Alle inzendingen van J.J.v.Verre

Wonderen behoren tot die zeldzame momenten waarin de werkelijkheid zichzelf lijkt te herinneren dat zij meer is dan haar zichtbare huid. Ze verschijnen niet als spectaculaire breuken in de natuur, maar als zachte verschuivingen in de manier waarop wij aanwezig zijn. Een wonder is geen gebeurtenis die wereldse wetten tart, maar een ervaring die tijdelijk…

Wij herinneren onze toekomst niet omdat wij leven in een bewustzijn dat zich hecht aan wat reeds heeft plaatsgevonden. Herinnering is een beweging achterwaarts: een terugslag van de tijd die zich in ons heeft vastgezet als vorm, verhaal en spoor. De toekomst daarentegen is nog ongevormd - een stille ruimte zonder contouren, een veld dat zich pas opent…

In een universum dat bestaat uit niet-gebeurtenissen wordt de werkelijkheid niet gedragen door daden, maar door de trilling van alles wat achterwege blijft. Het is een wereld waarin elke stap die niet wordt gezet een subtiele rimpeling achterlaat - lichter dan geluid, maar langduriger dan herinnering. De tijd wordt er niet gedragen door het gewicht…

Twee stammen staan als achterblijvers in een boslandschap dat verder leeft, hun vormen gestript tot pure aanwezigheid. Ze dragen een stille eenzaamheid die niet om aandacht vraagt, maar als een zachte echo in het bos blijft hangen. En juist doordat ze gestorven zijn, vallen ze des te meer op: twee statige lichamen die zich niet verbergen, maar met hun…

Het idee dat er een vastomlijnd zelf zou bestaan, is als een schaduw die we al sinds onze eerste ademhaling achterna lopen - een contour die ons houvast lijkt te bieden maar verdwijnt zodra we haar werkelijk willen aanraken. Wat wij "ik " noemen, blijkt bij elke aandachtige blik een beweging te zijn, een stroom van indrukken, herinneringen en verlangens…

"Science without religion is lame, religion without science is blind." Albert Einstein In de geest van Einstein ontvouwt zich een zwijgende harmonie, een onzichtbare dans der wetten, een fluistering van het universum dat zich niet laat vangen in dogma's of heilige boeken, maar in de adem van het bestaan zelf. Zijn denken beweegt als licht door…

Wanneer je jezelf vijftig jaar jonger zou ontmoeten, ontstaat er geen gesprek tussen twee gelijken, maar een dunne, trillende draad tussen begin en geworden zijn. In die draad liggen vragen verscholen die niet om antwoorden vragen, maar om herkenning - alsof tijd zelf even stilstaat om te luisteren naar wat ooit vanzelf sprak. Je zou hem zien staan…

Er is een boek dat niet gelezen wordt, maar binnenkomt als een adem die je herinnert aan iets wat je ooit wist en onderweg kwijtgeraakt bent. De Profeet van Khalil Gibran gedraagt zich niet als een verhaal, maar als een stroom van innerlijke herkenning, alsof iemand woorden heeft gevonden voor een stilte die al jaren in je woont. Het is een boek dat…

Er is een moment in ieder leven waarop de wereld lijkt te spreken in adem en schaduw, niet luid, niet dwingend, maar als een zachte aanraking langs de rand van je bewustzijn. Alsof het bestaan zelf even naast je komt lopen en met een bijna verlegen glimlach vraagt of je bereid bent te kijken, werkelijk te kijken, naar wat zich al die tijd rondom je…

Er zijn waarheden die zich stil en onverzettelijk door de tijd bewegen, als sterren die geen geloof verlangen maar slechts gezien willen worden. Dat de aarde bolvormig is, behoort tot die zwijgende zekerheden: zij draait onverschillig voort, draagt oceanen en continenten zonder zich te laten raken door meningen die haar zouden willen vervormen. Feiten…

