USO
Bij ons in de keuken stond er standaard een kannetje water klaar om de planten te begieten. Ik meende daarin een keer een rood slangetje zich te zien vertakken en dan valt niet te denken aan een boa constrictor, maar iets wat maar net te zien was van hooguit een paar mm lengte. En dat in leidingwater? Ik vertelde het mijn vader die niet de moeite nam om te komen kijken. Volgens hem zag ik ze vliegen.
Hij kon er niet meer bij zijn om mijn waarneming weer af te doen als een zinsbegoocheling nu hij, inmiddels allang overleden, wie weet wat voor onwaarschijnlijke vergezichten aanschouwt.
Ik verleende hulp aan huis en liet mijn taak uit handen vallen toen ik in het vijvertje achter mijn werkadres op een kleine twintig meter uit de kant water zag opspatten. Een vogel was het niet, want niets van een kop, romp of vleugels te zien en een vis evenmin, want geen sprake van een rugvin die een spoor door het water trok. Een tsunami in het klein die het licht al voortbewegend ving koerste gedecideerd op de oever af.
Een meerkoet leek van zijn apropos toen het unidentified swimming object voorbij kwam en deelde voor de zekerheid een tik uit. Of dat was omdat de vogel het als voedsel zag of een bedreiging kon ik er niet uit opmaken. Hij draaide een rondje en herhaalde zijn aanval. Maar kon het naderende golfje niet afremmen.
Op een gegeven moment zag ik het niet meer, omdat de oever me het zicht ontnam.
Ik ben het terras afgeklommen en door een paar meter gras tot bij de waterkant gelopen. Het onbestemde wezen keerde zich onder mij zonder van zijn plaats te komen als een zandloper voortdurend om als was het om aan te geven dat de tijd drong en er nog maar weinig zuurstof voorhanden was. Ik kon er geen chocola van maken. De enige manier om uit te vinden wat het was was door het naar het droge te tillen.
Even later stond ik verrast met een kletsnatte vleermuis in mijn hand.
Wat had die te zoeken gehad in het water nu hij dat vliegend in een oogwenk had kunnen overbruggen? Een ongelukje?
Met een paar verfijnde haakjes aan de uiteinden van de vleugels zocht het beestje houvast. Er zat nog voldoende leven in.
Ik blies hem (hou het voor het gemak maar op een `hij') een beetje droog en kreeg ernaar kijkend veel respect voor hoe zo'n klein en fragiel dier zo'n eind wist te zwemmen en onderweg ook nog eens de aanslagen van een meerkoet had moeten trotseren.
Binnen hebben we een noodopvang opgezet in de vorm van een met een teiltje overdekte theedoek. Overleg met een dierenarts mondde uit in het voorrijden van de Dierenambulance en volgens de dienstdoende vrijwilliger was de beste oplossing het diertje in de schemering weer uit te zetten in de buurt van waar het gevonden was, omdat daar zijn kameraden wel zouden huizen. Hij bleek alweer aardig tierig en de theedoek vermocht niet hem gevangen te houden. Opgevlogen was hij bijna tussen de manuscripten of achter een schilderij verdwenen. Hoog tijd om hem aan de natuur terug te geven. Op ooghoogte in een boom gezet in de nabijheid van het bewuste vijvertje zat hij, toen ik de volgende ochtend terugkeerde om poolshoogte te nemen, in ieder geval niet meer verkleumd op hetzelfde plekje of lag dood onder de boom. Als hij niet was opgegeten door een kraai of ekster of opnieuw in het water was beland had hij zijn vleermuizenbestaan met de lente op komst hervat. Al zou hij nog wel door een paar koude nachten heen moeten. Wat een kanjer!
... Inmiddels ben ik aan de weet gekomen, dat vleermuizen inderdaad zwemmen, zij het moeizaam en dat ze daarbij de vlinderslag gebruiken. Ze kunnen ook op de kant klauteren, maar ik vond het gespartel niet echt geruststellend en ben bang dat hij verdronken zou zijn dus blij de helpende hand te hebben toegestoken. ...
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg
14 maart 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: dieren
vleermuis winterslaap
121
Geef je reactie op deze inzending: