Alle inzendingen van Sanne

Al jaren roep ik dat ik ooit een boek zal schrijven. Een heus boek, met veel letters, veel pagina's en een mooie omslag. Mijn naam prijkt daar dan op en het boek wordt door veel mensen gelezen. Oeh's en aah's zullen rijkelijk vloeien. En die oeh's en aah's worden door andere mensen dan weer opgevat als een aanmoediging om ook mijn boek te lezen…

Wie denkt dat kantoorplanten rustgevend en concentratieverhogend werken, realiseert zich niet dat die planten langzaam je hele werkplek overnemen.…

Mijn moeder werd er gek van, toen ik jong was. Altijd zat ik met mijn neus in de boeken en dat was vaak precíes als ik moest afwassen. Leesboeken waren het. Ik was helaas geen wonderkind dat Nietzsche of Freud las op haar elfde. Maar tien boeken per week haalde ik met gemak. Ik was het 'meisje dat de halve bibliotheek al uithad.' Eerst dacht mijn…

Het zal me een worst wezen dat de twee mannen in pak die komen binnenlopen morgen te laat zijn op hun werk, maar ik ben zo nieuwsgierig naar waar ze vandaan komen, wat ze hier doen, waar ze straks heen gaan en op welk kantoor ze morgenochtend eventueel met een kater aankomen. Waarschijnlijk zal het niet zo spannend zijn als ik zou willen, daarom…

Hoe jong nog waren we Prille jeugd Als de lente komt zijn de dieren niet de enigen die toenadering zoeken Het was niet mijn bedoeling je te vernietigen tot gruis slechts weg te vagen tot je niet meer bestond Ik ben je niet vergeten maar je bent wel weg uit mijn leven Hoe kan het dan dat ik overal waar ik ben jou tegenkom?…

Soms vraag ik me af hoe het zou zijn als ik 100 jaar geleden had geleefd. "Vroeger was alles beter." Je wordt geboren, je bent een meisje. Je wordt opgevoed, leert koken, strijken en de rest van het huishouden te doen. Je leert een man kennen, gaat trouwen, krijgt kinderen, en het hele proces herhaalt zich. Niks dating-sites, speed-dating, carierre…

Mijn handen in jouw handen, mijn handen in jouw haar, ergens op een eilandje stranden, voor altijd bij elkaar.. Deze droom duurde maar even, jij kreeg een dubbel leven, de leugens en de harde woorden, ik deed maar net of ik ze niet hoorde.. Je bleef je schuld bekennen, en zeggen dat het je speet, zodat ik niet weg zou rennen, en je de…

In de tegenwind van de zomerstorm Voelt een onbekende stemming Die het zwijgen doet overwaaien Het is doodspel In dit nood weer. Stille getuigen zijn aangespoeld In de nacht van morgen De sterren van de hemel Zorgen voor een schaduw Blijf zitten waar je zit Het is doodspel. Voorbij de regenboog Staat een schaduw dode rozen In een waanzinnige…

De man met de zeis is zeker niet goed wijs, dat hij zonder denken een ieder haalt op zijn wenken. Zonder daarbij stil te staan hoe lang menig mens nog had te gaan.…

Sinds die avond vraag ik me af of jij me echte liefde gaf Je was zo zuiver en onbeschreven en toch twijfel ik aan de gebreken die onze hartstocht kunnen wreken Kan het ooit goed verlopen als je me niet zegt aan wie je je gedachten wilt ontbloten Kan ik je alles geven wanneer jij door valse gevoelens begint te beven Kan het zijn…

Snijdende pijn van de kou.. Kleumende vingertoppen.. Kriebelende wollen trui.. Winderig buiten zijn.. In de witte kou.. Harde waters met glijdende ijzers.. Wintertenen bij het warme vuur..…

