Alle inzendingen van Wilfred

Vloeken is aangeleerd, net als het Onze Vader.…

Ik had het na het WK ook wel even gehad met de voetballerij.…

Het grotestadskind schrijvend aan haar grootvader, zegt niet: men noemt mij mager, een klein kreng waar straks madelieven in een kring omheen zullen staan -, maar: 't is erger met mijn pop sinds u daarbuiten woont. ach, nu is zij moegeschreven aan grootvader - de enveloppe omsluit haar liefderijk, een pop onder een lila deken.…

Wat is een gastvrouw een wondermooi ding van ver. bijna een hoofd dat zoetjes ronddraait in een kraag. het kopje grijze thee vaart naar de overkant; twee lepels flirten - zo plesant in deze schemer. --------------------------- uit: 'Verzameld werk', 1983.…

Hij zei: Let op, want zij versiert je straks in ’t academisch kwartiertje de cardioloog hield het maar net droog z’n hart stond al lang op een kiertje…

Een vrouw wenste ooit een make-over want manlief vond haar veel te pover men kluste, en klaar het scheelde een haar of er was geen make-up meer over…

De briesende leeuw, de briesende leeuw het felle beest gaat rond hij zoekt een prooi om te verslinden het was zeer goed, tot hij ons vond hij greep ook hem, die lieve jongen hij greep ook hem, totdat die lieve jongen niet meer kon en hij nog één keer bad Nee, hij sméékte om verlossing nog even thuis, een warm onthaal hij kon de wegen niet…

Alweer een nieuwe dag waarop het felle licht van boven op ons mildheid maar ook trouwe tranen richt Een fel licht in de duisternis oog in oog, frontaal schreeuwend halogeen de mond gesnoerd meedogenloos, verwrongen staal En terwijl de nacht alweer verloor verdween het licht uit beider ogen twintig jaar was voor hem veel te kort Word…

nieuw, wie weet wat dat betekent? iets wat nog niet oud is een huis dat net verbouwd is iets, waarop niet is gerekend nieuw, is dat wat je niet had verwacht? onzichtbaar kloppend leven in een mens een vervulling van een wens iets, wat de grootste denker nooit had gedacht nieuw is: toch aan het onbegonnen werk beginnen na doodse…

eenzaam lopend op het strand een ziel zo vol verlies geen stappen in het zand mijn hart gelijk een bries ogen gericht op de horizon golven over mijn voeten een engel die niet vliegen kon ik zal haar nooit ontmoeten 't was iets wat ik zei dat haar hoofd deed kiezen eenzaamheid over mij welke onschuld deed verliezen leven met deze schuld…

lantarens verlichten de weg in een lange strook van licht terwijl ik 140 rij zie ik in gedachten jou gezicht wat op zich al vreemd is want ik heb jou nooit gezien ik zag alleen een foto en nog een oude bovendien toch het plaatje verdrijft mijn kou de nachtweg immer verlaten ik geef nog wat gas bij om op tijd met jou te praten regen…

Johan Derksen is de opperzeikerd van de Nederlandse tv.…

Toen onder noorderwind de sparappels hun tocht begonnen over de vijvers, de pauwen waren afgedaald van hun roodstenen muur, verschoof een zonnewijzer ’t hele uur – ten teken dat de koningin ’t gesprek geopend had met de peon* wiens handen wonderzacht met paarden konden zijn. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - * boerenknecht…

Alles wat een dichter kan doen vandaag is waarschuwen.…