Alle inzendingen van Lode

Weet je nog die middag voor Pasen? Jij bracht mij het was voor het eerst naar het huis waar jij ter wereld kwam De prunus zwaar van roze bloesem het erf met zorg geharkt en met de roodstenen vloeren zo glanzend geboend leek het huis mij te willen bevallen In de keuken prikkelende geuren van köttelpearkes in de pruttelpan van houtvuur…

Daar gaan zij, man na man met doos na doos, een stoel, een badje met een klok erin, gehaast het huis uit en de wagen in. Pas op, dat gaat zo niet, roept iemand boos. In huis zijn alle kamers schaamteloos ontkleed, ontdaan van hun herinnering, een lichte vlek waar eens wat stond of hing. Geluiden klinken hard en grenzeloos. En dan is het…

Ik zie haar zware zwarte kop drijven op de grijswitte nevelzee ik zie haar grote glanzende ogen droevig, haast meewarig, naar mij staren. Ik zie de wollige gerafelde oren en de nat glanzende zwarte neus ik zie de flauwe bolling van haar rug als een donker eiland boven de lage mist. Ik zie hoe kop en eiland als door een trage hand bewogen…

In zijn wijsheid sprak een rechter met gezag: "ook moordenaars moeten, als zij dat vragen, vrij hun woonraad naar elders kunnen dragen. Geen OM dat daarvan nog wakker liggen mag." De rechter door (eigen) wijsheid in slaap gesust, droomt zachtjes nu, zich van geen kwaad bewust.…

Ooit toen ik kwam en zag het eerste licht. In dat licht mijn moeders wang en later haar gezicht. Toen kreeg de wereld kleur en klanken vulden haar. De liefde had een geur, ik greep er gretig naar. Nu groeit de wereld dag op dag, en ik die nog niet ken, ik drink, ik huil, ik lach, en weet niet wie ik ben. Voor mij is toekomst nog een…

Traag beweegt de kleine groep vooruit. Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven. De…

Traag beweegt de kleine groep vooruit. Traag ook golven de bronzen klanken van de kerkklok op het heldere lenteconcert van de vogels. De lage zon doet het jonge groen van d’ oude linden oplichten. In het onregelmatig geroffel van de voetstappen hoor ik de zware soldatentred van weleer. Bloemen bij het monument, bloemen bij de graven. De…

Toen zei Jezus, het orkest in het hart van een bezetene ziende, de trommelaars de paukeniers en fluitisten, het lawaai van het geschetter en getrommel aanhorend en zijn oor verdoofd wetend, met een ongeordende stem: druktescheppers van duivels, vlieg het heelal in uit dit huis en de lucht werd vervuld van alleenstaanden, elk in één ruk eenzaamheid…

Het is koud. Het regent. Voor de koekkraam staat een mager meisje. Roerloos staat ze daar. Waarschijnlijk kan ze niet beslissen. 'En u', vraagt de man achter de kraam aan mij. 'Ik prefereer mijn beurt af te wachten', zeg ik. De man zwijgt. Het woord prefereren is blijkbaar niet in goede aarde gevallen. We wachten: de man, het magere meisje…

Robert van der Laan wachtte. Nog even, nog één halte en hij zou met zijn act beginnen. Maandagmorgen, de metro was nog half leeg. Toch had hij straks 5 euro nodig. Mimoun, zijn Marokkaanse vriend zat waarschijnlijk al te wachten in de xxx-kerk bij die halfzachte, maar toch aardige dominee. Samen zouden zij daar hun stikkie roken. Zal ik nog gaan…

Heel lang geleden, om iets preciezer te zijn, in het voorjaar van 1946, schreef ik een opstel over een schoolreisje naar de Barendrechtse brug. Een reconstructie is bijna niet mogelijk. De dingen veranderen. Ik stond achter in de rij, ’s morgens om acht uur, wachtend op het fluitsignaal, waarmee de veertien kilometer lange voettocht zou aanvangen…