Twee krijtwitte stenen leeuwen houden als het ware de wacht voor Chinees Restaurant Royal palace in De Reeshof. De buitenwijk van onze stad, een soort voorstad kent lange en brede straten met aan weerszijden uiterst moderne bebouwing en geflankeerd door bomen die in dit seizoen een eerste prille, groene tooi dragen. In een vijver, omringd door bebouwing…

Bij de ingang van Tuincentrum Avri treft men meteen al enkele forse Boeddha-beelden aan van lichtgrijze steen. Ze zijn uitnodigend opgesteld voor de liefhebbers, die vanzelfsprekend niet noodzakelijkerwijs adepten hoeven te zijn van de fameuze oosterse leer. De beelden zouden ook goed kunnen dienen als louter kunstzinnig verantwoorde objecten zoals…

Het is het schamele restant, het nietige en onbetekenende overblijfsel, een relict uit een eens geleefd, dramatisch en getormenteerd leven, het leven van mijn arme, betreurenswaardige moeder.Het is een adressenboekje. Vele adressen zijn doorgestreept. De dierbaren ontvielen haar een voor een. Nu rust mama voorgoed op de velden aan de Karel Boddeweg…

En dan komt er een kind bij zijn moeder en vraagt: mam, hoe vaak ben jij geschorst van school? Moeder kijkt verbaasd naar haar jongste en zegt: ik ben nog nooit geschorst, waarop het kind ongelovig naar haar opkijkt! Wel, ga je oma maar bellen als je twijfelt? Dat doet ie dus niet, maar wanneer mijn kind me belt en dit vertelt, zeg ik joh:…

Misschien is het in de lente geweest dat we op weg zijn gegaan om het geboortehuis en de kapel en kruisweg in Tilburg Noord te bezoeken. Hoe dit ook zij, ik herinner me dat een bescheiden nieuw licht de wereld overspoelde. We hebben de lange weg naar Noord samen te voet afgelegd in die verre, voorbije tijd. Het was de eerste en indrukwekkende kennismaking…

Nee joh, ik sta niet vooraan te trappelen als het gaat om: het eerste woord te zeggen, al zal ik niet schromen te antwoorden, maar ik sta niet te popelen om als eerste m’n mening te geven, mits erom gevraagd wordt dan. Nee, ik sta niet in de startblokken als het gaat om: haantje de voorste te zijn als het gaat om: iets op te starten, tenzij men me…

In het negentiende-eeuwse bureau, een erfstuk dat door mijn familie in ere werd gehouden, evenals de monumentale kast met de frontale spiegels waarin ook mijn voorouders hun beeltenis hebben aanschouwd, bewaar ik nog altijd een zilveren briefopener, een geschenk uit Engeland, mij eens toegezonden en bestemd om de toevloed van brieven te openen die mij…

Op het grondgebied van het voorheen braakliggende en verwilderde natuurgebied dat men naar mijn beste weten ¨De Rauwbraken¨noemde is in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de indrukwekkende hoogbouw verrezen die men evenals vele straten in Tilburg Noord de naam van componisten zoals Mozart en Hoffmann heeft toebedeeld. De ambiance en het verblijf…

Het was je laatste week. De Passieweek. De week van jouw overlijden. De week waarna je over het lijden heen zou zijn. Op Palm Zondag kwam een ambulance. In het ziekenhuis liet je weten dat je niet meer terug naar huis wilde. Op Witte Donderdag probeerde je nog naar The Passion te kijken. Hoe vaak hebben we dat niet samen gedaan.…

Het vormde slechts een kort intermezzo, een korte conversatie die ik voerde met de verpleegkundige in de witte kledij. Haar interesse scheen snel te verflauwen en te verslappen. Mijn longziekte schijnt ongeneeslijk te zijn. Echter als zoethoudertje of doekje voor het bloeden verklaarde ik: ¨Ik vind het niet erg omdat er in mijn leven zoveel tegenover…

Op de familiefoto, gemaakt ter gelegenheid van het kloosterfeest van onze tante nonneke, zijn allen nog vertegenwoordigd en ook oom André, de voormalige echtgenoot van tante Marianne. Al vroeg moest hij zijn leven inwisselen voor de eeuwigheid. Tijdens het genoemde feest stelde hij mij de wegens mijn onnozelheid en jeugd destijds onbeantwoordbare…

Al sinds lange jaren valt het weldadige zonlicht tijdens de middaguren binnen in mijn bescheiden maar zozeer geliefde woning. Een bundel van stralen gaat uit van het hemellichaam dat schijnbaar onbekommerd aan de hemel rondwentelt en dat dagelijks haar cirkelgang voltooit. De wolkenformaties - oranje, blauw en roze - verschijnen en verdwijnen.…

Voor de muur van de oude kapel, die geen dienst meer doet, doorschoten met langwerpige ramen als holle spelonken, zitten de gearmde vrienden. Kennen hun harten de tomeloze bloei van de liefde en van de vriendschap of zijn deze doods, verlaten en dor als woestijngrond waarop geen gras meer kan groeien?…

Achter de counter van de koffiecorner van het Twee Steden Ziekenhuis is het steeds een drukke bedoening. Het is alsof de medische zorg en zorgzaamheid zich uitgebreid heeft en je wordt voorkomend en uiterst vriendelijk behandeld. De grote hal van het ziekenhuis waarin het standbeeld, dat een gevleugelde engel verbeeldt, kennelijk de wederopstanding…

Een steen, geworpen in een vijver, laat kringen na; kringen die wijder en wijder worden door de tijd. Zo gaan de kwetsuren, de diepe verwondingen en het verdriet tot het verleden behoren.…

De zitting in de gymzaal, gedurende lange jaren het toneel van onze lichamelijke exercities, vond haast onverwacht plaats. Onze trotse ouders waren uitgenodigd en gaven acte de présence Sommige scholieren gingen op de foto met het verworven diploma in de hand. Allen passeerden de lange tafel waarachter de leraren hadden plaatsgenomen en schudden hen…

In de nabijheid van de oude Ringbaan Oost is mijn geboortegrond. In een van de omringende straten staat mijn dierbare geboortehuis en daar woonde ik eens met vader en moeder, tante, ooms en oma. En in de voorkamer van ons chique pand, aan weerszijden van de marmeren schouw, hingen de Engelse schilderijen, gesigneerd met de naam Robertson van de onbekende…

Het Twee Steden Ziekenhuis kent een binnenplaats waarop men uitkijkt vanaf een van de gangen met een spaarzame, luttele begroeiing van enige gewassen en vegetatie. Het lijkt me bezwaarlijk te veronderstellen dat deze misplaatste en verwaarloosde tuin - die men ondanks alles zou kunnen betitelen als hortus botanicus of hortus conclusus - de vele slachtoffers…

De Oisterwijksebaan vormt met haar bebouwing een bocht en mondt uit bij de lage brug over het Wilhelminakanaal. Iets verder tref je als vanouds Café Zomerlust aan, al in het groene buitengebied en als het ware de toegang of entree tot Landschapspark Moerenburg dat zich uitstrekt als een gastvrije en groene natuurlijke oase voor Tilburg en de Tilburgers…

Het poëziealbum dat op de plastic kaft afbeeldingen draagt van vrolijke, lieflijke vlinders bewaar ik tot op de dag van vandaag in een lade van het oude eikenhouten bureau. Mijn moeder en buurvrouw, vriendinnen en klasgenoten schreven er de enthousiaste en vurige regels van hun jeugdige poëzie in die in hun latere leven slechts zelden opgevolgd en vervolmaakt…