Alle inzendingen van Daniëlle

De behandeling van gedragsproblematische jongeren gebeurt vaak vanuit de gedachte dat ze wel klein te krijgen zijn, terwijl ze juist groot moeten worden.…

Het mes ligt stil in haar hand. Geen enkele twijfel glijdt over haar gezicht als ze de punt in haar arm zet en deze langzaam naar beneden haalt. Heel lichtjes waarbij alleen maar een kras zichtbaar is. Die handeling herhaalt ze nog een keer. Nu is de kras al wat dieper. Ze legt het mes weer weg en kijkt naar haar wekker. Deze geeft aan dat het tien…

Een lege plek, terwijl je niet weet waarmee die gevuld moet worden waardoor de leegte hiervan ook niet kan worden omschreven. Het is een lege plek, een plek waarvan niemand weet dat die leeg is. Een plek die zo nu en dan zomaar opdoemt. Met niets, geen woord, geen gebaar of een gevoel, is deze plek te beschrijven. Het enige wat kan worden gezegd…

Doof nu het licht en sluit je ogen en vergeet de strijd. Jouw leven hier is omgevlogen, maar je liefde ja die blijft. En waar jij gaat zijn ze allemaal gelijk. De kleinste bloem is daar als de hoogste eik. Laat nu die laatste droom maar komen en wees voor het licht maar niet zo bang. Jouw nacht van vrede is gekomen, na een heel levenlang…

Vandaag vier ik mijn feestje. Ze wordt niet thuisgebracht, mijn (on)genode gast; een kind dat ik ga verwennen totdat ze erin stikt. Niemand kan dichtbij komen op het feest van eenzaamheid. Het feest is grimmig vrolijk; de gast is bang en zwak. Ik voer haar dronken in haar angst met alles wat ik vind. Ze lust geen taart dus krijgt ze taart; ontbijtkoek…

Ze hebben haar beroofd. Wanneer is niet bekend. Wie het was evenmin, of waar hij heenging met de buit. Niemand die wist wat het was, het geroofde, dus opsporen was onbegonnen werk. Hij had een stukje genomen en kwam later terug. Voor nog een stukje, een heel kleintje maar. En zij voelde zich een beetje vreemd. Maar wat het was, dat gevoel, dat wist…

Mijn bloed met inkt vergoten Het beeld voor eeuwig verwoest Niets is meer zoals het ooit was En zal ook nooit meer zo zijn De wereld is aan diggelen De breuken zijn goed zichtbaar Geen lijm die dit kan helen Het zicht voor altijd stuk…

Wat niet omschrijft Maar wat gevoelens uiten Waar lucht zich Scheidt van vocht Het donker zwart Verdrinkt mijn bloedend hart En zwijgt in alle talen…

Ik ren Maar kom niet vooruit Ik blijf staan Maar wil het niet Ik wil vooruit Maar ik blijf achter Mijn doel bereik ik niet Ik blijf staan De wereld holt Alleen ik blijf En ik blijf staan Lopen gaat niet meer Het ging te vaak fout Daarom blijf ik staan Maar het werkt niet Want ik ren weg terwijl ik sta Voor de angst die komt…

Zwaar ademend proberend Zoekend naar de kracht Proberen lucht te vangen Ging zwaarder dan ik dacht Met vol meelij aan mezelf Denk ik aan wat komen gaat Ik zit vol zelfzuchtigheid En ik ben wat verlaat Zwaar ademend proberend Ga ik nog een keer voort Ik laat mijn kracht verzwakken En loop door de hemelpoort…

Ik loop in de leegte Niets kruist mijn pad Ik heb alles verloren Wat ik eens bezat Nu loop ik hier alleen In diep gepeins verzonken Ik denk nog wel eens terug Aan de ogen die mij verdronken Niets keert het tij Een verwelkte roos zal nooit meer bloeien Dat gebeurt bij mij Nooit helen de wonden Ik leef in de schaduw Van wie ik ooit…

