Alle inzendingen van Joris

Politieke besluitvorming in Duitsland over dijkverhogingen aldaar heeft meer invloed op het overstromingsrisico in Nederland dan de klimaatverandering.…

Het ketsen van een oude buks bij valavond en in de glooiing tussen dag en nacht struikelt stervend een dier. Duisternis beklimt het licht. ik verwelkom mijn schaduw mijn bondgenoot. Gevangen in de lichtkegel van volle maan hapert een droom, valt stil, suist daarna met de loslippigheid van een klappende ballon zijn eigen betekenis voorbij. Een…

De stad slaapt. Alles is rustig. Een rat met zachte vacht vlucht voor het schijnsel van de nachtwacht. In alkoven snurken burgers. Langzaam draait de aarde rond: blauwe bol, open riool, vergaarbak van gerochel, kanker en vulkanen. Vrede op het plein. Niets beweegt. Een oude straathond spert zijn muil en jankt zijn blues tot op het bot. Een…

Het sneeuwde komma's op aarde: mensen vertraagden en haperden. Ik zat in het café en keek naar mijn auto in de straat. Een schip. Winter woei aan, als de woede der Noormannen uit barre tijden in klaslokalen. En zoals mijn wagen meer en meer op die van vader begon te lijken, een slee, zo werd sneeuw dikker en dikker en witter. Ik werd een…

Je zit in Normandië, aan eeuwige zee. Daar woedt weer oorlog en ik kan niet landen zoals jij het wil en ik. Wij dus, geallieerd maar apart. Je zit in mijn landschap, mijn voorgrond, mijn voetlicht. En toch ben je er niet. Hoe licht het ook zij, daar en toen, mijn hart blijft een donkere kamer. Meeuwen ontbreken maar zwieren daarbuiten en…

Toen Hongarije nog oud was, en Victor Vandewiele doodviel op zijn veld, en Charles Declercq de ene na de andere sigaret zonder filter onbekommerd oprookte, toen woonde ik in een doodlopende straat en waande ik me een Oude Hein met een lamp die mensen hielp om niet in putten te vallen. Er waren ononderbroken wegenwerken in mijn hoofd. Bij nacht…

Als er een god is: hij zou moeten blozen. Als liefde bestaat: in godsnaam dan maar. Want zijn hart, het Parijs van het lichaam, waar licht en liefde weifelen tussen dromen en bedrog: gekooid in zijn kijkkast van ribben staart het door zijn strenge navel en ziet, verschrikt: dit is de aarde, hier gebeurt het, om de eigen as. En zwijgt,…

De nacht dat de dichter doodging, droomde ik van kleine donkergele Schotse bergkoeien en veel regen. Ook had ik iets met everzwijnen in Ardense bossen, fluitwind bij een omheining en modder die mijn tred alsmaar vertraagde. Werd ik achtervolgd? Ik weet het niet. Snelde ik ergens heen? Ik blijf het antwoord schuldig. Zoals gewoonlijk herinner…

De namen van de vaders en de zonen worden kruis aan kruis hier uitgespeld. Altijd nieuwe wind waait over steen en bladert steeds nieuwsgierig weer in kruinen. En lispelt in de stad van stilte de namen van de vaders en de zonen. Blad na blad en boom na boom vertakt zich naar de hemel schreiend. Een weeë welhaast goddeloze droom van bloed…

met een overdosis leven wandel ik dit huis weer binnen enkel mijn wonden spreken hier de waarheid kan mijn klagen tot deze muren nog horen nu de gangen vol met stilte zijn geslagen een hand op mijn schouder roept mijn gedachten uit de tuin dekt me toe met medicijnen terwijl de wereld uit me wegtrekt begin ik al minder naar…

Om te gaan in de nacht op een boot met een sluier als een deken gelegen over jouw indringende wenkbrauwen jouw dromende ogen wilskrachtige kin op de rustige deining van je jongensbuik vaar je naar de apen die op harpen slaan en tussen pilaren die druiven torsen van vreemde vruchten eten uit een zilveren schaal en de maan rilt van…

Het blankblauwe lichaam op de tafel ligt nabij kaarslicht Het mes dat op de buikholte wordt gezet houdt even in De arm die naar de grond wijst, geeft geen krimp. Met de ogen vroom in overgave gesloten wordt de schoonheid van het lichaam, de kennis van de anatomie weggegeven, gaat hij op in de schoonheid van het lichaam de kennis van de anatomie…

ik kan de dood wel beschrijven hij zit weleens bij mij thuis helpt me met zoeken naar mezelf dan graven we samen dieper en dieper in mijn voortuin tot een van ons lava vindt hij zegt dan dat leven een ziekte is en dat hij niet weet hoe lang het nog zal duren voordat ik op mijn eigen doden benen kan staan…

HET IS ER vragen is niet nodig, want het is er 'prescription drugs Ex-lax' van 'Selbers Pharmacy' nr 184 in een onbekende straat Apotheek in 1927 op de hoek van een straat niemand te zien en in de etalage brandt licht Het is zo verschrikkelijk jammer dat er niemand te zien is want…

Ik ben de kale plek in het bos mijn voorvleugels zingen als ik opstijg hoor ik de ozon gapen en maak ik krekels jaloers ik beloof wat tijd te vieren op weg naar vrijheid noem me een beest maar ik zal aan de hemel voelen…

