VAKANTIELEED
De eerste bosbranden in Zuid-Europa waren nog maar net op televisie verschenen of het echte leed meldt zich alweer.
Niet de mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt.
Niet de brandweerlieden die al dagen tussen rook en vuur staan.
Nee. De mensen, die niet op vakantie kunnen.
Ik hoorde iemand op de radio zeggen: "Onze hele vakantie is verpest."
Dat bleek na enig doorvragen te betekenen dat de camping in Zuid-Frankrijk had afgebeld.
Hij zei het met dezelfde toon waarop je normaal gesproken vertelt dat de huisarts nog drie maanden te leven heeft gegeven.
"Alles was al geboekt."
Ja.
Dat is vervelend. Maar stel je het andere scenario eens voor:
Dat je er al stáát. Op zo'n camping in Zuid-Frankrijk, vlak voor de brand.
Dat je 's nachts wakker wordt van sirenes. en dat iemand op de camping schreeuwt dat iedereen onmiddellijk weg moet.
Dat je in je korte broek, met een half opgeblazen luchtbed onder je arm, probeert te bedenken waar de autosleutels liggen terwijl de lucht oranje kleurt.
En dat je na drie uur in de file nog één keer achterom kijkt en ziet dat je zorgvuldig opgepoetste caravan inmiddels onderdeel is geworden van een natuurverschijnsel: Vuur..
In plaats daarvan verschijnen op sociale media de echte rampen:
"Nu moeten we naar Zeeland..."
"Het hele jaar hiervoor gespaard."
"En onze reservering wordt niet terugbetaald."
Ik zag zelfs iemand schrijven: "Wij zijn óók slachtoffer."
Dat woord "ook" deed iets met me.
Alsof de Franse brandweerman die al vierentwintig uur geen oog heeft dichtgedaan en de Nederlandse campinggast die nu noodgedwongen in Domburg moet zitten, gezamenlijk een lotgenotengroep kunnen beginnen.
Ik stel me die gesprekken voor.
"En, wat is jouw verhaal?"
"Mijn olijfgaard is afgebrand."
"Jeetje."
"En jij?"
"Wij hadden uitzicht op de Middellandse Zee geboekt, maar het werd Renesse."
Er zijn momenten waarop een klein beetje geluk zich vermomt als pech.
Niet kunnen vertrekken is soms aanzienlijk prettiger dan halsoverkop moeten vluchten.
Maar dat besef verdwijnt opvallend snel zodra de caravan eenmaal is ingepakt.
Sommige mensen, vooral Nederlanders zag ik in een onderzoek, hebben een bijzonder talent ontwikkeld.
Die mensen kunnen zelfs opgelucht zijn op een manier die klinkt als een klacht.
"Gelukkig zaten we er nog niet..."
Korte stilte.
"...maar het is wél ontzettend balen."
Fascinerend, dat we zelfs als we aan een ramp ontsnappen, nog net voldoende energie overhouden om ons druk te maken over de annuleringsvoorwaarden.
gmail.com
vakantieleed
1
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!