Het was heel lang geleden dat ik met de trein geweest was. Elke coupé stond toen nog blauw van de rook en de asbakjes klepperden dat het een lieve lust was. Als de deur van het toilet openging, raakten reizigers met een staanplaats niet zelden buiten bewustzijn en niemand had nog van Wifi gehoord. In de wagons werden ook dieren vervoerd, er lag stro…

Geachte inwoners, De gemeente waardeert uw inzet mee te denken over onze initiatieven. Wij zouden het op prijs stellen als u deelneemt aan onze enquête, die bedoeld is inzicht te krijgen in uw mening over zaken die niet onbelangrijk zijn voor het gemeentelijk beleid in uw buurt. Let op: U vult de enquête in door niet door te halen waarmee u het…

Op de Oranjebrug in Vreeswijk geef ik een auto een stopteken. Moeder eend met haar kinderen steekt over. Het zijn er negen, piepklein. Aan de overkant springt ze vanaf de brug, ruim drie meter, het water in. Samen met twee wandelaars houd ik mijn pas in. We kijken toe hoe de kleintjes gejaagd door elkaar lopen. Moeder zwemt onverstoorbaar door. Het…

Ik kijk naar Henk. Henk is een man die normaal gesproken nog geen deuk in een pakje zachte boter durft te slaan. Een man die zich bij de kassa van de groenteboer uitgebreid verontschuldigt als hij per ongeluk met een euroteken in zijn ogen naar een bloemkool kijkt. Henk is evenwichtig. Henk is de rust zelve. ​En dan gebeurt het. ​Iemand geeft Henk…

DigiD, klinkt als rapper Djiggy Djé of de rooie kater Dikkie D. Gezellig, toegankelijk en aaibaar.. Regelt voor 17 miljoen landgenoten zo’n beetje alles wat qua persoonlijke info en financiën van belang is. Je hele hebben en houen! Belastingdienst, Mijn Overheid, ziekenhuizen, pensioenfonds, politie, openbaar minsterie etc… Even intikken, nog een…

Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Een plek die ooit was bedoeld als een reservaat voor de rede, een laatste bunker tegen het lawaai van de wereld. Op het raam zit een sticker. Een poppetje met een vinger voor zijn mond. Het is een symbool uit een ver verleden, zoals een hiëroglief in een piramide. Niemand begrijpt het meer. ​Naast me zit een…

Donald Trump is geen pathologische leugenaar. In werkelijkheid is hij een romancier, schept werelden, complotten, vijanden en fictieve overwinningen, met een spanningsboog die in elke alinea strakgespannen staat. En daartoe heeft hij een compleet nieuwe manier gevonden om ons zijn illusies te tonen; De realiteit van alledag. Zie zijn optreden…

We leven in de nadagen van de in 2017 begonnen #MeToo beweging. Er is in de afgelopen negen jaren veel gebeurd. Wereldwijd werden en worden mannen aangeklaagd wegens seksueel grensoverschrijdend gedrag. Het bekende Epstein-dossier is de overtreffende trap van de #MeToo beerput en kost vele high-profile mannen in hoge kringen al jarenlang slapeloze nachten…

“Verzin een ander woord,” zeg ik tegen mijn elfjarige zoon. Hij laat het zich ontvallen tijdens het gamen. We proberen andere woorden uit. “Zeg chips of potvolkoffie. Broccoli, voor mijn part.” “Kontjes,” roept hij plotseling. Onlangs keken we samen een programma over Gilles de la Tourette. “Kontjes,” riep de meest ontwapenende van het stel, een…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man. Middelbare leeftijd…

Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you! ​Vastgegespt. ​Het is een kinderwagen…

In de plaatselijke parfumerie kreeg ik een miniflesje parfum van Victor en Rolf mee. Ik spoot een beetje van het parfum in de wc-ruimte, die daarna de hele dag heerlijk rook. “Wat vind je van de geur?” vroeg ik aan zoon. Hij snoof. “Lekker, maar ik ruik alleen Victor.” “Dat vindt Rolf niet zo leuk, dat jij dat zegt,” reageerde man in het voorbijgaan…

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

In de hoofdstad van een noordelijke provincie was een bijeenkomst van een Tibetaanse monnik. De moeder van een vriend nodigde ons hiervoor uit. Zelf zouden we enkele maanden later door Noord-India en Nepal reizen. De moeder was onder de indruk van Tibetaanse monniken, las over de Dalai Lama en het boeddhisme. Ik, midden twintig, ontmoette haar en…

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Ze wandelden naar het pontje bij de rivier. Het witte wolkendek trok meteen de aandacht. Door de donkere lucht erboven kreeg het iets van perspectief, alsof zich daarachter een andere wereld verschool. Als je langer keek, leek je erin te kunnen verdwijnen. Er kwam een containerboot aanvaren. “Die komt uit Harderwijk.” Jip herkende hem van verre.…

Bij ons in de keuken stond er altijd een kannetje water klaar om de planten te begieten. Ik meende daarin een keer een rood slangetje zich te zien vertakken en dan valt niet te denken aan een python, maar iets wat maar net te zien was van hooguit een paar mm lengte. En dat in leidingwater? Ik vertelde het mijn vader die niet de moeite nam om te komen…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Een glimmende sticker op de binnenkant van de locker schreeuwt me toe: “Wat zit je haar goed!” In de kleedkamer dacht ik, net voor de spiegel, precies het tegenovergestelde. Ik check verbaasd een andere: “Hee, ben je daar nu alweer? Goed bezig!” En nog een: “Chop chop, de gewichten wachten op je!” Rustig aan, mensen. Straks maak ik rechtsomkeert.…