Alle inzendingen van Marion

De sleutel om vooruit te komen is per etmaal acht uur reserveren voor werken en acht uur voor slapen - en zorgen dat het niet dezelfde uren zijn.…

Het lopen met een hond is goed voor de gezondheid en bevordert het sociale contact.…

Het opschrift: 'bevat geen chemicaliën' - etiket flesje Duvel-bier - suggereert een materieloze inhoud.…

Terwijl hij zijn schoenveter strikte keek ik uit het raam en zag hoe de zon al verdween achter het dak van de buren nu wij zo lang vruchteloos hadden zitten praten over een later dat ontbreekt in ons verschiet Kijk, het betrekt, zei ik Hij lachte, niet vrolijk, niet triest en we gingen tóch naar buiten omdat het binnen donker was…

Hij is erg moe en heeft verdriet, moet veel narigheid doorstaan. In deze tijd van angst en onzekerheid, probeert hij positief te blijven, maar kan het niet. t'Is moelijk om met deze situatie om te gaan. Bidden om Gods onmisbare kracht, is het enige wat hem troost kan geven. En staks als hij mag opvaren naar de hemel, dan weet hij, dat de…

Neem heel voorzichtig een hap Laat je lippen kleuren door het sap Twee kleine billen donkerrood Zacht, rond en onbescheiden bloot Maken kersen zo sexy knap…

Gerbera ziet haar kleuren even intens als de man die daar ligt het ontwerp is stevig de vorm onbreekbaar, ogenschijnlijk stoer en lachend zoals hij was stevige steel verankerd in aarde niet te knakken om op te leunen ach sterke bloem waak voor hem word zijn metgezel in zijn rust tot ik er ben…

wie was toch dat meisje dat naïef naar de wereld keek als ‘liefdevol’ en ‘er toe doen’ tot in discotheek ze trouwde die ene stoere groot, lang en knap ze zag het joviale en niet de dronkenschap oh hij had een klein, lief hart het was geschonden in het verleden en zij herleefde met hem mee hoezeer hij had geleden na vele volle jaren…

O kijk waar het plichtsgevoel me bracht jarenlang deed ik het in de nacht lag me altijd te ergeren in bed aan het lawaai waarmee het milieu was gered maar vandaag heb ik nagedacht luisterde eindelijk naar mijn inwendige klacht en pleegde ik de daad van verzet; heb de vaatwasser overdag aangezet…

oh ja, ik was trots bezitster van zo’n buik, gespierd en plat niet van intensieve training maar gewoon, omdat ik hem had jammer genoeg waren toen die korte truitjes nog niet ‘ vet’ en op navelpiercings reageerde men bepaald ontzet ach mijn buik, kijk hem nou en beetje hangen over mijn broek hou ik hem in, dan lijkt het nog maar de ‘…

ik zie nog haar handen bezige handen, nooit in rust breiden, verstelden, keerden, haakten de sluipende uren, intens bewust wakend op de zachte kinderlijven diep in slaap, naast elkaar gevlijd soms er even naast, ruiken aan de geur van onwetendheid waakzaam ook haar oren negerend het versneld gedreun van haar lijf, op haar hoede schrikkend…

De kampioen darten kon zijn auto niet starten en na aanvankelijk getier besloot hij in stil plezier een paar rondjes te gaan karten…

de jeugd verzorgt de stervende frisse huid tegen het vale de schok bij beiden de belofte en het kale lieve toewijding in rust aanvaard en oneindig tactvol naar elkaar gestaard ik ga, jij blijft hoe was dat ook alweer als het leven lacht in oneindigheid en meer en na dat moment terug in eigen werkelijkheid beiden naar wat voor je…

de stilte de storm beiden razen van oever naar oever op weg naar wat vergeten is wat verstild is wat nog open moet herstellen net zo lang tot klaarheid schijnt en rust mag zijn…

wie telt de druppels van het dauw, zoet en zacht wie was het kind dat liggend nog lacht totdat de aarde haar zal ontvangen in dankbaar verlangen te geven, te verzorgen opdat op n frisse morgen de dauw likt aan het blad van een volgend levenspad…

dag allerliefste lieveling de scheur, zo rauw, zo groot geef hem terug , zijn vlees, zijn geest zonder hem ben ik bloot half, leeg, lomp, reddeloos ik zoek en zal blijven zoeken oh god verzorg hem in uw liefde wind hem in uw doeken hij is mijn man, mijn leven hij is ook uw zoon bemind zijn is uw grootste gift en leek zo doodgewoon…

daar gaan ze stil in de rij zichzelf voorhoudend ’t is zo voorbij de gêne, de schaamte als fysieke pijn bloot maar fier om ’n voorbeeld te zijn ontreddering diep verborgen achter de laatste vernis die hedentendage weer onze verpakking is…

Ik kan duizend omschrijvingen geven, aan wat ik voel, Als wij elkaar aankijken……chemistry, In mijn hoofd, zoveel dingen.. In mijn lijf,.. zoveel waar ik gelukkig van word, Je maakt dingen in mij los, Eigenschappen waarvan ik niet wist dat ik ze had, Als een rups die ontpopt als vlinder, Als regen die bloemen doet bloeien, Hoe kan ik…

als onkruid sta ik tussen de rozen overal word ik weggerukt en vervloekt verdergroeien word mij hier niet gegunt wachten zal ik op diegene die de ware schoonheid van mijn smetteloze gele kelk inziet…

de muur tussen mijn gevoel en verstand blijft statig overeind en wordt slechts met met splinters tegelijk afgebroken als de slag zal vallen komt misschien het antwoord uit…

als de letters vallen de woorden uiteenspatten komen de zinnen op in mijn hoofd dan komen de rijen met eindeloze gedachten die alleen ik echt kan bevatten om op papier weer hopeloos ineen te zakken tot een hoopje zwarte inkt…

Ik blijf Lachen achter het gordijn Tegen het glas van binnen huil ik Niemand die het ziet van buiten stralen De somberheid is er altijd het gordijn opendoen ik lach huilend om jou…

Buiten de verte Als van binnen Geen einde Of onbekend Het gemis Ik voel alles Alleen met Zoveel mensen…

Kou Ben je er? Lieverd Ik ben hier Warmte Je vacht Een droom Kou…

ik zie je niet meer alleen nog op de foto's ik hoor je niet meer alleen nog in mijn hoofd ik ruik je niet meer alleen nog in de dekens eigenlijk ben jij er nog blijf bij me, voor altijd.…

Voor altijd ben jij mijn held, in m'n hart gesloten. Voor altijd om mijn nek, in dun zilver gegoten.…

De nacht is donker En hangt zwaar In mijn hoofd De sterren zijn Lichtpuntjes In de grootste Duisternis Kleine stipjes Die niet groter Worden en Zullen verdwijnen Met de zon Dan is mijn hoofd Weer vol Met alledaagse zorgen en verdwijn jij voor even naar achter in mijn gedachten…

je benen kunnen me niet meer dragen, ik probeer je overeind te houden jou kan ik niet tillen je geest wil sneller en de rij bijhouden maar je lichaam kan niet meer. sloffend in het leven je ogen staan dof de mijne worden nat ik kan je niet redden, niet van dit niet van de ouderdom…

Het licht weerspiegeld blauw Breekbaar en dun als alles Vervuld met het leven Daarop bloeide ik voort Als nu het rood weg is Zal ik als bron verdampen.…

Overal is wind maar Hier keert de wereld Overal valt regen maar Hier leegt de hemel Over zijn mensen maar Hier ben alleen ik…