Gisteren sprak mijn vrouw een vriendin die ze zeer zelden spreekt. Ze kennen elkaar van de Hogeschool in Kampen, waar ze samen de opleiding voor Expressie in Woord en Gebaar volgden. Toch zijn het goede vriendinnen. Goede vriendinnen in de zin van dat ze bij elke ontmoeting zo weer verder kunnen waar ze gebleven waren. Geïnteresseerd in elkaar. De juiste…

A. Heeft u even tijd om geen gesprek met mij te voeren? B. Ja hoor, dat schikt wel even. A. Prima. B. Hoe lang denkt u dat u ongeveer geen gesprek wil voeren? A. Oh, ik pas mij graag bij u aan. B. Nou, ik heb niet echt speciale wensen momenteel op dit moment. A. Dan wordt het lastig, want ik heb ook geen eindtijd in gedachten. B…

Vanochtend op onze zondagsochtendexcursie liepen we goedmoedig en vrijwillig in de fuik van een kleinschalig sociaal gebeuren. De tekenen van wat ons wachtte waren al van verre zichtbaar, toen we al snel opmerkten dat de individuen die we tegenkwamen niet de standaard kenmerken vertoonden van argeloze zondagsochtendwandelaars (de -s achter zondag is…

Meestal probeer ik mij te beperken in mijn mening. Het liefst kijk ik gefundeerd tegen het leven aan, zonder vooringenomen uitspraken of gedachtes. Dat is niet altijd makkelijk. Het lijkt erop alsof de medemens er regelmatig zijn best op doet om met kracht een stereotypering te zijn. Ik merk dan met terugwerkende kracht, dat ik met recht mijn mening…

Vanuit haar ziekenhuisbed kijkt ze naar een prikbord vol kleurrijke kaarten. Hyacinten in de vensterbank. Ze vraagt me wat het met me doet, haar weer zo te zien. 'Ik word er stil van' breng ik met moeite uit. Denk aan al die keren bij Van Dik Hout, dat ik me schor schreeuwde. 'Stil in mij' daalt nu pas echt in. Ze zegt dat ze het iedereen vraagt…

In de trein kom ik een oude bekende tegen. Ze vraagt me waar ik naartoe ga. 'Op pad met een maatje, maar eerst gaan we chinezen.' Ze schiet in de lach. 'Nee, niet naar een Chinese massagesalon.' Ze legt uit: 'Weet je, mijn moeder is opgegroeid in de haven. Toen kwamen de eerste gastarbeiders, de Chinezen, enkelen versneden heroïne.…

In Nederland hoorden wij de wildste verhalen over de Dodentocht van Bornem. Een groots evenement van honderd kilometer door twee brouwerijen. Duvel en Palm. Belgische wandelaars zouden massaal met busjes afgevoerd worden bij de brouwers. Onze zuiderburen zouden minder remmingen kennen dan wij. Na twee jaar Kennedymarsen vindt mijn maatje dat we een…

In het donker bereiken we de top van de Pieterberg. Met het licht van mijn mobiel lees ik de laatste aanwijzingen in het boekje. Chris ziet in het vlammetje van zijn aansteker karige woorden in steen. Brandt haast zijn vingers. Hadden restaurants en bars verwacht. Een bruisend leven. Dit is het dus. Hier moeten we het mee doen. We huilen en schreeuwen…

Ik haat vrienden. Zeker zogenaamde goede vrienden. Ik vertrouw ze niet. Ze zeggen wel dat ze het beste met u voor hebben en dat ze er altijd zullen zijn als er iets is. Dat ze maar een telefoontje verwijderd zijn en dat je hen dag en nacht mag bellen. Ik moet ervan kotsen. Er zijn te veel verplichtingen aan vrienden. Je moet er mee gaan eten, tennissen…

“Waar hebben jullie het dan gedurende zo’n weekend over," vraagt mijn vrouw als ik weer thuis ben. Ik heb net een weekend weg met vrienden achter de rug. Ik realiseer me dat ik het antwoord meestal – het is een jaarlijks terugkerend fenomeen - schuldig moet blijven. Ik heb daarvoor wel al geantwoord dat het fantastisch was. Natuurlijk werkte het…

Mevrouw Ontwikkeling zit achter de laptop, uit te spreken als léptop. Het is de léptop van Lief, want zelf heeft ze een PC uit het jaar Kruick. Ze heeft het niet zo met een laptop, want ze is niet van deze tijd, ze is honderd jaar te laat geboren. Ze heeft een hekel aan moderniteiten. Liever heeft ze ouderwetse kneuterigheid. Ze houdt van stoofpeertjes…

Mijn vriendin ging op mijn voorstel in om een middagfilm te gaan zien en daarna wat te eten in het aangrenzende restaurant. Leuk! Een keer wat anders. Al had ze zich voorgenomen voorlopig even niets te ondernemen - het leven was haar een beetje boven het hoofd gegroeid. Maar deze onderneming, dit leek geen kwaad te kunnen. Het begon al bij de benzinepomp…

Ik probeerde een vlinder te vangen met mijn fototoestel. Ze zat zo kalm en sereen op een wilde vlinderstruik die ik in de duinen ontdekte, dat ik dacht tijd genoeg te hebben om haar mooi in het vizier te krijgen. Ik legde aan, stelde scherp en ze vloog weg. Ik zuchtte. Te lang gewacht, dacht ik. Teveel tijd genomen. Wilde het natuurlijk weer perfect…

EEN. Ruud heeft áltijd een gps bij zich. Op z'n stuur. Ruud ziet elke scheet dus ver van tevoren aankomen. Ook waar je struikelt over wegwijzers en paddenstoelen, vaart hij op satellietaanwijzingen. Al zouden wij geblinddoekt door de Kalahariwoestijn fietsen, met Ruud en dat onafscheidelijke ding is verdwalen onmogelijk. Overbodig te zeggen dat…

Herman Finkers staat weer in het theater, met zijn solo 'Na de pauze'. Opmerkelijk hoe iemand zo kan veranderen en tegelijkertijd de oude kan zijn. Geen grote decors, geen assistenten, maar verhalen over hoe hij de periode van zeven jaar tussen deze voorstelling en de vorige heeft beleefd. Een imponerende show met veel humor, waarin hij veel vertelt…