Alle inzendingen van J.J.v.Verre

Er is een boek dat niet gelezen wordt, maar binnenkomt als een adem die je herinnert aan iets wat je ooit wist en onderweg kwijtgeraakt bent. De Profeet van Khalil Gibran gedraagt zich niet als een verhaal, maar als een stroom van innerlijke herkenning, alsof iemand woorden heeft gevonden voor een stilte die al jaren in je woont. Het is een boek dat…

Er is een moment in ieder leven waarop de wereld lijkt te spreken in adem en schaduw, niet luid, niet dwingend, maar als een zachte aanraking langs de rand van je bewustzijn. Alsof het bestaan zelf even naast je komt lopen en met een bijna verlegen glimlach vraagt of je bereid bent te kijken, werkelijk te kijken, naar wat zich al die tijd rondom je…

Er zijn waarheden die zich stil en onverzettelijk door de tijd bewegen, als sterren die geen geloof verlangen maar slechts gezien willen worden. Dat de aarde bolvormig is, behoort tot die zwijgende zekerheden: zij draait onverschillig voort, draagt oceanen en continenten zonder zich te laten raken door meningen die haar zouden willen vervormen. Feiten…

De Bhagavad Gita ademt het licht van een gesprek dat nooit ophoudt: een stem die in het hart fluistert terwijl de wereld om ons heen draaft. Het is het boek waarin een strijdtoneel verandert in een innerlijke ruimte, waar het gedempte gedaver van paardenhoeven langzaam oplost in de vraag wie wij werkelijk zijn. Arjuna staat daar, trillend tussen plicht…

Hannah Arendt dacht nooit om de ziel of het bewustzijn heen, zoals iemand om een vuur loopt, niet om het te vermijden, maar om het beter te kunnen zien, al gebruikte ze die woorden zelden. Hoewel zij daar niet expliciet over sprak, cirkelde haar denken wel voortdurend rond datgene wat we traditioneel met "ziel" bedoelen, zonder dat woord te gebruiken…

Geestelijke rijkdom is misschien wel de meest stille, maar ook de meest hardnekkige vorm van overvloed, want zij trekt zich niets aan van de wetten waaraan de andere rijkdommen gehoorzamen. Tijd kan ontglippen, geld kan verdampen, gezondheid kan wankelen, relaties kunnen verschuiven, maar geestelijke rijkdom wortelt dieper, op een plek waar verlies…

“Ik houd van iedereen op deze wereld, maar het meest van mijzelf”. Dit is beslist geen pleidooi voor egocentrisme, geen oproep tot een leven achter gesloten ogen voor de noden van anderen. Het is veeleer een stille erkenning van een existentiële waarheid: ik ben het enige wezen met wie ik dag…

Een oude ingekleurde ets onthult in zachte tinten hoe menselijke kwetsbaarheid en kosmische onrust elkaar raken. Tussen ramp en verlossing weerspiegelt de Apocalyps zowel de wereld van toen als de onrust van nu. In reflectie op de huidige oorlog in Iran. In de ingekleurde ets uit 1562 ontvouwt zich een wereld die tegelijk ver weg en pijnlijk nabij…

Oorlog is een wond in het weefsel van de wereld, maar ook een spiegel waarin de mens zichzelf onverbloemd terugziet. Wanneer de eerste rookpluimen opstijgen en de grond begint te trillen, valt de dunne vernislaag van beschaving weg en blijft iets rauws over, een vuur dat al brandde toe de eerste mens zijn vuist balde. Filosofen hebben geprobeerd die…

Trauma is een landschap zonder horizon, een plek waar de tijd niet vooruit wil maar cirkels trekt, waar het lichaam blijft wonen in kamers die allang zijn ingestort. In die kamers woont een echo van een oude pijn, een onzichtbare last die telkens weer opnieuw opduikt, alsof je nooit echt kan ontsnappen, alsof je voortdurend in een draaikolk wordt meegevoerd…

