Columns

Een reisje naar Vlaanderen, 1. Feest!

Vlaanderen viert feest. Op de markt treffen we een zeskoppige band die een gevarieerd programma ten gehore brengt. Voor elk wat wils zeg maar. Of het in de smaak valt bij het weinige publiek valt moeilijk te zeggen. Er wordt nauwelijks geswingd, en op de aanpalende terrasjes veel gewoon doorgepraat.

‘Ze doen hun best’ vindt vriend, die overal verstand van heeft. Ik alleen van Bach en Beethoven. Verderop treffen we een blaaskapel. Al even enthousiast aan de gang, maar met de ogenschijnlijk even lauwe reacties van het publiek dat niet voor een dansje of wat ook te porren lijkt.

Dit is de dag van de Vlaamse gemeenschap krijgen we te horen.
’Wat wil dat eigenlijk zeggen’ wil vriend weten van de vriendelijke serveerster. Alleen door altijd en overal de meest onmogelijke vragen te stellen weet hij alles. Denk ik. Maar het arme kind moet hem het antwoord schuldig blijven.

Iets met de Guldensporenslag weet AI. Ze hebben er bevrijdingsdag voor ingeleverd. Dat vierde toch niemand.
‘Terug naar de middeleeuwen’ schampert vriend. Nou zover is het nog niet lijkt me.
Ze nemen het er goed van zie ik, de terrassen zijn overvol.

Maar met België lijkt het toch echt gedaan. De driekleur zie je nauwelijks meer, het is de Vlaamse leeuw geworden. Een verstandshuwelijk waar geen muziek meer in zit. Twee kunnen meer dan een. Jammer. Het had zo mooi kunnen zijn.

Schrijver: Jorrit, 13 juli 2026