Verward loop ik rond Waarom dat weet ik niet Alles lijkt te zweven Terwijl ik doelloos loop Een vogel die fluit Doet mijn hartje springen Ik kijk nog eens rond Maar mijn vreugde verdwijnt Het geluid is weg Mijn zicht is zwart En ik kan nergens heen Ik kan wel gaan lopen Maar ik zie niet waar ik ga Ik kan wel blijven Maar ik zie…

Omdat het leven zo kwetsbaar is, zo teer, zo wonderlijk en mooi, zijn wij ons dagelijks bewust van de eindigheid ervan. Toch is er iets wat oneindig is, en dat diep binnenin ons woont: een bloem, een lotus die zich opent Naarmate ons leven hier op aarde zich sluit. Onze schoonheid wordt daardoor groter en innerlijke vrede daalt in ons neer…

Zelfs buiten m’n ooghoeken Zie ik je staan Zie ik jou schitteren En straal ik Van binnen Van buiten Geef ik licht Hoor ik je niet Dan denk ik aan je Zie ik je niet Dan voel ik je naast me Liefde maakt blind Daar komt het op neer Want sta jij voor me Dan zie ik ineens niets meer……

Ooit.. Was eenzaamheid zo groot Dat verlangen naar echte liefde Dit juist groter maakte Ooit.. Was eenzaamheid zo groot Dat ik niet durfde te denken Aan wat ik eigenlijk zou willen Ooit.. Was eenzaamheid zo groot Dat geven en nemen Ongeëvenaard waren Ooit.. Was eenzaamheid zo groot Dat doordat ik zoveel gaf Ik m’n eigen hart brak……

Tegenstrijdige gedachten Kwellend in mij hoofd Veel te veel verzonnen Door gevoelens verdoofd Vragend naar antwoord Zoek ik de weg terug Maar alles is vergeten Mijn emoties zijn vergaan in lucht…

Een vriendschap als deze kom ik nooit meer tegen, nooit zal iemand ooit mij nog zoveel liefde kunnen geven. In tijden van verdriet en van ergernis, weet ik altijd zeker dat onze vriendschap er is. Je bent er gewoon altijd om op te bouwen, dat is een ding waar ik zeker op kan vertrouwen. Zelfs in tijden van blijdschap…

Na zoveel overwinningen Hebben we dit keer gefaald Van elkaar verloren En het lot dat zich herhaalt... De visuele cirkel Blijkt steeds weer rond Wat bestond dat bestaat En wat bestaat dat bestond... Misschien is het dit keer anders En zijn wij bevrijd Van het spelende lot En de moedeloze onzekerheid... Maar opnieuw moeten wij wachten…

Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je wakker wordt en denkt: wat doe ik in deze wereld. Als ik in bed blijf liggen gaat alles ook wel door zonder mij. Niemand die er nut van heeft dat ik besta. Dan draai ik me nog eens op m’n andere zij en doe ik m’n ogen weer dicht. Als in een film draaien allerlei gebeurtenissen voorbij. Alles is zo gewoon…

De bus. Het grappige is, dat er tijdens zo’n ogenschijnlijk saaie busreis ontzettend veel gebeurt. Achter je volg je het soap-achtige opgedirkte verhaal van een veertig-jarige moeder aan een evenoude vriendin over het wel en wee van haar puberende dochters. Schuin naast je zitten een paar van de in die leeftijdscategorie vallende wezens, en vóór…

Het is zaterdag en we gaan naar de markt. Links ruik ik vis. Een enorme man met behaarde armen houdt met moeite een glibberige haring met veel uitjes in zijn grote knuisten. Mond open en….hap. Hiervan nog een keer een herhaling en weg visje. Rechts van mij ruik ik kip. Druipend in zijn eigen vet duikelt de vogel steeds maar weer, over de kop en…