Homerus verschijnt in onze verbeelding als een figuur die tegelijk dichtbij en ongrijpbaar is. Zijn naam klinkt als een fundament onder de Europese cultuur, maar achter die naam schuilt een menselijke entiteit die we nooit werkelijk hebben gekend. Juist dat maakt hem zo intrigerend: hij is aanwezig in elke regel die aan hem wordt toegeschreven, maar…

Voordat wij onszelf als een afzonderlijk ik ervaren, zijn wij een zachte trilling in het grote weefsel van het bestaan, een beweging zonder naam die nog niet weet waar zij begint of eindigt. Wij liggen als een golf in de oceaan die zichzelf nog niet als golf herkent, slechts als water dat zich laat dragen door een ritme dat de tijd heeft voortgebracht…

Er zijn momenten in de tijd die trillen als snaren, momenten waarop de wereld even lijkt te aarzelen, alsof de geschiedenis zelf zijn adem inhoudt. Stel je voor dat we langs die snaren konden glijden, dat we met een zachte aanraking de trilling van de tijd zelf konden voelen, alsof elke beweging een vergeten mogelijkheid wakker kust en elke glimp van…

Er lijkt in de mens een stille drift te huizen die hem steeds weer wegtrekt van wat er zich voor zijn ogen afspeelt. Alsof het zichtbare slechts een sluier is, een dunne huid over een dieper kloppend geheim. We wandelen door de wereld alsof zij slechts een voorportaal is, en nooit het eigenlijke vertrek. In elke steen vermoeden we een kern die niet…

Begeerte is verlangen dat steeds verder wil. Een zin die zich gedraagt als een ademhaling die niet kan eindigen, een golf die door een onzichtbare maan telkens opnieuw naar de kust wordt geduwd. In die beweging schuilt iets dat zowel menselijk als kosmisch is, alsof verlangen niet louter een innerlijke impuls is, maar een oeroude kracht die door ons…

Zij staat in het halfduister van Gods huis, waar het licht aarzelend binnenvalt en schaduwen hun geheimtaal spreken. De zwarte Madonna. Niet zwart als ontkenning van licht, maar zwart als zijn oorsprong. Zoals aarde zwart is wanneer zij leven belooft, zoals de nacht zwart is wanneer zij sterren draagt. Men heeft haar willen verklaren als geblakerd…

Het Tegenlicht. Misschien is het waar dat ruimte oplost wanneer we niet bewegen, dat tijd verdampt wanneer we haar tot op het bot ontleden, en dat het hele universum zich ontvouwt in een punt zonder omvang. Maar misschien is dat niet het hele verhaal. Misschien is het slechts één manier om te kijken, een perspectief dat helder wordt wanneer we…

Wanneer je volledig stilzit, wanneer geen enkel deel van je lichaam beweegt en je blik rust op een onveranderlijk veld, begint iets op te lossen dat we gewoonlijk als vanzelfsprekend beschouwen. Ruimte verliest haar greep. Zonder beweging is er geen afstand, zonder afstand geen uitbreiding, en zonder uitbreiding geen ruimte die zich tussen dingen uitstrekt…

Tussen kunnen en willen ligt een stille spanning, als een ademteug welke hapert tussen in- en uitademing. De mens beweegt zich voortdurend in dat tussengebied, waar mogelijkheden zich aandienen maar verlangens niet altijd volgen, of waar het verlangen brandt terwijl de weg onbegaanbaar lijkt. Daar in dat niemandsland, ontstaat de vraag die zowel moreel…

Jij denkt misschien dat je weet wat tijd is, omdat je een klok kunt lezen of omdat je voelt hoe jouw lichaam langzaam verandert. Maar wat je tijd noemt, is slechts een echo van jouw eigen zenuwstelsel, een zachte illusie die jouw hersenen weven om orde te scheppen in een wereld die veel vreemder is dan je ooit vermoedde. Wij mensen houden ervan om te…

