BEWIJS EERST DAT JE BESTAAT
Ik zocht op een website naar een telefoonnummer.
Dat is tegenwoordig ongeveer hetzelfde als naar water zoeken in de woestijn.
Ik klikte verder en zocht nog relatief positief naar: "contact."
Helaas. Eerst krijg je een scherm met een tekst: Bij een onderzoek van deze omvang kunnen stap voor stap nieuwe inzichten ontstaan. Wij vinden het belangrijk om transparant te zijn.
Vast wel, maar ik zoek alleen een telefoonnummer.
Vervolgens verschijnt een scherm vol veelgestelde vragen:
-Waarom werkt (naam bedrijf) samen met een partij die slachtoffer is geworden van een cyberaanval? (?)
-Wat doet (naam bedrijf) om klanten te beschermen?
-Hoeveel extra klanten worden nu geïnformeerd?
-Waarom ontvangen sommige klanten een bericht terwijl er geen bestelling is genoemd?
-Is dit een teken dat het onderzoek niet goed is uitgevoerd?
-Had dit voorkomen kunnen worden?
-Hoe kan ik mijn account verwijderen.
Mijn vraag staat er niet bij. Die vraag heb ik namelijk zelf bedacht en dat wekt verdenking op tegenwoordig..
Na veertien schermen dóór scrollen vind ik uiteindelijk iets dat enigszins te maken heeft met contact.
Ik klik:
“Bent u een mens?”
Daar gaat het demoniseren dus gewoon verder.
Je zou denken dat het logisch is dat ik een mens ben.
Ik bedoel; het is niet zo dat mijn kat achter mijn computer zit.
Maar nee, denken speelt hier duidelijk geen rol. Ik moet bewijzen dat ik geen robot ben.
“Klik alle vrachtauto’s aan.”
Tien plaatjes. Op ieder plaatje een paar vrachtauto’s. Op foto vier zie ik alleen een bestelwagen. Op foto zeven vermoed ik dat het bovenste grijze vierkantje misschien een vrachtauto is.
Ik klik:
“Probeer het opnieuw.”
Maar natuurlijk.
Dan: “Selecteer alle afbeeldingen met een oversteeklicht.”
Ik vraag me af welke niet meer te genezen idioot dit systeem heeft bedacht.
Eindelijk het verlossende moment. Ik ben goedgekeurd.
Wow, denk ik.
Nee, de kruistocht gaat verder.
Een QR-code die ik moet scannen.
Ik richt mijn telefoon als een sluipschutter op de QR-code.
Uit het niets verschijnt er nog een melding:
“Scan de QR-code met onze app.”
Oké, mij krijg je niet gek. Ik open de app. De app zegt:
“Om verder te gaan, scan de QR-code.”
Ik staar naar mijn mobieltje. Mijn mobieltje staart terug. De QR-code kijkt naar ons allebei.
Dit wordt dienstverlening genoemd. Onzin. Op z’n voordeligst gezegd zou je het een toelatingsexamen kunnen noemen. Dit is een moedwillige belediging. Dit is een poging de mens te veranderen in een psychologisch wrak. Een statement om mensen te weren die de vijftig gepasseerd zijn en die al moeite hebben om downloaden van uploaden te onderscheiden.
Mensen die alleen maar een T-shirtje willen bestellen.
Hoe dan ook, na twintig minuten sappelen, accepteren, zweten en doorzetten kreeg ik het onmogelijke voor elkaar: Er verscheen nog een zin op het scherm:
“WAARMEE KAN IK U HELPEN?”
Ik typ:
“KRIJG DE KOLERE.”
Er verschijnt een nieuwe zin als reactie:
“Het spijt me dat je dat ervaart. Wil je meer informatie over kolere, of zal ik je doorverbinden met een medewerker? “
Toegegeven, dat laatste vond ik wel humor. Maar toch verbrak ik de verbinding en kocht mijn spullen in een winkelcentrum..
gmail.com
qr-code
3
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!