De klok tikt zijn batterijen weg een kaars wakkert tot hij in zijn eigen vlam stikt de televisie ruist een storingsalfabet tot hij voor de stand-by modus zwikt Bedorven vlees rust op botten waar maden paraderen en de aanrechtsresten verteren muziek sleept zich door open deuren het ritme kan niemand meer deren…

Herfstbladeren volgen de weg en vallen tegen de glinsteringen van de zon als de ochtend in het donkere bos een lichtinval laat breken ontvangt een brievenbus post van de volgende dag Een schoolbus passeert van achter glas zien kinderen een zebrapad van boomschorsschaduwen zij volgen zijn sporen vervallen in de weg…

Ze ligt op het ziekenbed de dood ademt stil ouderdom heeft haar huid betast kippenvel verkleedt mij in dit moment ik streel haar ongezien ze herkent mij als een genode gast Haar ogen zijn verblind ze heeft teveel gezien ik pak haar hand en voel het leven passeren als een hoge koorts ik wil haar uitnodigen waar lachrimpels…

Waar zand zuchtend op en neer kruimelt in het blauwe bloed van de zee daar drijven mijn gedachten op de punt van mijn gebroken potlood mee ik kleur de lucht tot aan de horizon waar twee voorbijgangers hoeven uitstuiven hun haren geweven in de wind en de golven die hun slagen toewuiven ik zie het duister op papier…

Ik zie ruimte waar leegte heerst tijd wentelt voorbij als ik mijn lippen zilt van zuchten droog en morgen weer jarig is ik leef mee tot er bloemen op mijn schoenen groeien en ik de vraagtekens bewandel die jij plaatst Je hebt mij moe gepraat in jouw vragenboeien geslagen en als mijn antwoord schuldig blijft wrijf je mijn…

Passie stuitert voort op kurkenhout scherven vullen een groenschijnende glans in lantaarn licht op het houtenbankje slaapt een man zijn roes uit op de voorpagina van zijn krantendeken De Maas fluistert over de keien als een schip de rivier van zijn geweten dregt en golft de fonkelingen van de maan in streepjes mee…

Een schommel waait nog na in het winterse briesje verdriet tocht er door kieren die geen deuren hebben een bal rolt en geen voet die hem wegschiet Vanuit een wak kijkt het water glazig de bevroren tranen uit de treurwilg vandaan hij staat verstijfd van de harde regen die zijn schors doet beslaan Verre klanken…

Ik rol het rode hoopje jou door mijn handpalmen en boetseer al je vormen ik kneed de mooiste lach die ik je kan schenken en kerf geluk in je ogen welke nooit zullen wenken Ik plooi de tijd in je gezicht en vlechtpatroon jouw haren ik vouw kleding om jouw lichaam om je hart van klei te bewaren Ik bak een witte blos rond jouw wangen…

We moeten inpakken en wegwezen, meenemen wat hoognodig is, paspoort, bankkaart, ballast achterlaten, vertrouwen hebben in de bestemming en onszelf, geen geschenken kopen, herinneringen bewaren, verbroederen met lokale bewoners, toeristen mijden, ons ondergraven in het forse gewemel, reisverzekering, landkaart opbergen, ons redden met tandenborstel…

Bijl valt Hoofd ziet komen Te traag dit om te weten wat er om in gaat Het schijnt dat je doorgilt en doordenkt Even als je al los bent Omdat het denken een vertraging heeft -------------------------------------------- Uit: de Poeziekrant nr 3, 2004.…

Zwevend door het leven gaan, lachend met de mooiste ogen. Woest verliefd als een orkaan, zo heb jij mijn hart bewogen. Elke aanraking wekt een stormvloed, die heel mijn hart doet branden. Zo'n tinteling voelt bij jou zo goed, en draagt mijn gevoelens op jouw handen. Liefde kan niet altijd vanzelfsprekend zijn, maar je blonde haren…

De wereld lijkt een vogelvlucht, een tijd die altijd sneller lijkt te gaan. Lekker vliegen naar de blauwe lucht, om met jou op wolken daar te staan. Witte stapels pluimen vangen al het licht, dat de zon op ons neer doet strijken. Anderen zouden ’t moeten zien dit zicht, we zouden troetelbeertjes lijken! Tja toch beertjes zoenen, vrijen…

Je lijkt wel een ster aan de hemel, die straalt in haar eigen ogen. Er blinkt zoveel in ze, ik weet nog goed, toen ze voor ‘t eerst bewogen. Je lijkt wel een ster aan de hemel, stralend over onze lange wegen. Zo liet je meer dan eens, de anderen verlegen. Nog nooit leek een ster daarboven, zo verliefd en zo dichtbij. Haast niet…

En daar zit zij, ze is, ze staart. Ik laat haar, ga niet weg. Ik hoop en wacht, op liefde en hoe het is met haar. We zien elkaar, zij mij, ik haar, graag, heel graag. En daar zit zij, ze is, ze lacht en staart, ze wacht. Zo mooi.…

Zachte lippen rusten op elkaar, al liggend in m’n armen op je zij, zo diep verzonken lig je daar en vult een hart - een leegte van mij. Starend naar één moment van jou, dwalend in gedachten naar heel veraf, wetend dat ik zoveel van je hou, tel ik de nachten zonder jou weer af. Zwevend in een wereld van gedachten, denken aan wat de…