Er is een moment in de wintermaand wanneer de wereld lijkt te pauzeren. De lucht draagt een mild soort van duisternis, niet dreigend maar beschermend, alsof de nacht zelf een mantel om zijn aarde slaat. In dat moment, op dat magische ogenblik ontstaat de Stille Nacht, niet als lied, maar als bijzondere ervaring. Een ruimte waarin de wereld zichzelf…

Kerstmis is de zachte omkering van het jaar, waar het licht, nog maar een kiem in de duisternis, zich opnieuw aan ons toevertrouwt. Het is de tijd waarin de wereld even stilstaat, alsof de adem van de aarde wordt ingehouden, en wij als kleine reizigers in het grote donker, ons bezinnen en luisteren naar wat in ons fluistert. In de luwte van december…

De eindigheid van een brandende waskaars als metafoor voor onze humane sterfelijkheid. Als spiegel van voortzetting, want een kaars sterft niet als zij is opgebrand, gaat niet naar een vaste bestemming als een hiernamaals, maar verandert van vorm. Haar licht verspreidt zich, haar warmte blijft hangen, haar invloed werkt door. Zo is sterven geen reis…

De Noordoostpolder spreidt zich uit als een vlakke bladzijde, een open boek waarin de mens zijn tekens heeft achtergelaten. Waar ooit de zee haar golven liet rollen, staan nu de hoge wachters van de wind. Molens, die hun wieken spreiden als vleugels boven het land. Zij draaien niet slechts om energie op te wekken, maar om een gesprek te voeren met de…

Het concept van beschermengel komt vooral voort uit de Abrahamitische religies, zoals het christendom, jodendom en de islam, die alle drie geloven dat Abraham een belangrijke aartsvader is en waar een beschermengel een spiritueel wezen is dat door God is toegewezen om een individu te beschermen, begeleiden en voor hem te bidden. In een bredere, moderne…

Goedemiddag meneer de Groot, fijn dat u de weg naar mijn praktijk hebt gevonden. U heeft uw huiswerk ook voortreffelijk gedaan, zodat we samen snel aan de slag kunnen gaan. Ik lees nog even voor uit uw eigen werk: “Ik ben als man veel met eigen dingen bezig en neem te weinig tijd om mijn echtgenote de nodige aandacht als goed uitziende, geestige en…

De sneeuw lag niet als een deken, maar als een luidruchtige stilte over Crans Montana. Zij dempte ieder geluid, tot het kraken onder onze schoenen aan toe en wierp ons terug op onszelf. En daar, in die geïsoleerde witheid, liepen wij hand in hand als twee silhouetten tegen de achtergrond van het onwaarschijnlijke. Mijn hand, die haar gelukzalig vasthield…

De Eonentheorie van Jean Émile Charon, de vergeten droom op zoek naar de Ziel in de schaduw van het Atoom. In de hoogtijdagen van de 20e-eeuwse natuurkunde, waarin de kwantumtheorie en relativiteit ons begrip van de kosmos voor altijd veranderden, waagde een Franse wetenschapper een gedurfde sprong. Zijn naam was Jean Émile Charon en zijn missie…

Onder de trillende huid van het leven, onder de voetstappen van de mens en de wortels van de bomen en planten met hun verbindende schimmelnetwerk, daalt een andere wereld af. Een wereld van duisternis die geen donkerte is, maar een oorspronkelijk licht, uitgestraald door de eigen gloed van de aarde. Wij bewoners zijn haar schil, de dunne korst van een…

Respect is de erkenning van de intrinsieke waarde van de ander, die zich toont in eerbied en het daadwerkelijk eerbiedigen van grenzen. Respect, het woord klinkt in onze oren als een boodschap van holle woorden, zonder daden die het staven of als een belofte van beschaafdheid. Respect klinkt alleen als een boodschap van een moreel appèl, totdat…