Alle inzendingen van Hubert

Ze waren met een groepje mensen onderweg naar de wereld van de kringloopwinkel in het oostelijke stadsdeel van de oude stad Amsterdam. Truus had een grote wereldbol bij zich, Afrika was verkleurd door het ontbreken van een degelijk theeservies. Europa lag er belabberd bij, door een enorme koffievlek. Willem had een koektrommel bij zich. De trommelmeisjes…

Eén ding is vervelend en dat zullen jullie zélf ook wel ervaren: als men je een pad in je korf zet, kom je er na verloop van korte tijd steeds achter, wie het je geflikt heeft. Soms is dat ontgoochelend. Je staat er van te kijken, wie je soms in de luren probeert te leggen!…

Hugo was terecht bijzonder veeleisend. Maar het weigeringsbericht ondertekende ik. Vele poëtische Claus-fans, door hem afgewezen, koelden hun wrok op mij. Leuk niet?…

Lief, laat op uw schoon gelaat 't teken van de doemslag schrijven. Denk eraan, dat gij vergaat, dat het tederste aller lijven door het onverbiddelijk kwaad aangetast, niet zo zal blijven, dat de liefelijkste leden, mildste borst en hoogste hals, schoot volmaakt gegolfd en mals, modder worden, godin, als uw voos lichaam, lang aanbeden...…

Dat wilde ik je nog zeggen, lieve Hélène... We kunnen slechts ons eigen leven redden, door het volledig aan anderen weg te schenken, zonder aarzelen en zonder voorbehoud.…

In de geest van Jungs studie over de alchemie, het meesterwerk van zijn levensavond, is de Salamander (en de salamander) ook het archetype van het psychologische 'Zelf', waardoor op het streven van de mens naar geestelijke eenheid en ethische zelfvoltooiing wordt gezinspeeld.…

Voor de geesteszieke schrijver betekende de confrontatie met de wereld van het collectief onbewuste, dat hij herhaaldelijk in de greep van de obsessie terechtkwam. Voor zichzelf heeft de Nerval - een uiting ván, een reactie tégen zijn krankzinnigheid? - een verbazend samenhangende innerlijke wereld opgebouwd.…

Gastheerschap is de gast iets laten ervaren, waarvan men niet weet wat het is maar waarvan je achteraf zegt: ik heb genoten.…

Het is een drukte van gelang in het te koop zijnde kinderhuis. Advocaat Advocaat is er met drie koters die nu al electronisch hun voorkieskamer ontoestapbaar maken. Dat kan makelaar Kind niet over zijn hoofd laten gebeuren. Hij opent de meterkast om de stroomoverlast te hinderen. Niet dat iets helpt natuurlijk. Makelaar Kind is al tweeënvijftig…

Hoedt u voor de tijd hij sluimert namelijk niet als u vlinders vangt of beukenhagen snoeit In minuten bent u uren verder, niet meer te achterhalen In adviseer u: sta rechtop, geen spiegels, geen diepzeeduikhorloges Alleen maar kijken Ik garandeer u grote rijkdom maar niet dat u zo een maaltijd krijgt…

Na de glaasjes, vergezeld van worsthandjes op egelprikkers, klimt de roosvisite onder veel rokkabaal in de engelenkast, waarop de tegelfantast heeft geschilderd: 'Tatortcriminelen'. Maar geen moord is nog gepleegd. Toch komt inspecteur Inspecteur in zijn Moldau het dorp binnen rijden. Hij is alleen, want zijn makkestent is wegens gehoorproblemen…

(naar 'WATER' van Nachoem M. Wijnberg) Iemand verzamelt veren. Iemand veert op na lang nadenken. Wat mogelijk is vliegt hoog over in geordende vlucht. Omzichtig toon ik een gevonden vleugel. 'Aan de hand van filosofen laat ik je graag de beginselen van het vliegen zien.' Mijn droom van vleugels wenkt aan de wind in…

We dwaalden van het pad op zoek naar leven, geen spoor was nog te vinden in verdriet dat borst en buik dooraderd ons verliet. De sparren rondom stonden dicht geweven. Maar rode naalden vielen, kropen vlug van alle kanten over onze voeten. We zonken, trokken bomen mee, we boetten in schaamte scheurend lijf dat even stug ons nog verbonden…

Iemand telefoneert over de beste plekken voor mannen die willen vallen. Op het station rennen vrouwen op zoek naar hun minnaars, die ze de avond tevoren in onberispelijk tenue hebben achtergelaten. Pluimachtig strijkend varen zeeschepen het tegenlicht binnen. Op de gangboorden klinkt het roffelen van glimmende herenschoenen. Feestelijk…

