Alle inzendingen van mike

Om je dochters afspraakje af te schrikken als hij haar oppikt, kun je in zijn bijzijn een beetje stof over je dochter strooien en zeggen: 'Dat maakt het zoeken naar vingerafdrukken gemakkelijker.'…

Hopeloos van wanhoop Je begint eraan mmmm… lekker de een na de ander keer op keer tap je weer eerst voor de lol dan went het het wordt een gewoonte je denkt dat het je goed doet omdat het je leed doet verdwijnen het lijkt lang, totdat het uitwerkt dan komt het terug het leed, de pijn het doet je denken aan erge dingen. De schuimkraag…

Los van het feit dat je nu iemand anders vol liefde in jouw armen neemt dat je volledig vrij van mij bent in dagen en nachten vol weemoed en pijn dat je nog altijd de oorzaak bent van mijn tranen van onzekerheid en verloren levenslust dan nog kan ik niet ontkennen dat over jou dromen mij doet sidderen van intens genot..…

Wat heb ik nog te doen als alles zinloos is zonder jou Wat heb ik nog te zeggen als woorden verdwijnen in het niets Wat heb ik nog te hopen als liefde mijn wereld blijft vernielen...…

Verborgen verlangen diep weggestopt nooit meer die schaamte voorbij Slechts dromend over jouw verschijning van avondrood tot morgenstond Onbereikbare warmte waarom ben ik met al mijn gevoel overgeleverd aan jou...…

De mist hangt zoals de sfeer tussen jou tussen mij De motregen valt zoals het doek tussen jou tussen mij Gedachten dwalen zoals ik dwaal tussen jou tussen mij Verlaat mij niet nu niet nooit niet nooit meer……

De open haard muren en ramen het gure weer urenlang gestaard Het pijnlijke gemis van de vrouw van mijn dromen die er niet meer is Een troebel gevoel waakt over mij laat me maar en de boel de boel...…

Sinds de moord op Theo van Gogh hoor je uitspraken uit alle hoeken van de samenleving. De moord is een aanval op de democratie (die kennen we ergens van), zorgt voor onrust in onze multiculturele samenleving, schopt de bouwstenen onderuit van ons tolerante Nederland, zaait angst onder de bevolking etc. etc. Eerlijk gezegd weet ik ook niet meer wat…

Kijk eens heel goed van binnen Ik weet niet eens goed hoe ik moet beginnen Vertel me wat je ziet, voel je wat er gaat komen En kom ik dan nog wel voor in jouw dromen Vergeet het verleden, laat het rusten Kan alleen maar denken aan toen we kusten Niets liever wil ik nog een keer je hand vastpakken Maar het wordt tijd om die knoop door te hakken…

Wachtend zit ik hier bij de telefoon Als ik je bel, hoor ik alleen maar een onbekende toon Een toon van een opgeheven lijn Kan het niet begrijpen, het kan toch niet waar zijn Ik schrik wakker, denk iets te horen Buiten op straat, het geluid van motoren Ren naar het raam, maar kan niets ontdekken Zie alleen een auto in de verte vertrekken…

Wist niet dat dit kon Wist zeker niet waar ik aan begon Het leek allemaal zo mooi en zo echt Maar nu weet ik beter en stop met dit gevecht Ik kwam je tegen en het klikte Weet nog best dat we het een beetje aandikte Grapjes over hoe het zou zijn Tot het echt werd, en nu doet het pijn Het was allemaal zo makkelijk, zonder zorgen…

Hier lig ik dan, alleen achtergelaten In ons huis, met ons leven vol gaten Gaten die ik niet kon opvullen Gaten die grote geheimen onthullen Elke keer krijg ik tranen in mijn ogen Als ik terug denk aan jou, je hebt gelogen Begonnen met een leugentje, een kleine verspreking, een gek gesprek En uiteindelijk kwam het uit, ik werd helemaal gek…

Ik weet niet wat jij met mij doet Het voelt zo fout maar toch ook zo goed Ik probeer mij te verzetten, maar zie overal jouw gezicht Hoor je stem, voel je adem en zie je staan in 't avondlicht Ik pak je hand en vraag je bij me te komen Vertel me geen leugens, laat me nog even dromen Houd me stevig vast en sluit je ogen Nog een knuffel, probeer…

Waarom sta ik hier, wat heb ik hier te zoeken Wat doe ik in dit lijf, van binnen lijkt alles te vloeken Snap niet wat er afgelopen tijd met me is gebeurd Donkere wolken hebben mijn leven anders gekleurd Waarom die twijfel, waarom koos ik dit pad Het leek allemaal zo makkelijk, wist eigenlijk niet wat ik had Maar nu zie dat ik val, diep en ver…

Ik wacht op jou elke morgen Dan word ik wakker en maak ik me zorgen Jij bent er niet, een lege plek, een leeg gevoel Ik begin te twijfelen, ik weet niet wat ik voel Ik begrijp niet waarom jij wegging Kan niet geloven hoe onze liefde verging Wil niet alleen zijn op dit moment Zeg dat het wel gaat, maar ik raak er niet aan gewend Ik kan jou…

Opeens spook jij door mijn hoofd Had er zelf niet meer in geloofd Dat ook ik verliefd kon worden op een dag De dag is gekomen, de dag dat ik jou zag Nu probeer ik te werken, probeer ik door te gaan Maar steeds weer zie ik jou staan Wat kan een leven toch gek lopen Kon hier alleen maar nog op hopen Nog één keer geef je me een kus en knijpt…

Al een tijdje spook jij door mijn hoofd Ik heb het gemeden, gewoon niet geloofd Maar nu je weg bent, is die plek leeg En begreep ik steeds niet wat ik toen van je kreeg Nu ben je terug en voel ik een afstand Zie het in je ogen, wat is er aan de hand Nu ik er klaar voor ben en me wil overgeven Laat je me los en zeg je dat je zo niet kan leven…

Helemaal alleen hang ik hier in het bos Ik weet wat er gaat gebeuren, morgen ben ik de klos Gisteren zijn al mijn vriendjes gehaald En nu waarschijnlijk al tot moes gemaald De verhalen die ik hoor zijn heel erg Ze gaan tot in mijn botten en mijn merg Al die gillende stemmen zitten in mijn hoofd Hoe kom ik hier weg, jij had het beloofd…

Als de wereld niet meer zou draaien in het eindeloze blauw, dan was er geen dag verloren want mijn wereld draait om jou.…