Het laat de stilte vervagen. Brengt liefde met zich mee. Stelt antwoorden en vragen. Maakt me tevree. Toont pijn en berouw. Verklaart het leven En alles wat nog worden zou. Iets waar je naar kunt streven. Geeft je kracht om te doen. Brengt sfeer. Blijft hangen als een zoen. Muziek smaakt naar meer.…

Zo lief, zo teder, Oogjes helder als blauwe lucht, blauwe zee. Nog zo klein, maar alles er op en eraan. Zo wonderlijk, zo schoon. Dat kuiltje in je wang, je ondeugende lachje, Je verdrietige gezichtje als je huilt. Je verwonderende blikken, oogjes die alles willen zien. Je bent nu al zo mooi jezelf, Zo mooi anders.…

Rode strepen Over haar lichaam Ze ligt huilend op de grond Met de rode strepen Over haar lichaam... Ze heeft spijt Spijt van de rode strepen Waarom kan ze het nou niet laten? Altijd maar die rode strepen... De pijn... Ze vindt het fijn Ze voelt zich er machtig door Tranen Glijden langzaam over haar gezicht Een siddering Een siddering…

Het zwarte schaap Ik ben donker en zij zijn blank, Ik ben dik en zij zijn slank, Ik wil ook zo zijn, Net zoals een rode robijn, Was ik nou ook maar mooi, Maar ik ben zo lelijk als een kooi, Ik doe ook make-up op,, Maar ik zie eruit als een barbie pop, Wat moet ik er tegen doen? Ik lijk zo wel op een kalkoen, Ik ben nu het zwarte schaap…

Liggend in elkaar verstrengeld hebben we alle tijd van de wereld elkaars warmte hebben we gevonden twee lichamen die passie delen Niets is mooier dan elkaar vertederen vertederen met woorden vertederen met daden minuten genieten van elkaar zonder enige haast Even is de wereld een paradijs Even is alles rooskleurig verlangende gedachten…

Ik wilde je vertellen wat ik dacht wat ik voelde Ik wilde je een vraag stellen over de nacht over wat ik bedoelde Ik bedacht me dat juist dat was wat jij voor mij betekende Ik dacht aan al het andere wat ik vergat Ik zou het je verteld hebben…

Met gesloten ogen lig ik in je armen, al genietend voel ik je mijn hart verwarmen. Stiekem droom ik daarna nog vaak van dit moment, sinds de nacht dat ik ons gevoel heb gekend. Ineengestrengeld tellen wij de uren, hopend dat dit eeuwig moge duren. Deze aanraking doet ieder besef van tijd verdwijnen, en doet alle onzekerheid met de minuut verkleinen…

Mijn tranen zijn gedroogd, mijn glimlach is weer terug. Ik luister weer naar anderen. 'K ben na maanden minder stug. Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn, die ik niet kan veranderen al wil ik vrolijk zijn.…

jij kon mij, diep in mijn ogen, aankijken en mijn hart berijken bij jou, liet ik dingen los, over mijn leven, het was een chaos maar ineens, was er geen weg meer terug, je kon niet meer, het ging zo vlug accepteren kon ik niet, alleen huilen, huilen van verdriet verdriet om jou, omdat ik zoveel van je hou, en jij bent de enige…

heel lang heb ik gezocht naar, de juiste woorden.. die zijn er niet, niet voor dit verdriet…

Het zal nooit zo worden, zoals ik dat wil het zal nooit zijn, zoals jij dat wou. allebei, wetende dat het niet kan, zullen wij elkaar, nooit vinden. hoe hard ik ook ga zoeken, ik zal nooit vinden, wat ik bij jou vond. ik zal nooit voelen, wat ik bij jou voel, want het mag niet. je bent onbereikbaar…

Ik denk dat ik voor altijd.. alleen wil zijn.. niemand die mij troost.. maar ook niemand doet mij pijn..…

Zo kwetsbaar, zo klein, hoe het voelt, om tussen vele mensen toch eenzaam te zijn.…