In speels verdriet en luchtig mededogen ziet elfje Elsje dat het niet meer gaat al is het teder zweven nog zo'n daad, gegroeid uit eeuwenlang poëtisch pogen. Het strijken over zachte wimpers laat verveling toe: alleen de meisjes mogen, gebogen over vijvers, opgetogen de lelietjes-van-dalen aangepraat. Van vliesjes wil zij sterke vleugels…

In hoge vierkante eenmanstenten van bamboe en kunstdoek oefenen steltlopers camouflage, verzinnen schoudertentriemen, bereiden schermutselingen, begeven zich in het gebied van de grote waadvogels Na drie dagen en nachten kleppend beraad op het strand getergd door zwevende garnalen en zachtjes scharende krabben, roeien de snavels…

in deze stad ben ik van huis geen brug die spant of buigt alleen het staande water boten liggen zwaar langszij de statiegevels als portretten van berekenende burgerij alleen de kabels aan de schepen schuren geur van teer en wier op nauw bemerkte deining stroomopwaarts kunnen varen golven maken die basalt beroeren hoge bruggen bij een…

Te overwegen valt wat je weet onderin de wasmand te stoppen, op doktersadvies rotondes te mijden dat is je afvragen is een kraaiende haan ongelukkig anders dan een fluitende merel of met andere woorden zijn kinderen in de stad anders dan tegen de deur liggende kinderen? Stel geen vragen aan de dichters, zij wrijven zeep in uw ogen.…

Nu lokken de jaren van zwijgen Niet meer praten als een vrouw, geen gesprekken op de ijsbaan van de grote filosofen, nooit meer vergeten wat gezegd is Hij oefent oogopslag en voorhoofdsrimpeling op mededeelzaamheid terwijl hij niets te zeggen heeft Zinnelijk neuriet hij een liedje over luidop gapen in gezelschap wat onzedelijk…

Bijna tastbaar is mijn verlangen naar het land de klanken uit mijn jeugd het land van klaprozen korenbloemen en glooiend landschap het land van textiel de arbeid en de natuur het land waar jij en vader leefden mijn land ons land Twente waarvan ik 't volkslied in mijn diepste dromen zing.…

Ik zie een jongen naast een meisje lopen, hij kust haar en zij lacht om het geval. Genadige dood! Zij kirren en zij hopen zij zien het kind nog niet dat hen begraven zal. ------------------------------------------ uit: 'Verzamelde gedichten', 1986.…

De westenwind blies zacht; de zwoele zomer bukte Met zijn gebloosd gelaat de blijde wereld toe; Het woud was lang verlost van 's grijze winters roe; Toen ik met Rozemond de tere kruitjes* drukte: Niet met de voet alleen, aan wie dit slechts gelukte, 't Gebloemt spreidde ons een bed. Och, mijn gedachten, hoe! Och, hoe was in die nacht mijn brandig…

De Hemel is mij toegenegen. 't Belieft hem eindlijk mij een Bruid Te schenken, naar zijn mild besluit. Hij kroont mijn lange hoop met zegen. Zijn goedheid maakt mij overblij, En voert mijn zinnen spelemeien, Ja doet mijn ziel van vreugde schreien. O hoe weldadig is hij mij! Ik, die 't voor hem zo grof verkorven, Zo slecht gemaakt heb, jaren…

Geloof geen sprookjes. De appelaar bloeit niet en de keizer draagt kleren.…

IJzig snijden de jaren Van zoeken naar oevers Van het voortschrijden De splijtende handen Krassen in snedes In vlakken van toen Op golven gedragen Door niemand aanschouwd Blaast hij zijn adem Zijn lokroep weerklinkt Galmt in de nacht Nimue! Nimue!…

IJzig snijden de jaren Van zoeken naar oevers Van het voortschrijden De splijtende handen Krassen in snedes In vlakken van toen Op golven gedragen Door niemand aanschouwd Blaast hij zijn adem Zijn lokroep weerklinkt Galmt in de nacht Nimue! Nimue!…

De dood, dat is maar wat snelwerkend gif in een beker wijn, een koude prik op de juiste plaats of een behoedzaam doorgesneden slagader.…

aan de here mr. KORNELIS 's GRAVEZANDE, rechtsgeleerde. Hoe genoeglijk rolt het leven Des geruste Landmans heen, Die zijn zalig lot, hoe kleen, Om geen koningskroon zou geven! Lage rust braveert de lof Van het hoogste koningshof. Als een boer zijn hijgende ossen 't Glimmend kouter door de klont Van zijn erfelijke grond, In de luwt…

Beschouw de majesteit* Van 't wezen der Gerechtigheid, En hou het beeld in waarde Van Gods Stadhouderes op d' aarde. Wij weten dat haar doen De val der wereld moet verhoên*; Want zonder recht bezwijken De zuilen aller Koningkrijken. Indien men 't Recht veracht Zal alles dolen in een nacht…

Wanneer ik schrijf, voel ik mij een tikje verstandiger dan wanneer ik niet schrijf.…