De Bhagavad Gita ademt het licht van een gesprek dat nooit ophoudt: een stem die in het hart fluistert terwijl de wereld om ons heen draaft. Het is het boek waarin een strijdtoneel verandert in een innerlijke ruimte, waar het gedempte gedaver van paardenhoeven langzaam oplost in de vraag wie wij werkelijk zijn. Arjuna staat daar, trillend tussen plicht…

Hannah Arendt dacht nooit om de ziel of het bewustzijn heen, zoals iemand om een vuur loopt, niet om het te vermijden, maar om het beter te kunnen zien, al gebruikte ze die woorden zelden. Hoewel zij daar niet expliciet over sprak, cirkelde haar denken wel voortdurend rond datgene wat we traditioneel met "ziel" bedoelen, zonder dat woord te gebruiken…

Geestelijke rijkdom is misschien wel de meest stille, maar ook de meest hardnekkige vorm van overvloed, want zij trekt zich niets aan van de wetten waaraan de andere rijkdommen gehoorzamen. Tijd kan ontglippen, geld kan verdampen, gezondheid kan wankelen, relaties kunnen verschuiven, maar geestelijke rijkdom wortelt dieper, op een plek waar verlies…

“Ik houd van iedereen op deze wereld, maar het meest van mijzelf”. Dit is beslist geen pleidooi voor egocentrisme, geen oproep tot een leven achter gesloten ogen voor de noden van anderen. Het is veeleer een stille erkenning van een existentiële waarheid: ik ben het enige wezen met wie ik dag…

Een oude ingekleurde ets onthult in zachte tinten hoe menselijke kwetsbaarheid en kosmische onrust elkaar raken. Tussen ramp en verlossing weerspiegelt de Apocalyps zowel de wereld van toen als de onrust van nu. In reflectie op de huidige oorlog in Iran. In de ingekleurde ets uit 1562 ontvouwt zich een wereld die tegelijk ver weg en pijnlijk nabij…

Oorlog is een wond in het weefsel van de wereld, maar ook een spiegel waarin de mens zichzelf onverbloemd terugziet. Wanneer de eerste rookpluimen opstijgen en de grond begint te trillen, valt de dunne vernislaag van beschaving weg en blijft iets rauws over, een vuur dat al brandde toe de eerste mens zijn vuist balde. Filosofen hebben geprobeerd die…

Trauma is een landschap zonder horizon, een plek waar de tijd niet vooruit wil maar cirkels trekt, waar het lichaam blijft wonen in kamers die allang zijn ingestort. In die kamers woont een echo van een oude pijn, een onzichtbare last die telkens weer opnieuw opduikt, alsof je nooit echt kan ontsnappen, alsof je voortdurend in een draaikolk wordt meegevoerd…

Homerus verschijnt in onze verbeelding als een figuur die tegelijk dichtbij en ongrijpbaar is. Zijn naam klinkt als een fundament onder de Europese cultuur, maar achter die naam schuilt een menselijke entiteit die we nooit werkelijk hebben gekend. Juist dat maakt hem zo intrigerend: hij is aanwezig in elke regel die aan hem wordt toegeschreven, maar…

Voordat wij onszelf als een afzonderlijk ik ervaren, zijn wij een zachte trilling in het grote weefsel van het bestaan, een beweging zonder naam die nog niet weet waar zij begint of eindigt. Wij liggen als een golf in de oceaan die zichzelf nog niet als golf herkent, slechts als water dat zich laat dragen door een ritme dat de tijd heeft voortgebracht…

Er zijn momenten in de tijd die trillen als snaren, momenten waarop de wereld even lijkt te aarzelen, alsof de geschiedenis zelf zijn adem inhoudt. Stel je voor dat we langs die snaren konden glijden, dat we met een zachte aanraking de trilling van de tijd zelf konden voelen, alsof elke beweging een vergeten mogelijkheid wakker kust en elke glimp van…

