P E S T E N.
Met hoofdletters willen schrijven, met neonlichten die continue branden, met verf als een echte schilder overal laten weten: stop met pesten. Met nadruk willen roepen, voor mijn part schreeuwen tot je er schor van wordt, je geen stem meer overhebt: stop met pesten.
Met krantenkoppen zo enorm, zo gigantisch groot, dat je moet gaan staan, de letters te willen lezen, kap nou met dat pesten.
We weten het allemaal, we zien het allemaal, we horen het allemaal, we staan erbij en kijken ernaar. Maar dan houdt het op.
Het is net als met een onbewaakte overweg: als het kalf verdronken is, dempt men de put, als er genoeg ongelukken gebeuren, komt er een alternatief, voor de onbewaakte overwegen.
Maar als er weer een knul zelfmoord pleegt, omdat ie werd gepest, is er eventjes aandacht: weer een kind dood. Een plekje op school, een bloemetje in de klas, een item in het nieuws....en dan is het stil.
Tot de volgende groep pesters weer een nieuw slachtoffer heeft gespot...
Schrijver: An Terlouw, 12 januari 2017
Geplaatst in de categorie: pesten
5.0 met 3 stemmen 
860 