Alle inzendingen van Jeroen+Dera

hier waaien snippers in plaats van bladeren, langs een waaier jaarringen schrijdt een laatste zwaan in de richting van de zee. het water gaat door grijze pijpen, nog wat groen kleeft aan roestig hout in de haard van verse stenen, het zand vlakt langzaam uit, want in dit zielloos park van beton heet de oever voortaan kade.…

het laatste beetje dat je dronk die morgen, rust nog in het kopje wat niet verdampt, zal stollen en daar die valse zon die het parkeervak streelt - rook de hemel uit smelt haar om in autoglas en vergeet niet de radio af te zetten die verzwelgt in fileleed als ik blader en jij omhoog kringelt uit vergeelde foto's ---------------------…

in de rustige straat wuiven de platanen even eenzaam hier in huis ruist een moerbeiboom met mij onder haar tintelende kruin rond de bast vloeit bloed en zwelt pijn god konden vleeswonden maar de mijne zijn om haar te overstemmen want ze zwemt steevast spattend door mijn bloedbaan in een helse vlinderslag…

aan het graf aan de overzijde knielt een meisje met een roze vlinder in haar vlecht haar handje wrijft over papa’s marmerbuik legt de boeketten recht en harkt de stenen - die werpt ze weg maar van het dode loof schikt ze voor haar vader een droevig dorrend bladerbed dan zet ze haar blonde lip op het eenzaam kille wit en kust haar…

Toen ik je eind brugklas zei dat ik van dichten hield lachte je me uit en deed mijn inkt zacht sidderen “Je bent maar vaag,” zei je toen Jij weet dat nu niet meer denk ik want meestal schep je op dat ik Nederlands studeer…

Als we kolken dan splijt de kim voor ons open verdampt de regenboog in prisma’s van golvend haar en dan veert het riet naar waar ik zit te dichten in het morgenlicht vliegen de vogels gevorkt door een vurig palet – verven mijn vrijheid – beroeren de wind en zwermen gezwind naar wat de wereld hun biedt dan trachten de bossen te…

zo bedolven onder zichzelf knielt zij oostwaarts haar hoofddoek in haar handen stevig tegen zich aangedrukt eens nog verrukt over wat komen zou voor haar knieën de Koran hier en daar gekreukeld en een kreet "vergeef me en vergeet" haar portret smeult nog na verstoten met een vonk ze huilt nu naar Allah die haar een dochter…

Uit chaos ontsprong ooit leven door de godheid Kronos zelf gesmeed met een onheilspellend kosmisch beven dat sidderen, schroeien, splijten deed en Gaia kiemde, ragfijn in ’t land geweven ’t gras rond de zee rond de plas rond ‘t meer Aldaar kniel ik neer, zo roekeloos want geheel verblind zo zoet toch zilt zo onbemind Zie mij nu in…

Mijn muze bloesemt om de as vangt stof in hare vleugels waar Cupido ooit vloog heerser van de boog en Artemis lacht wreed om pijlen reeds verdronken waar de hare immer blonken met punten bloedend opgedroogd Aan de hemel staart Sagitta naar 't doornig tafereel waar goden zelfs de goden doden; twistend in 't gareel Maar geen pijl wijst…

de tong waarmee je liefde roert zeggen ze, maar ça ne dit rien zij blijft star wijl ‘k zonder zin gebaar met in mijn hand Hugo voor haar gekocht, niet eens vertaald Frans leider der romantiek zeggen ze, maar ils n’ont pas de raison romantisch, wij? eerder een chanson hopeloos en treurend in melancholie een lied dat ik luister voor…

Daar was eens een doek dat zee en land oranje kleurde Door donkerblauw omrand leek hij dan wel te treuren maar eigenlijk lilde hij gewoon mee met het landschap dat gedwee in woeste golven spatte en Chopin al schreeuwend floot waarvoor hij dan steeds zijn oren sloot om maar geen vlam te hoeven vatten…

We zwommen zacht in zoete zinnen droomden 's nachts 't satijn der maan want de zon vooisde van haar schroei ontdaan de zevens ja ook negens die wij minnen Door zulk een achtenbloei bestegen wij het linnen lieten in druivendamp de harten gaan achter de ruiten hoorden wij geen donder slaan want 'n klavertje schopte ons de weelde binnen…

Ik ruik een vleugje Lissabon geworteld in het grenenhout en grijp in grief naar bessengoud dat je meebracht uit Bordeaux Ik zie een sprankje Málaga in blauwbloei op de bloemenkrans en dorst druisend naar de doezeldans die we waaierden in Rome Nu ben je van me afgenomen De natuur spoelt snel de slempers weg en zwaait ziedend met haar zeis…

Consult ‘Ga maar rustig zitten, Milou. Rustig…’ De woorden van de dokter klinken vriendelijk, maar op mij komen ze dreigend over. Ik wil niet rustig gaan zitten, niet nu het angstzweet zich sidderend uit mijn poriën perst. Ik ben bang voor artsen. Bang voor hun naalden en pincetten. Bang voor hun stethoscoop, bang voor hun spuiten. Bang voor hun…

De mystieke kunst der poëtica doet scanderen of vallen langs jamben vol venijn Dwingt poëtische patriotten tot terzinen brengt me zelfs tot kwatrijn 'K maak reizen door assonanties; zwerftochten langs waardig septet Bied het hoofd aan alliteraties Verval in antithetisch quintet Ook rijm kan mij bekoren Of het nu gekruist, gepaard of omarmend…

Waar de blaad’ren ritselen en de bronst begerig bloeit bezetten beiden een boomstam van het wrede wachten vermoeid En de maan kijkt knikkend toe hoe hun lippen trillen hun harten gillen hun benen willen trappen naar wat hen scheidt ... want als het arme meisje lijdt wordt de jongen zo gekweld dat een wrange witte wassing in wolkjes…