Er lijkt in de mens een stille drift te huizen die hem steeds weer wegtrekt van wat er zich voor zijn ogen afspeelt. Alsof het zichtbare slechts een sluier is, een dunne huid over een dieper kloppend geheim. We wandelen door de wereld alsof zij slechts een voorportaal is, en nooit het eigenlijke vertrek. In elke steen vermoeden we een kern die niet…

Begeerte is verlangen dat steeds verder wil. Een zin die zich gedraagt als een ademhaling die niet kan eindigen, een golf die door een onzichtbare maan telkens opnieuw naar de kust wordt geduwd. In die beweging schuilt iets dat zowel menselijk als kosmisch is, alsof verlangen niet louter een innerlijke impuls is, maar een oeroude kracht die door ons…

Zij staat in het halfduister van Gods huis, waar het licht aarzelend binnenvalt en schaduwen hun geheimtaal spreken. De zwarte Madonna. Niet zwart als ontkenning van licht, maar zwart als zijn oorsprong. Zoals aarde zwart is wanneer zij leven belooft, zoals de nacht zwart is wanneer zij sterren draagt. Men heeft haar willen verklaren als geblakerd…

Het Tegenlicht. Misschien is het waar dat ruimte oplost wanneer we niet bewegen, dat tijd verdampt wanneer we haar tot op het bot ontleden, en dat het hele universum zich ontvouwt in een punt zonder omvang. Maar misschien is dat niet het hele verhaal. Misschien is het slechts één manier om te kijken, een perspectief dat helder wordt wanneer we…

Wanneer je volledig stilzit, wanneer geen enkel deel van je lichaam beweegt en je blik rust op een onveranderlijk veld, begint iets op te lossen dat we gewoonlijk als vanzelfsprekend beschouwen. Ruimte verliest haar greep. Zonder beweging is er geen afstand, zonder afstand geen uitbreiding, en zonder uitbreiding geen ruimte die zich tussen dingen uitstrekt…

Tussen kunnen en willen ligt een stille spanning, als een ademteug welke hapert tussen in- en uitademing. De mens beweegt zich voortdurend in dat tussengebied, waar mogelijkheden zich aandienen maar verlangens niet altijd volgen, of waar het verlangen brandt terwijl de weg onbegaanbaar lijkt. Daar in dat niemandsland, ontstaat de vraag die zowel moreel…

Jij denkt misschien dat je weet wat tijd is, omdat je een klok kunt lezen of omdat je voelt hoe jouw lichaam langzaam verandert. Maar wat je tijd noemt, is slechts een echo van jouw eigen zenuwstelsel, een zachte illusie die jouw hersenen weven om orde te scheppen in een wereld die veel vreemder is dan je ooit vermoedde. Wij mensen houden ervan om te…

Er is een moment in de wintermaand wanneer de wereld lijkt te pauzeren. De lucht draagt een mild soort van duisternis, niet dreigend maar beschermend, alsof de nacht zelf een mantel om zijn aarde slaat. In dat moment, op dat magische ogenblik ontstaat de Stille Nacht, niet als lied, maar als bijzondere ervaring. Een ruimte waarin de wereld zichzelf…

Kerstmis is de zachte omkering van het jaar, waar het licht, nog maar een kiem in de duisternis, zich opnieuw aan ons toevertrouwt. Het is de tijd waarin de wereld even stilstaat, alsof de adem van de aarde wordt ingehouden, en wij als kleine reizigers in het grote donker, ons bezinnen en luisteren naar wat in ons fluistert. In de luwte van december…

De eindigheid van een brandende waskaars als metafoor voor onze humane sterfelijkheid. Als spiegel van voortzetting, want een kaars sterft niet als zij is opgebrand, gaat niet naar een vaste bestemming als een hiernamaals, maar verandert van vorm. Haar licht verspreidt zich, haar warmte blijft hangen, haar invloed werkt door. Zo is sterven geen reis…