DE QR-MENUKAART
Ik ga zitten in het café. Nog niet eens zo lang geleden, ging ik daar een kop koffie drinken voor de gezelligheid. En voor een gesprek. Dan liet ik mijn mobiel thuis. Dat voelde oké toen.
Dat was in de tijd dat je nog een gesprek kon hebben met iemand die zijn mobiel in zijn zak hield .
Nu, probeer je een gesprek met iemand, maar die zit met zijn hoofd in zijn scherm, in vergadering met zichzelf.
De ober loopt naar mij toe.
Hij legt een klein houten blokje op tafel. Met een QR-code.
'Ik ben te oud voor speelgoed,' merk ik op.
'Het is een QR-code,' zegt hij. 'Daar staat de kaart. Kun je via je Phone bestellen.'
Phone!
Zuchtend scan ik de code. Er gebeurt niets. Dat is altijd zo bij QR-codes. Standaard. Hij werkt nooit direct.
Daarom beweeg ik de telefoon. Ik heb ervaring met niet werkende QR-codes.
Eerst dichtbij. Dan wat verder weg.
Ik probeer het scheef, dwars, ondersteboven. En ja hoor, per ongeluk verschijnt daar een website.
"Accepteer alle cookies."
Ik kwam voor een kop koffie.
Nu moet ik eerst wettelijk akkoord gaan met het privacy beleid van deze tent.
Dan verschijnt de kaart met dranken. We zijn nog maar een kwartier verder.
Ik scroll. Nog een keer. En nog een keer.
Erg geestig. Er zijn 89 soorten wodka, veertien soorten whisky. Leuk om te weten, maar niet heus.
Gewone koffie staat onderaan. Als een soort achterhaalde versnapering die alleen in de middeleeuwen nog werd gedronken.
Kostte me dus twintig minuten.
Aan het tafeltje naast mij zitten vier mensen. Twee echtparen, schat ik in.
Ze zwijgen.
Allemaal kijken ze naar hun telefoon.
Het zou kunnen dat ze elkaar al vijftig jaar kennen en elkaar niets meer te vertellen hebben. Maar dat is niet zo.
Ze proberen alle vier de wijnkaart te vinden.
Fascinerende tijden tegenwoordig in de horeca.
Vroeger kwam een ober aan tafel:
"Koffie? Zwart?"
Je zei zwart.
En je kreeg zwart.
Klaar.
Nu krijg je een keuzemenu waarvoor je eerst een 3-jarige opleiding digitale menukaartenbeheersing voor nodig hebt. Verder is internetverbinding noodzakelijk. En vooral immuun zijn tegen stress en een kalme vastberadenheid waar een paard de hik van krijgt.
Dat heet innovatie tegenwoordig.
Ik vraag uiteindelijk een kop zwarte koffie aan een langs rennende ober: 'Filterkoffie graag. Hebt u die?'
Hij stopt en kijkt me vriendelijk aan.
'Ja hoor.'
'Mooi.'
Hij glimlacht. En wijst op mijn mobiel: 'Vindt u in het menu.'
We hebben intussen een fantastisch grensverleggend hoogtepunt bereikt.
Want technisch zijn we verder.
Sociaal zijn we terug op het niveau van de Middeleeuwen.
Zie ook: https://kees444456.substack.com
Schrijver: Kees, 30 augustus 2026
gmail.com
qr-code
12
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!